บทที่ 2926: การพบเจอกับชายชราลึกลับอีกครั้ง “ถ้าเจ้าตายไปก็คงดี ข้าจะได้ซื้อประทัดมาจุดฉลองงานศพให้ ดูสิ อย่างน้อยก็ยังมีคนที่ห่วงใยเจ้าอยู่บ้าง” หลี่ชีเยี่ยกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ข้าซาบซึ้งใจยิ่งนัก” ชายชราหัวเราะเบาๆ ในขณะเดียวกัน หญิงสาวก็คิดว่าทั้งสองคนนี้ไม่เหมือนเพื่อนกันเลยสักนิด ดูเหมือนคนรู้จักกันธรรมดามากกว่า สรุปแล้วท่าทีของทั้งคู่นั้นทำให้คนนอกที่ได้ฟังรู้สึกสับสนอย่างมาก “คือสิ่งนั้นสินะ?” ชายชรามองไปที่กล่องไม้ “ใบไม้สามใบ ให้เจ้าได้ลองดมกลิ่นดูเล่นๆ นั่นเป็นเหตุผลที่เจ้าตามหาจนมาถึงที่นี่ใช่ไหมล่ะ?” หลี่ชีเยี่ยยิ้ม ชายชราเงยหน้าขึ้นจ้องมองหลี่ชีเยี่ยอยู่นานก่อนจะพยักหน้า “เจ้ามีมันอยู่จริงๆ สินะ ข้าตามหามานานแต่ก็ไม่สามารถครอบครองได้เนื่องจากข้อจำกัดหลายประการ” “เจ้าแค่ตกปลาอยู่ต่างหาก อย่าเรียกว่าตามหามานานเลย” หลี่ชีเยี่ยกล่าว “แล้วเจ้าเป็นปลาหรือ? หรือบางทีเจ้าอาจจะเป็นคนตกปลา ส่วนข้าคือปลาที่ติดเบ็ด” ชายชราอมยิ้ม หลี่ชีเยี่ยหัวเราะโดยไม่ได้แสดงความเห็นอะไรกับเรื่องนี้ ชายชราหยิบกล่องไม้ขึ้นมาเปิดออกดู ในขณะเดียวกัน ไป๋จินหนิงก็ดูเหมือนจะยืดคอยาวขึ้นโดยไม่รู้ตัว นางอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับสิ่งที่เรียกว่าสมบัติล้ำค่าประเมินค่าไม่ได้ชิ้นนี้มาก นางคิดว่าหลี่ชีเยี่ยไม่น่าจะหาสิ่งของระดับนั้นมาได้ อย่างน้อยก็ดูจากภาพลักษณ์ภายนอกของเขา ชายชราเห็นใบไม้สามใบอยู่ภายใน มันเขียวขจีอย่างที่สุด กลิ่นอายอันยิ่งใหญ่พุ่งเข้าปะทะใบหน้าของเขา ไป๋จินหนิงเองก็รู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังอยู่ในป่าโบราณที่เต็มไปด้วยพลังชีวิตอันไร้ขอบเขต อย่างไรก็ตาม นางยังไม่ได้มองให้ชัดเจนนักก็ได้ยินเสียง 'ป๊อก' ชายชราปิดกล่องลงอย่างรวดเร็ว แม้จะมองเห็นได้ไม่ชัด แต่กลิ่นอายเมื่อครู่ก็ทิ้งความประทับใจลึกซึ้งไว้ในใจนาง ใบไม้สามใบนั้นเปรียบเสมือนโลกแห่งพฤกษาทั้งสามโลก คำถามหนึ่งผุดขึ้นในหัวของนาง ใบไม้สามใบนี้ล้ำค่าถึงขนาดนั้นเชียวหรือ? มันดูไม่เหมือนวัตถุดิบปรุงยาอมตะเลยสักนิด “เป็นของจริง ใบไม้สามใบนี้ถูกต้องแล้ว ข้าจะนำพวกมันกลับไปเพื่อให้ผู้อื่นได้ยลโฉมและเฉลิมฉลองข่าวดีนี้” ชายชราพยักหน้า ชายชรารู้ว่าใบไม้เหล่านี้มาจากต้นไม้สามอมตะ ซึ่งต่างจากไป๋จินหนิง หลี่ชีเยี่ยยอมนำพวกมันออกมาก็เพื่อล่อให้เขามาปรากฏตัวที่นี่ “อืม ข้ารอรับค่าตอบแทนของข้าอยู่นะ” หลี่ชีเยี่ยยิ้ม “เจ้าต้องการอะไร? หรือจะพูดให้ถูกคือ เจ้าต้องการให้ข้าทำอะไร?” ชายชรามองเขา “อืม พูดได้ยากนะ” หลี่ชีเยี่ยลูบคางพลางตอบ “เอาแบบนี้เป็นไง? พวกเจ้ามีอะไรบ้างล่ะ? ให้ข้าเลือกสิ่งที่เหมาะสมก็แล้วกัน