บทที่ 3584: สิ่งยั่วยวนที่มากขึ้น ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วบริเวณขณะที่ผู้คนเฝ้ามองหลี่ชีเย่เดินออกจากหุบเขาผ่านทางเข้าหลัก ไม้ที่พาดอยู่บนคานหาบของเขาดูเหมือนจะมีน้ำหนักมาก ทำให้คานนั้นโค้งงอและส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ราวกับว่าใกล้จะหักลงมาเต็มที ทว่าน้ำหนักนี้ไม่ได้ส่งผลอะไรต่อหลี่ชีเย่เลย แผ่นหลังของเขายังคงตั้งตรง ฝีเท้าของเขานุ่มนวลและสีหน้าก็ดูผ่อนคลาย เรื่องนี้ไม่ได้น่าแปลกใจสำหรับฝูงชนเท่าใดนัก เพราะท่อนไม้ก็มีขีดจำกัดในการรับน้ำหนักของมัน อีกอย่างผู้ฝึกตนระดับมาร์ควิสสีม่วงก็ยังสามารถยกของหนักหมื่นปอนด์ได้โดยไม่มีปัญหา อย่างไรก็ตาม จุดสนใจที่แท้จริงของพวกเขายังคงอยู่ที่ตัวหลี่ชีเย่ ไม่ใช่ไม้หรือคานหาบนั่น เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงฝีเท้าของเขาและเสียงเอี๊ยดอ๊าดของคานหาบ ซึ่งเป็นการเคลื่อนไหวเพียงอย่างเดียวที่เกิดขึ้นในขณะนี้ ไม่มีใครพูดอะไรออกมา แต่พวกเขาทั้งหมดกลับรุมล้อมเขาโดยไม่ได้นัดหมาย ไม่ว่าจะเป็นบรรพชนหรือยอดฝีมือจากนิกายต่างๆ ทุกคนต่างมีความคิดและเป้าหมายเดียวกัน นั่นคือการรั้งตัวหลี่ชีเย่เอาไว้ที่นี่ “เจ้าหนูนั่นกำลังตกอยู่ในอันตราย” อาจารย์คนหนึ่งจากสำนักทวิลักษณ์กล่าวด้วยความกังวล เพราะตอนนี้หลี่ชีเย่ดูเหมือนลูกแกะอ้วนพีที่ไม่มีใครอยากปล่อยให้หลุดมือไป “อะไรกัน มีงานเลี้ยงหรือไง?” หลี่ชีเย่วางคานหาบลงแล้วยิ้มให้กับฝูงชน ราวกับไม่รู้ตัวถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา “ระวังตัวด้วย!” หยางหลิงที่กำลังกังวลตะโกนบอกเขา แน่นอนว่าเรื่องนั้นไม่สำคัญ เพราะแต่แรกแล้วหลี่ชีเย่ไม่สามารถหลบหนีไปจากวงล้อมนี้ได้อยู่แล้ว การวิ่งหนีไม่ใช่ทางเลือกแม้เขาจะต้องการก็ตาม แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่ได้มีความคิดเช่นนั้นในหัวขณะที่ส่งยิ้มให้กับเหล่าผู้เชี่ยวชาญ “สหายหนุ่ม เจ้าทำสิ่งที่น่าอัศจรรย์และเปิดหูเปิดตาพวกเราเหลือเกิน” มาร์ควิสยอดเขาใต้ไม่สามารถหักห้ามใจที่จะกล่าวชื่นชม “คำพูดคงไม่เพียงพอที่จะบรรยายมันได้” เขาพูดความจริง ปาฏิหาริย์ของหลี่ชีเย่นั้นทำให้ทุกคนตกตะลึง “อย่าลืมเดิมพันระหว่างเราล่ะ” หลี่ชีเย่กล่าว “ข้าแพ้แล้วจริงๆ เจ้าชนะได้อย่างสง่างามเหลือเกิน” มาร์ควิสไม่ได้แกล้งโง่ “ก๊า! ก๊า! ก๊า!” เมื่อพูดจบ มาร์ควิสกลับเห่าออกมาสิบกว่าครั้งติดต่อกันโดยไม่มีความลังเลหรือเคอะเขิน สร้างความตื่นตะลึงให้แก่ฝูงชน เขาเป็นถึงมาร์ควิสที่มีเขตปกครองเป็นของตัวเอง สถานะของเขาสูงส่งเทียบเท่ากับผู้พิทักษ์อาวุโส หรืออาจจะสูงกว่านั้นด้วยซ้ำ มันคงไม่เกินจริงที่จะกล่าวว่าเขามีสถานะเท่าเทียมกับเจ้าสำนักที่มีชื่อเสียง ไม่มีใครในสถานะของเขาที่อยากจะทำเรื่องขายหน้าเช่นนี้ แม้จะถูกบีบให้ทำ พวกเขาก็คงทำด้วยความไม่เต็มใจหรือพยายามบิดเบือนสถานการณ์ หรืออาจจะแค่เห่าเพียงไม่กี่ครั้งให้จบๆ ไป ทว่ามาร์ควิสผู้นี้กลับไม่แสดงท่าทีเช่นนั้น ทำให้บรรยากาศไม่ได้กระอักกระอ่วนอย่างที่ทุกคนคาดไว้ ผู้คนต่างรู้สึกประหลาดใจและชื่นชมในความใจถึงของเขา “ไม่เลว ไม่เลวเลยจริงๆ เจ้ามีพรสวรรค์ไม่เบา” หลี่ชีเย่ยิ้มให้เขา มาร์ควิสหัวเราะเบาๆ แล้วกล่าวต่อ “มันคือความพ่ายแพ้อย่างราบคาบโดยไม่มีโอกาสได้เงยหัวขึ้นอีกแล้ว” เขาเยาะเย้ยตัวเอง เพราะนี่เป็นเหตุการณ์ที่น่าอับอายจริงๆ เขายังไม่รู้เลยว่าการได้รับคำชมจากหลี่ชีเย่นั้นมีค่ามหาศาลเพียงใด “เจ้ากับราชาดราโกนิคแห่งโลกคุยอะไรกัน?” ท่านชางยืนอยู่ใกล้หลี่ชีเย่มากที่สุด “ก็แค่คุยเล่นเรื่อยเปื่อย เหมือนกับว่าวันนี้เรากินอะไรกันและไข่จะฟักเมื่อไหร่ ก็แค่นั้นแหละ” หลี่ชีเย่ยิ้มโดยไม่สนใจฝูงชนที่ดูเหมือนจะเป็นศัตรู ผู้คนกว่าหมื่นคนกำลังจ้องมองเขาด้วยความโลภที่ฉายชัดอยู่ในดวงตา ตอนนี้เขาดูไม่ต่างอะไรกับลูกแกะอันโอชะ พวกเขาทั้งหมดพร้อมจะพุ่งเข้ามาฉีกทึ้งเขาได้ทุกเมื่อ คนอื่นคงจะสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวไปแล้ว แต่หลี่ชีเย่กลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ราวกับว่าเขาเป็นคนเชื่องช้ามาตั้งแต่เกิด “เมื่อไหร่ไข่ศักดิ์สิทธิ์ถึงจะฟัก?” จุยเสวี่ยอวิ๋นเริ่มหมดความอดทนและโพล่งถามออกไป แต่เขาก็ต้องเสียใจภายหลังเพราะหลี่ชีเย่ไม่ได้ตอบคำถามเขา นี่อาจจะเป็นการดูถูกซ้ำเติม คาดไม่ถึงว่าครั้งนี้หลี่ชีเย่กลับตอบเขาว่า “ยังขาดประกายไฟอีกนิดหน่อย มันยังต้องการเวลาอีก” “ทำไมเจ้าไม่นำมันออกมา?” บรรพชนคนหนึ่งจ้องมองหลี่ชีเย่ด้วยเจตนาร้ายที่ปิดบังไว้ไม่มิด “ทำไมข้าต้องทำเช่นนั้น? ไข่นั่นเป็นของสถานที่แห่งนี้ อีกอย่างไม่มีอะไรดีจะเกิดขึ้นหรอก” หลี่ชีเย่ประหลาดใจ “ทำไมถึงไม่ดี?” ท่านชางกล่าวอย่างเย็นชา “ราชาบอกข้าว่าไข่นี้เป็นลางร้ายและอันตราย การนำมันออกมาจะนำมาซึ่งหายนะ สิ่งที่น่ากลัวอย่างยิ่ง ทางที่ดีที่สุดคือปล่อยมันไว้ในหุบเขา” หลี่ชีเย่กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “เหลวไหล” ผู้อาวุโสระดับสูงคนหนึ่งไม่เห็นด้วย “ข้าเห็นเจ้าสัมผัสไข่นั่นและเจ้าก็ยังสบายดีอยู่เลยตอนนี้” “ข้าคุ้นเคยกับมัน” หลี่ชีเย่กล่าว “บางทีไข่อาจจะมีจิตวิญญาณและรู้ว่าข้าเป็นเพื่อนบ้าน นั่นคือเหตุผลที่มันไม่ทำร้ายข้า ใครจะไปรู้ล่ะว่าคนอื่นจะเป็นอย่างไร?” “ไร้สาระ ไม่มีใครเชื่อเรื่องนี้หรอก” ท่านชางกล่าว “แล้วแต่พวกเจ้าสิ” หลี่ชีเย่ยักไหล่ “สหายหนุ่ม นำไข่ออกมาเถอะ แล้วข้าจะให้หินวิญญาณหนึ่งล้านก้อน เมืองสามเมือง และหญิงงามอีกแปดพันคน” ขุนนางผู้หนึ่งรีบเสนอ “อย่าลืมข้อตกลงของเราด้วย” ผู้ยิ่งใหญ่อีกคนกล่าว “ยังไม่ถึงเวลาสำหรับเรื่องนั้น ตอนนี้เป็นเวลาของการซื้อขาย ใครซื้อได้ก็เอาไป ใช่ไหมล่ะ?” ขุนนางผู้นั้นตอบ ดูเหมือนว่าหลายขุมอำนาจได้ทำพันธมิตรกันไปเมื่อครู่นี้ “ได้เลย” เจ้าสำนักคนหนึ่งหันไปทางหลี่ชีเย่แล้วกล่าวว่า “สหายหนุ่ม มอบไข่ให้ข้า แล้วข้าจะให้หีบสมบัติสามสิบหีบกับคัมภีร์วิชาอีกแปดเล่ม แถมเจ้ายังจะได้เป็นรองเจ้าสำนักของเราด้วย” “สหายหนุ่ม เราจะให้เจ้าแต่งงานกับองค์หญิงของเราและมอบยาเม็ดล้ำค่าให้สามขวด ซึ่งเพียงพอที่จะช่วยให้เจ้าฝึกตนได้ถึงสามพันปี ภายในสามปี เจ้าจะบรรลุระดับหยินหยางอย่างแน่นอน”