Chapter 2213: ขุดแบบสุ่ม ทุกสายตาจับจ้องไปที่หญ้าวิหคเพลิง หนึ่งในผู้สังเกตการณ์กล่าวขึ้น “ใกล้ถึงเวลาที่หญ้าพวกนี้จะมอดไหม้แล้ว...” “พรึบ!” เป็นไปตามคาด หญ้าสดเริ่มลุกไหม้ด้วยควันและเปลวเพลิง ควันสีดำทะมึนพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า มันดูไม่ต่างอะไรกับการเผาฟางข้าว เปลวไฟโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งจนดูเหมือนไม่มีทางดับลงได้ ทุกคนต่างกลั้นหายใจเพราะรู้ดีว่านี่คือเวลาที่เหล่าแมลงจะเผยตัวออกมา นี่เปรียบเสมือนฤดูกาลเก็บเกี่ยว เพียงแต่ไม่ใช่การเก็บเกี่ยวของพวกเขา หญ้าเหล่านี้จะลุกไหม้เป็นพักๆ ในระหว่างกระบวนการนี้ แมลงเพลิงเหมันต์ที่ซ่อนตัวอยู่ลึกลงไปใต้ดินจะออกมาเพื่อกัดกินแก่นไฟจากหญ้าเหล่านั้นเพื่อเสริมพลังให้แก่ตนเอง และนั่นคือช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการจับพวกมัน ไม่นานนัก หญ้าทั้งหมดก็กลายเป็นเถ้าถ่าน ทิ้งไว้เพียงผืนดินเปล่า “มาแล้ว” ใครบางคนพึมพำ “เริ่มขุดได้” อู๋เหลียนออกคำสั่งแก่เหล่าศิษย์ในตระกูลของตน พวกเขารีบลงมือขุดพื้นดินทันทีเพื่อตามหาแมลงเหล่านั้น “พวกเจ้ายังไม่เริ่มอีกหรือ?” อู๋เหลียนมองไปรอบๆ ก่อนจะแค่นหัวเราะเยาะเย้ยหลี่ชีเย่และซ่งอวี่ห่าว “ไม่ต้องรีบ เจ้าทำก่อนเลย” หลี่ชีเย่ยิ้มตอบ อู๋เหลียนแสยะยิ้มและกล่าวอย่างเย็นชาว่า “จงสนุกกับช่วงเวลานี้ไปเถอะ เพราะอีกไม่นาน พวกเจ้าจะต้องกินโคลนตรงนี้จนอิ่ม” “เดี๋ยวก็ได้รู้กัน” หลี่ชีเย่หัวเราะเบาๆ อู๋เหลียนรู้สึกหงุดหงิดกับการโต้ตอบอย่างไม่สะทกสะท้านของอีกฝ่าย จึงจ้องมองหลี่ชีเย่ด้วยสายตาโกรธเคือง อวี่ห่าวรู้สึกหวาดหวั่นจนต้องดึงชายเสื้อหลี่ชีเย่ไว้ เพื่อส่งสัญญาณให้เขาลดท่าทีลง “เร็วเข้า! ข้าอยากเห็นพวกมันกินโคลนจนจุก” อู๋เหลียนตะโกนสั่งกลุ่มคนของตน เสียงขุดดินดังสนั่นหวั่นไหวต่อเนื่องไปทั่วบริเวณ พวกเขาขุดเปิดพื้นที่ทั้งหมดแต่กลับไม่พบแมลงแม้แต่ตัวเดียว “นายน้อย ไม่มีแมลงเลยครับ” ศิษย์คนหนึ่งรายงาน สีหน้าของอู๋เหลียนเปลี่ยนไปทันที เขาตะคอกกลับว่า “จะเป็นไปได้อย่างไร? พวกเจ้าขุดไม่ลึกพอสิไม่ว่า ขุดต่อไป! พลิกแผ่นดินขึ้นมาให้หมดแล้วเอาพวกแมลงมาให้ข้า!” เหล่าศิษย์ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องก้มหน้าก้มตาขุดต่อไป หลุมเริ่มกว้างและลึกลงเรื่อยๆ แต่ก็ยังไม่พบร่องรอยของแมลง “เรื่องนี้มันไม่สมเหตุสมผลเลย” ผู้ที่เฝ้าดูต่างงุนงง คนหนึ่งกล่าวว่า “แค่ลึกสามนิ้วก็น่าจะเห็นพวกมันแล้ว แต่นี่พวกเขาขุดลึกลงไปตั้งเยอะกลับไม่เจออะไรเลย” เหตุการณ์นี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนจนผู้คนต่างตกตะลึง ปกติแล้วแมลงเหล่านี้จะขึ้นมากัดกินแก่นไฟของหญ้าเสมอ อู๋เหลียนเหมาพื้นที่ไปทั้งหมด แต่กลับไม่ได้แมลงแม้แต่ตัวเดียว “ขุดต่อไป! จะสามพันฟุตหรืออะไรก็ตาม เอาไอ้แมลงพวกนั้นมาให้ข้า!” สีหน้าของเขาดูไม่ได้เลยในขณะที่ตะโกนออกมาสุดเสียง เขาได้วางเดิมพันไว้สูงมาก ดังนั้นจึงไม่มีทางถอยหลังกลับได้ “ตาเราแล้ว” หลี่ชีเย่กล่าวอย่างสบายอารมณ์หลังจากเห็นความล้มเหลวของอีกกลุ่ม ความสนใจของฝูงชนพุ่งไปที่เขา พวกเขาไม่เชื่อว่าเขาจะหาแมลงพบ ในเมื่อพื้นที่ของอู๋เหลียนใหญ่กว่ามุมเล็กๆ ที่มีหญ้าเพียงไม่กี่กอของหลี่ชีเย่หลายร้อยเท่า ไม่มีทางที่แมลงจะเมินทุ่งหญ้าขนาดใหญ่เพื่อมาสนใจหญ้าไร้ค่าตรงนี้ อู๋เหลียนถลึงตาใส่ “พื้นที่หลายร้อยแปลงของข้ายังไม่ได้อะไรเลย เลิกเพ้อฝันได้แล้ว เริ่มกินดินซะตั้งแต่ตอนนี้ แล้วข้าจะไว้ชีวิตไม่ให้พวกเจ้ากินดินทั้งทุ่งหลังจากที่พวกเราเจอแมลงแล้ว” “อย่าเพิ่งมั่นใจนักเลย” หลี่ชีเย่ยังคงทำสีหน้าเรียบเฉย “เราจะได้รู้กันว่าใครจะเป็นคนสุดท้ายที่ได้หัวเราะ” เขากล่าวพลางชี้ไปยังต้นไม้โบราณแล้วส่งมันกลับเข้าสู่หอคอยชะตา ต้นไม้นั้นยอมทำตามอย่างไม่เต็มใจนัก มันคิดว่านี่เป็นการเสียของเปล่าๆ จึงไม่อยากออกมาข้างนอกอีก ต้นไม้ที่ไม่สมบูรณ์ต้นนี้ดูไม่มีจุดเด่นใดๆ ไม่มีใครในที่นี้จดจำมันได้เลย ความจริงก็คือ ในดินแดนสามเซียน น้อยคนนักจะเข้าใจคุณสมบัติวิเศษของมัน แม้แต่บรรพชนทั่วไปยังมองไม่ออก นับประสาอะไรกับเหล่าผู้ฝึกตนธรรมดาพวกนี้ หลังจากเก็บต้นไม้เข้าที่ เขาก็บอกอวี่ห่าวว่า “เริ่มขุด” “เราจะขุดจริงๆ หรือ?” อวี่ห่าวขาดความมั่นใจหลังจากเห็นว่าในทุ่งใหญ่ขนาดนั้นยังไม่เจอแมลงสักตัว แปลงหญ้าเล็กๆ ของพวกเขาก็ไม่น่าจะดึงดูดแมลงได้ เหมือนที่อู๋เหลียนพูดไว้ไม่มีผิด “ทำตามที่ข้าบอก” หลี่ชีเย่สั่งเสียงเข้ม อวี่ห่าวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหยิบจอบขึ้นมาขุด เขามองเห็นภาพตัวเองต้องกินดินเข้าจริงๆ แล้ว รู้สึกเสียใจไม่น้อยที่ถูกลากเข้ามาในเรื่องนี้ แต่สายเกินกว่าจะแก้ไขอะไรได้แล้ว “พวกโง่เขลา” อู๋เหลียนเห็นอวี่ห่าวยังพยายามขุดดินต่อจึงกล่าวว่า “รอให้ข้าเจอแมลงก่อนเถอะ ข้าจะให้พวกเจ้ากินดินทั้งหมดนี่แหละ” ดวงตาของเขาฉายแววสังหารที่น่าสะพรึงกลัว ในระบบนี้ ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ดูหมิ่นอาณาจักรนิรันดร์ของพวกเขา หลังจากอวี่ห่าวขุดไปได้สักพัก ประกายแสงก็พุ่งออกมาจากพื้นดิน สว่างไสวราวกับสมบัติล้ำค่า เขาราวกับถูกสายฟ้าฟาด ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้นสุดขีดก่อนจะเริ่มขุดอย่างบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม “นั่นมันอะไร?” ประกายไฟดึงดูดความสนใจของทุกคนในทันที เมื่อเขาขุดหลุมขนาดใหญ่จนเสร็จ ก็พบกลุ่มก้อนสีเพลิงขนาดเท่าอ่างล้างหน้าอยู่ข้างใน เขาจึงหยิบมันขึ้นมา เมื่อตรวจสอบดูใกล้ๆ พวกมันคือแมลงเพลิงที่มีรูปร่างคล้ายตัวไหมแต่ยาวกว่ามาก พวกมันเบียดเสียดกันเป็นวงกลมราวกับมีบางอย่างดึงดูดเข้าหากัน นั่นคือเหตุผลที่ทำให้พวกมันดูเหมือนก้อนเพลิงในแวบแรกที่เห็น “นั่น... นั่นมันแมลงเพลิงเหมันต์...” ใครคนหนึ่งตะโกนขึ้น “เยอะมาก ต้องมีมากกว่าหนึ่งพันตัวแน่ๆ!” อีกคนคาดเดา “ไม่อยากจะเชื่อเลย” ผู้ชมต่างตื่นตะลึง มันเป็นไปไม่ได้เลยที่แมลงจำนวนมากขนาดนี้จะมารวมตัวกันที่แปลงดินเล็กๆ แห่งนี้ “แม้แต่ทุ่งหญ้าทั้งผืนนั้นยังผลิตแมลงเพลิงเหมันต์ได้ไม่เท่านี้เลย” นักปรุงยาผู้มากประสบการณ์เสริมขึ้น “การเจอพวกมันมากขนาดนี้ใต้ดินแปลงเล็กๆ นี่แทบจะเป็นปาฏิหาริย์เลยทีเดียว” ฝูงชนมองหลี่ชีเย่ด้วยสายตาแปลกประหลาด สงสัยเหลือเกินว่าเขารู้ได้อย่างไรว่ามีแมลงซ่อนอยู่ข้างใต้ตรงนั้น