ข้าจะได้ไม่เรียกค่าตอบแทนเกินไป เอาแค่ให้สมเหตุสมผล” “ข้ามั่นใจว่าเจ้าต้องพยายามขูดรีดพวกเราแน่” ชายชรากล่าวโดยไม่เกรงใจ “ฮ่าๆ ข้าก็รู้สึกเกรงใจอยู่บ้างและไม่อยากทำแบบนั้นหรอก แต่ในเมื่อตอนนี้ถ้าข้าไม่ทำ ข้าก็คงดูถูกตัวเอง แผนการที่พวกเจ้าสามคนวางเอาไว้มันยาวไกลและใหญ่โตเหลือเกิน ปลาอย่างข้าก็ควรได้รับของรางวัลหวานๆ สำหรับการงับเหยื่อบ้างไม่ใช่หรือ?” หลี่ชีเยี่ยยิ้ม “ที่นี่ไม่ใช่ที่เหมาะจะคุยกัน เราแค่คุยกันลอยๆ โดยไม่มีหลักประกัน ทำไมเจ้าไม่ลองไปที่ที่พักของเราแล้วเราค่อยคุยกันยาวๆ ที่นั่นล่ะ?” ชายชราครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “เจ้าต้องการรุมสามต่อหนึ่งงั้นหรือ? ที่นั่นคงเป็นสถานที่รกร้างห่างไกล แล้วข้าจะทำอย่างไรถ้าพวกเจ้าตัดสินใจปล้นข้า?” ดวงตาของหลี่ชีเยี่ยหรี่ลงพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน “เจ้ากลัวงั้นหรือ?” ชายชรายิ้มตอบ “ไม่หรอก กลุ่มของเจ้าน่าจะเป็นฝ่ายที่ควรกลัวมากกว่า” รอยยิ้มของหลี่ชีเยี่ยกว้างขึ้น “ตอนนี้พวกเจ้าอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก จะเอาแรงที่ไหนมาจัดการข้า? ข้านี่แหละที่จะเป็นคนฉกฉวยทุกอย่างไปโดยไม่ปรานี” “อย่างนั้นหรอกหรือ?” ดวงตาของชายชราหรี่ลง “แน่นอน ข้าไม่รังเกียจที่จะรับมือสามคนพร้อมกันเพราะข้าเองก็อยากเห็นจุดสูงสุดของโลกนี้อยู่เหมือนกัน อีกอย่าง ในดินแดนสามอมตะ ข้าไม่จำเป็นต้องยับยั้งชั่งใจเหมือนพวกเจ้าสามคนหรอก” หลี่ชีเยี่ยยังคงดูผ่อนคลาย แต่คำพูดของเขานั้นเต็มไปด้วยความโอหังอย่างยิ่ง เขายังคงนั่งอยู่ที่เดิมโดยไม่ได้วางมาดใดๆ แต่ไป๋จินหนิงกลับรู้สึกราวกับว่าเขาเป็นผู้ปกครองโลกทั้งใบ ทุกชีวิตล้วนคลานหมอบราบอยู่แทบเท้าของเขาไม่ต่างจากมดปลวก แม้กระทั่งบรรพชนและจักรพรรดิ เขาก็เพียงแค่เหยียบย่ำก็จะสามารถบดขยี้พวกเขาทั้งหมดลงได้ นางรู้สึกอึดอัดกับความรู้สึกแปลกประหลาดนี้ หลี่ชีเยี่ยได้กลายเป็นคนละคนไปอย่างสิ้นเชิง “ข้าเป็นอมตะในดินแดนสามอมตะเช่นเดียวกัน แต่พวกเจ้าสามคนล่ะ? ต่อให้สมมติว่าเรามีระดับเท่ากัน สุดท้ายโลกนี้ก็คงไม่จบลงด้วยดีนักหรอก” หลี่ชีเยี่ยกล่าว ชายชรานิ่งเงียบต่อคำขู่ “เจ้าคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นจริงๆ หรือ?” ในที่สุดเขาก็ยิ้มแล้วกล่าว “ใครจะไปรู้? ข้าแค่ชอบของล้ำค่า และการกำจัดพวกเจ้าไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร ข้าไม่ได้ผลประโยชน์หรือความสำเร็จอะไรจากมันหรอก” หลี่ชีเยี่ยยิ้มตอบ “พวกเราไม่ใช่เป้าหมายของเจ้า” ชายชรากล่าว “งั้นเรามาทำการตกลงกันต่อดีไหม?” หลี่ชีเยี่ยถาม “มองดูข้าและพลังฝึกฝนอันน่าเวทนานี้สิ ข้าไม่มีของดีอะไรติดตัวหรอก