บทที่ 3596: การสูบ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วโดยไม่มีทีท่าว่าจะจางหาย เนื่องจากซากศพและอวัยวะที่ถูกตัดขาดเกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้น นอกจากนี้ยังมีกลิ่นเหม็นเน่าที่น่าสะอิดสะเอียนอื่น ๆ ผสมปนเปอยู่ในอากาศ บรรดาผู้บำเพ็ญเพียรที่พยายามจะล้างแค้นให้กับพรรคพวกของตนต่างต้องพบกับจุดจบที่น่าเวทนา พวกเขาปรารถนาจะฉีกร่างของหลี่ชีเยี่ยเป็นชิ้น ๆ และดื่มเลือดของเขา น่าเสียดายที่แม้แต่ชายเสื้อของเขาก็ยังไม่มีโอกาสได้สัมผัส ผู้ชมที่เหลือต่างพากันตัวสั่นสะท้าน ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อและขาทั้งสองข้างสั่นเทา พวกเขามองดูศพบนพื้นและคิดในใจว่า หากตนเป็นคนยั่วยุหลี่ชีเยี่ยก่อนหน้านี้ พวกเขาก็คงมีสภาพไม่ต่างกัน การกลายเป็นอาหารในท้องของสัตว์ร้ายโดยไม่มีหลุมฝังศพนั้นไม่ใช่จุดจบที่ดีเลย ตัวอย่างเช่น เซาท์พีคมาร์ควิสต่างขอบคุณเทพแห่งโชคลาภที่ตนไม่ได้ลงมือโจมตีหลี่ชีเยี่ย ตระกูลของเขาไม่สูญเสียทหารแม้แต่คนเดียว เขาไม่มีเจตนาจะแก้แค้นให้กับผู้พิทักษ์อาวุโสที่ตายไปแต่อย่างใด คนพวกนั้นเป็นเพียงข้าราชบริพารของราชวงศ์เดียวกันเท่านั้น ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเอาตัวไปพัวพันกับความโง่เขลาของคนเหล่านั้นให้จมปลักลงในโคลนตม ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้กระทรวงกลาโหมจะไล่เบี้ยเรื่องนี้ ความรับผิดชอบก็ไม่ตกมาถึงตัวเขาอยู่ดี อีกทั้งในฐานะมาร์ควิส เขาก็ไม่ได้อยู่ภายใต้เขตอำนาจของกระทรวงนั้น อีกกลุ่มที่ไม่มีปัญหาอะไรเลยคือสมาชิกจากสำนักทวิลักษณ์ พวกเขาเพียงแค่ต้องการมาชมดูสถานการณ์และเรียนรู้เกี่ยวกับโลกภายนอก ส่วนเหล่าอาจารย์เองก็ไม่ได้สนใจไข่ทองคำนั่นเช่นกัน “นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อพวกเจ้าไม่รู้จักฟังผู้ใหญ่” หลี่ชีเยี่ยจ้องมองฉากนองเลือดแล้วยิ้ม “ควรรู้จักฉลาดและวิ่งหนีไปเสียตั้งแต่แรก” อนิจจา คนตายไม่อาจได้ยินคำพูดของเขา ในขณะเดียวกัน บรรดาผู้โชคดีต่างพากันรักษาระยะห่างจากหลี่ชีเยี่ย ในตอนนี้เขาดูเหมือนปีศาจที่ทำเอาผู้คนต้องยำเกรงและหวาดกลัว สัตว์ร้ายดึกดำบรรพ์ที่ยืนอยู่ข้างกายเขานั้นดูน่าเกรงขามอย่างแท้จริง แม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรที่แข็งแกร่งที่สุดในที่นี้ก็ยังคงรู้สึกหวาดกลัวต่อราชาปีศาจมังกรผู้แตะต้องไม่ได้คนนี้ คราวนี้มีผู้เชี่ยวชาญกว่าแสนคนมารวมตัวกันที่หุบเขาเพื่อแย่งชิงไข่ทองคำ พวกเขามาจากนิกายทรงอิทธิพลหลายแห่ง โดยเฉพาะจากห้ากองกำลังของที่ราบสูงพุทธะ แต่ในตอนนี้มีเหลือรอดชีวิตไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ “หึ่ง...” แสงสว่างจากหุบเขาจู่ ๆ ก็สว่างวาบขึ้นทั่วท้องฟ้า มันออกมาจากไข่ทองคำผ่านรอยร้าวใหม่ ๆ “ครืน!” พลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกมาและแผ่ขยายไปทั่วเทือกเขา มันมีคุณสมบัติในการทำลายล้างที่ไม่อาจหยุดยั้งได้ “นั่นมันสัตว์เทพงั้นหรือ?” ผู้คนที่ยืนอยู่ด้านนอกต่างหวาดผวาหลังจากสัมผัสได้ถึงแรงปะทะ แม้ว่าม่านพลังของหุบเขาจะช่วยกั้นเอาไว้ได้ส่วนหนึ่งก็ตาม ไม่มีใครรู้ว่ามีอะไรอยู่ในไข่ทองคำใบนั้น แต่ที่แน่ ๆ มันต้องเป็นสิ่งที่น่ากลัวอย่างยิ่ง คลื่นแสงยังคงเปล่งประกายออกมาจากไข่ทองคำอย่างต่อเนื่อง แต่ละระลอกนั้นรุนแรงกว่าครั้งก่อน หุบเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รูปปั้นต่าง ๆ ในหุบเขาเริ่มปลดปล่อยอักขระและสวดมนต์ พวกมันดูเหมือนกำลังกลับมามีชีวิตอีกครั้งและพนมมือเข้าหากัน ตัวอักษรและถ้อยคำเหล่านั้นรวมตัวกันบนท้องฟ้าแล้วส่งเสียงระเบิดดังสนั่น คลื่นเสียงที่สะสมตัวกันพุ่งลงมาเพื่อยับยั้งไข่ทองคำ ทว่าไข่ใบนั้นกลับไม่รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย แสงเทพของมันพุ่งสวนขึ้นไปบนท้องฟ้าดั่งคมดาบเพื่อทำลายคลื่นเสียงเหล่านั้น ทั้งสองฝ่ายเริ่มการต่อสู้อันดุเดือด ทำลายล้างหุบเขาจนราบคาบ โขดหินและยอดเขาต่างระเบิดออก รอยร้าวปรากฏขึ้นทั่วทุกพื้นที่ ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนกำลังจะพังทลายลง “มีสิ่งชั่วร้ายอะไรอยู่ในไข่ใบนั้นกันแน่ ถึงขนาดต้านทานพลังพุทธะได้” ผู้ชมเริ่มตระหนักว่าไข่ใบนี้เหนือกว่าระดับที่พวกเขาจะยุ่งเกี่ยวด้วย “ผนึกของหุบเขามีไว้เพื่อสะกดไข่ใบนี้ ไม่ใช่เพื่อปกป้องมัน” อาจารย์คนหนึ่งจากสำนักทวิลักษณ์พึมพำ ในตอนแรกทุกคนเข้าใจว่าผนึกมีไว้เพื่อกันไม่ให้คนเข้ามาแย่งไข่ แต่นั่นเป็นความเข้าใจที่ผิดถนัด ในขณะเดียวกัน หลี่ชีเยี่ยเฝ้าดูด้วยรอยยิ้มโดยไม่ได้เข้าไปช่วยฝ่ายใดเลย ท้ายที่สุด ไข่ใบนั้นก็แตกออกโดยสมบูรณ์ แสงที่เปล่งออกมานั้นเจิดจ้าจนผู้ชมทุกคนต้องหลับตา “ตูม!” นี่ดูเหมือนจุดจบของโลก สำหรับหุบเขาแห่งนี้แล้วมันคือจุดจบอย่างแท้จริง ดินโคลนและซากปรักหักพังกลืนกินพื้นที่ทั้งหมด เมื่อผู้คนเริ่มลืมตาขึ้นมองอีกครั้ง ก็พบเพียงหุบเหวไร้ก้นบึ้งในจุดที่เคยเป็นหุบเขา รูปปั้นและไข่ทองคำหายไปอย่างไร้ร่องรอย สิ่งที่หลงเหลืออยู่ดูเหมือนขากรรไกรของปีศาจที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งที่เข้ามาใกล้ เหตุการณ์นี้ทำให้ฝูงชนตกตะลึง แทบทุกคนที่นี่พร้อมจะจ่ายทุกราคาเพื่อให้ได้ไข่ใบนั้นมา ทว่าตอนนี้ไม่มีใครได้มันไป พวกเขาเสียทั้งเวลาและความพยายามไปโดยเปล่าประโยชน์ “ทั้งหมดนี้ก็เพื่อความว่างเปล่า” อาจารย์คนหนึ่งหัวเราะและส่ายหัว “นับว่าเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว ไม่มีใครชนะ” “ไปกันเถอะ” อาจารย์อาวุโสที่สุดสั่งแล้วพาเหล่านักเรียนจากไป “นายน้อยหลี่ หากมีเวลาเชิญแวะไปเยี่ยมสำนักเราบ้างนะ” หยางหลิงโบกมือลาหลี่ชีเยี่ยก่อนจากไป หลี่ชีเยี่ยยิ้มตอบโดยไม่ได้พูดอะไร เหล่านักเรียนจากไปพร้อมกับผู้รอดชีวิตที่โชคดี เซาท์พีคมาร์ควิสเองก็นำสมาชิกตระกูลของเขาจากไปเช่นกัน ไม่มีใครอยากหาเรื่องหลี่ชีเยี่ยในตอนนี้ แม้แต่คนที่สูญเสียอาจารย์และเพื่อนพ้องไปในหุบเขาก็ตาม หลี่ชีเยี่ยยังคงยืนอยู่ในพื้นที่นั้นเพียงลำพัง แต่นั่นก็อยู่ได้ไม่นาน ในเสี้ยววินาทีต่อมา ร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายเขา