Chapter 2230: ต้นไม้ป่วย บ่อน้ำพุร้อนแห่งนี้มีน้ำที่ใสสะอาด เห็นขอบเขตแยกออกจากทะเลสาบส่วนที่เหลือได้อย่างชัดเจน โดยมีไอระเหยปกคลุมจนทำให้ทัศนวิสัยพร่าเลือน สถานที่เช่นนี้ดูน่าดึงดูดใจอย่างยิ่ง ทว่ามันกลับไม่ได้มีไว้สำหรับผู้คน เพราะมีพืชน้ำชนิดหนึ่งกำลังเติบโตอยู่ที่นั่น กิ่งก้านของมันเล็กและคดเคี้ยว มีดอกไม้ที่ยังไม่บานสะพรั่งงอกออกมา เกสรตัวผู้ที่ยาวของมันเติบโตได้ดีทีเดียว มันห้อยระย้าลงมาคล้ายกับเคราหรือน้ำตก เมื่อมองจากระยะไกล ดูราวกับว่าดอกไม้ชนิดนี้คือสิ่งที่กำลังหลั่งน้ำพุร้อนออกมา เป็นภาพที่น่าอัศจรรย์ใจยิ่งนัก แต่น่าเสียดายที่เมื่อพิจารณาดูใกล้ๆ จะพบว่าดอกไม้ชนิดนี้ดูค่อนข้างอ่อนแอ ใกล้จะเหี่ยวเฉาลงทุกขณะ เด็กสาวคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนฝั่งลาวา ใช้มือทั้งสองข้างเท้าคางจ้องมองดอกไม้นั้นด้วยท่าทางเหม่อลอย นางสวมชุดสีเขียวและมีลักษณะพิเศษ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยพลัง ใบหน้าดูไร้เดียงสาและสง่างาม แม้จะยังไม่ถึงขั้นเทพธิดา แต่หากนางเดินไปรอบหุบเขาแห่งนี้ด้วยกระโปรงตัวยาว ผู้คนคงเข้าใจผิดคิดว่านางเป็นเทพธิดาอย่างแน่นอน “พืชน้ำแข็งเพลิง หายากทีเดียว” เขาเดินเข้าไปนั่งข้างๆ นางแล้วพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ “อืม” นางยังคงใจลอยอยู่จึงตอบกลับโดยไม่ได้หันไปมองเขา หลี่ชีเย่ไม่ได้ใส่ใจและพูดต่อว่า “หน่ออ่อนที่เพิ่งเกิดมานั้นเติบโตได้ยากยิ่ง มันจะต้องตายหากต้องจากบ่อน้ำแข็งเพลิงแห่งนี้ไป นั่นคือเหตุผลที่มีคนทุ่มเทแรงกายแรงใจมหาศาลเพื่อย้ายบ่อน้ำพุทั้งบ่อมาไว้ที่นี่เพื่อปลูกดอกไม้นี้” “ใช่แล้ว ผู้อาวุโสท่านหนึ่งใช้เวลาหลายพันปีกว่าจะปลูกมันไว้ที่นี่ได้” เด็กสาวพยักหน้า สายตาของนางยังคงไม่ละไปจากต้นไม้ “มันกำลังป่วย” “ท่านก็เห็นเช่นนั้นหรือ?” ในที่สุดนางก็หันกลับมามองเขาด้วยแววตาที่ส่องประกาย “เห็นได้ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด” เขาหัวเราะเบาๆ “ท่านรู้วิชาปรุงยาด้วยหรือ?” เด็กสาวเริ่มสนใจขึ้นมาทันที เขามองกลับไปที่นางแล้วยิ้ม “แค่พอรู้บ้างจากการอ่านหนังสือทั่วไปน่ะ” นี่เป็นคำตอบที่ถ่อมตัวมาก เพราะในโลกนี้มีไม่กี่คนที่รู้เรื่องวิชาปรุงยามากไปกว่าเขา เขาใช้เวลาหลายชั่วอายุคนในการศึกษาเรื่องนี้ เขาถามต่อว่า “เจ้าชอบวิชาปรุงยาหรือ?” “ค่ะ” เด็กสาวตอบอย่างรีบร้อน “ฉันเริ่มเรียนวิชาปรุงยาตั้งแต่อายุยังน้อย และมีผู้อาวุโสท่านหนึ่งขอให้ฉันช่วยดูแลพืชชนิดนี้ มันเติบโตได้ดีมากจนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ มันก็เริ่มป่วยด้วยเหตุผลบางอย่าง ฉันไม่สามารถหาสาเหตุได้เลย” นางรู้สึกพ่ายแพ้หลังจากพูดจบ แม้จะมีองค์ความรู้ด้านการปรุงยาไม่น้อย แต่พืชชนิดนี้ก็ยังทำให้ปวดหัวได้ นางค้นคว้าจากตำรามากมายแต่ก็ยังไม่สามารถวินิจฉัยอาการป่วยนี้ได้ “มันไม่ได้ป่วยในรูปแบบที่เจ้าคิดหรอก” หลี่ชีเย่หัวเราะเบาๆ พร้อมกับส่ายหัว นางยังคงกังขา “ถ้าอย่างนั้น ทำไมมันถึงดูเหมือนใกล้จะเหี่ยวเฉาในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาล่ะ?” “ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ตัวพืช” เขาอธิบาย “เจ้ามัวแต่จดจ่ออยู่กับลักษณะภายนอก คิดว่ามันป่วย แต่กลับมองข้ามหัวใจสำคัญของปัญหาไป” “ถ้าเช่นนั้นมันคืออะไรกันแน่?” นางไม่ค่อยเชื่อนักว่าคนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันจะเก่งกาจไปกว่านาง นางเป็นหนึ่งในยอดฝีมือระดับสูงของหุบเขาอายุยืน หรืออาจจะรวมถึงในดินแดนหมื่นสายเลือดด้วย ถึงกระนั้น อุปนิสัยที่อ่อนโยนของนางก็ช่วยถ่วงดุลสถานะอันสูงส่งเอาไว้ได้ หากเป็นคนอื่นที่อยู่ในสถานะเดียวกับนางคงเถียงเขากลับไปแล้ว “ปัญหาอยู่ในบ่อน้ำพุต่างหาก” เขากล่าว “หืม เป็นไปได้อย่างไร? บ่อน้ำพุก็เหมือนเดิมทุกอย่าง จะมีปัญหาอะไรกับมันกัน?” นางแปลกใจ “บ่อน้ำพุก็ปกติดี แต่มีแขกใหม่เข้ามาอยู่ที่นั่น เป็นเพื่อนบ้านของพืชต้นนี้ไงล่ะ” เขายิ้ม “ฉันคอยดูแลพืชต้นนี้อยู่ตลอด ไม่เคยเห็นผู้บุกรุกที่ไหนเลยนะ” นางไม่เชื่อเขา “เดี๋ยวเจ้าก็รู้” เขากล่าว “เอาเปลือกไม้ร้อยประโยชน์, รากหิน, ดินแดนน้ำแข็งแตก... บดพวกมันทั้งหมดให้เป็นผงแล้วโยนลงไปในน้ำพุ แล้วเจ้าจะได้คำตอบเอง” “จริงหรือ?” นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สูตรยานี้เป็นสิ่งใหม่สำหรับนาง อีกอย่างนางก็รู้สรรพคุณของส่วนผสมแต่ละตัวเป็นอย่างดี “ลองดูสิ ถ้าเจ้ารู้เรื่องวิชาปรุงยา เจ้าก็น่าจะรู้ว่าส่วนผสมพวกนี้ไม่สามารถทำอันตรายบ่อน้ำพุได้หรอก” เขายิ้ม เด็กสาวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและเห็นด้วยตามนั้น นางตัดสินใจลงมือทำทันที “ฉันจะลองดูค่ะ” หลังจากนั้นไม่นาน นางก็กลับมาพร้อมกับส่วนผสม หุบเขาอายุยืนคือคลังสมุนไพรที่ใหญ่ที่สุดในดินแดนหมื่นสายเลือด สิ่งที่เขาบอกมาไม่ได้หายากขนาดนั้น นางบดพวกมันจนเป็นผงก่อนจะโปรยไปทั่วบ่อน้ำพุ โดยไม่พลาดแม้แต่มุมเดียว ทว่าไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เกิดขึ้นจากบ่อน้ำพุเลย “เกิดอะไรขึ้นหรือ?” นางถามพลางมองไปที่เขา เขาตอบกลับมาว่า “อดทนหน่อยเถอะ เดี๋ยวเจ้าก็ได้ผลลัพธ์แล้ว” เวลาผ่านไปอีกครู่ ในที่สุดบ่อน้ำพุก็เดือดพล่านไปด้วยฟองอากาศ และภายในฟองอากาศเหล่านั้นคือหนอนตัวเล็กๆ ซากของพวกมันลอยเกลื่อนอยู่บนผิวน้ำ ก่อให้เกิดภาพที่ดูเย็นเยียบและชวนคลื่นไส้ บางตัวที่ยังไม่ตายสนิทก็ดิ้นพล่านไปมา เด็กสาวรู้สึกหวาดกลัวเช่นกัน “พวกนี้มันคือตัวอะไรกัน?” “หนอนเถ้า” เขาเฉลย “หลังจากโตเต็มที่ พวกมันจะวางไข่ไว้ใต้ลาวา ไข่เหล่านี้สามารถรอดชีวิตได้นานนับล้านปี วันหนึ่งเมื่ออุณหภูมิร้อนเพียงพอ พวกมันจะดูดซับพลังงานจากโลก นี่คือสาเหตุที่ทำให้พืชของเจ้าป่วย” “อา... ฉันเคยได้ยินชื่อพวกมันมาก่อน” เด็กสาวเข้าใจในทันที นางเคยอ่านเกี่ยวกับหนอนพวกนี้มาบ้างแต่ยังไม่เคยเห็นตัวจริงมาก่อน นั่นเป็นเหตุผลที่นางไม่สามารถเชื่อมโยงสาเหตุได้ ไม่น่าแปลกใจเลยที่นางวินิจฉัยพืชต้นนี้ผิดพลาด นางจึงโค้งคำนับให้เขาอย่างนอบน้อม “ขอบคุณสำหรับบทเรียนที่มีค่าค่ะ ฉันชื่อ ฉินเส้าเหยา โปรดชี้แนะฉันต่อไปในอนาคตด้วยนะคะ” เด็กสาวผู้นี้มีท่าทางที่น่าหลงใหลและเป็นเอกลักษณ์ ยามที่นางโค้งตัวลง ยังคงดูเป็นธรรมชาติและงดงาม เป็นภาพที่เจริญตาเจริญใจยิ่งนัก “หลี่ชีเย่” หลี่ชีเย่บอกชื่อของเขาพร้อมกับยิ้ม “ฉันรู้ว่าท่านคือใคร พี่ชายคนโต ท่านเป็นผู้ชายเพียงคนเดียวที่นี่ในสำนักร้อยบุปผา ฉันแค่ไม่นึกว่าท่านจะเป็นนักปรุงยาด้วย ไม่น่าแปลกใจเลยที่ท่านอาจารย์เลือกท่าน ดูท่าฉันคงต้องเรียนรู้จากท่านอีกมาก” รอยยิ้มของนางเผยให้เห็นเสน่ห์อันอ่อนโยนทั้งหมดที่มี “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก ฉันแค่พอรู้บ้างนิดหน่อย” เขากล่าว “คำพูดของท่านทำให้ฉันละอายใจนัก หากท่านแค่รู้เพียงนิดหน่อย แล้วตัวฉันที่ยังไม่ถึงระดับพื้นฐานจะเรียกอะไรได้” นางหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพูดต่อ “ฉันได้ยินเรื่องของท่านจากศิษย์พี่เมื่อไม่กี่วันก่อน แต่ไม่กล้าไปรบกวนเวลาที่ท่านเก็บตัว ช่างบังเอิญจริงๆ ที่ท่านมาอยู่ที่นี่และแก้ปัญหาให้ฉันได้”