เจ้าต้องไปที่ที่พักของเราถึงจะได้พวกมัน” ชายชรากล่าว “สรุปคือเจ้ายังอยากให้ข้าไปที่พักของพวกเจ้าสินะ” หลี่ชีเยี่ยยิ้ม “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? เราไม่ปล่อยให้เจ้ามาถึงที่นั่นแล้วกลับไปมือเปล่าหรอก” ชายชราเปลี่ยนเป็นท่าทีเป็นกันเองทันที “อีกอย่าง ข้ามั่นใจว่าถึงไม่มีการแลกเปลี่ยนนี้ เจ้าก็คงข้ามมหาสมุทรไปอยู่ดี ข้าพูดผิดตรงไหน?” “เรื่องที่ข้าจะไปหรือไม่ไปนั่นเป็นอีกเรื่อง แน่นอนว่าการเดินทางไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร” หลี่ชีเยี่ยกล่าว “แต่จงจำไว้ว่าเนื่องจากเหตุการณ์เมื่อเร็วๆ นี้ เส้นทางนั้นวุ่นวายมากและยากลำบากกว่าเดิม เจ้าไม่คิดว่าค่าโดยสารควรจะเพิ่มเป็นสองเท่า หรือไม่ก็สิบเท่าจากราคาปกติดีล่ะ?” “เจ้าคิดจะขึ้นราคาจากที่ตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกงั้นหรือ?” ชายชราไม่ค่อยพอใจนัก “ไม่หรอก แต่ค่าโดยสารต้องมากกว่าปกติสิบเท่า ไม่อย่างนั้นข้าจะไปที่พักของเจ้าได้อย่างไร?” หลี่ชีเยี่ยพูดอย่างตรงไปตรงมา “มีใครเคยบอกเจ้าไหมว่าเป็นพ่อค้าที่ไร้หัวใจ?” ชายชรากล่าว แต่ดูไม่โกรธเคืองเลยสักนิด “ไม่หรอก เจ้าควรขอบคุณข้าต่างหากที่เป็นคนดีถึงขั้นยอมลดค่าใช้จ่ายลงเพียงแค่ขึ้นค่าโดยสารเล็กน้อย ความจริงแล้วข้านี่แหละเป็นคนที่ใจดีที่สุดในโลก ข้ามั่นใจว่ามีคนอีกมากมายที่ยอมจ่ายแพงกว่านี้เพื่อแลกกับสิ่งที่ข้าเสนอ” หลี่ชีเยี่ยยิ้ม “ข้าไม่คิดว่าจะมีใครจ่ายไหวหรอก” ชายชราส่ายหน้า “งั้นหรือ? นั่นอาจเป็นเรื่องจริงในอดีต แต่ตอนนี้ข้ารู้ว่ามีบางคนยอมจ่ายราคาที่สูงเสียดฟ้าอย่างเต็มใจ” หลี่ชีเยี่ยกล่าวเสริม ชายชราไร้คำตอบ “เจ้าจะแลกเปลี่ยนกับตัวตนเหล่านั้นงั้นหรือ? เป้าหมายของเจ้าควรจะเป็นพวกเขาสิ” ในที่สุดชายชราก็เอ่ยขึ้น “ไม่หรอก พวกเขาไม่ใช่เป้าหมายของข้า” หลี่ชีเยี่ยส่ายหน้า “แน่นอนว่าในอนาคตข้าจะกวาดล้างพวกเขาให้หมดสิ้น แต่ตอนนี้การทำธุรกิจกับพวกเขาก็ยังถือว่าใช้ได้” “ข้าไม่เชื่อหรอก” ชายชราไม่ปักใจเชื่อ “เจ้าคิดสูงส่งกับข้าเกินไป เกินกว่าที่ข้าคิดกับตัวเองเสียอีก” หลี่ชีเยี่ยอดหัวเราะไม่ได้ “ข้าไม่ได้คิดสูงส่งกับเจ้า แต่ข้ามองที่หัวใจเต๋าของเจ้าต่างหาก มันบอกทุกอย่างที่ข้าจำเป็นต้องรู้” ชายชรายิ้มตอบ “นั่นคือเหตุผลที่พวกเจ้าสามคนวางตาข่ายผืนใหญ่เพื่อล่อข้าสินะ” หลี่ชีเยี่ยกล่าว “เจ้าเองก็ทำแบบเดียวกันไม่ใช่หรือ? พยายามจับปลาตัวใหญ่เหมือนกัน ไม่อย่างนั้นเจ้าก็คงไม่มาหาพวกเราในอดีตหรอก” “เอาเถอะ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ข้าก็คงต้องยอมขาดทุนบ้าง” หลี่ชีเยี่ยพยักหน้า “ข้ารับปากเจ้า ข้าจะนำมันไปให้ที่ที่พักของพวกเจ้าเอง”