บทที่ 3599: รักที่เกินกว่าถ้อยคำ สายตาของหลี่ชีเย่ไม่เคยละไปจากหญิงตรงหน้า ราวกับว่าเวลาล้านปีได้ผ่านพ้นไปในเพียงชั่วพริบตา สิ่งที่ดึงดูดเขาไม่ใช่เพียงรูปโฉมที่งดงามไร้ที่ติหรือสติปัญญาของนาง แต่เป็นเพราะว่านางช่างดูคล้ายกับวันวานเหลือเกิน นางนั่งลงในท่าขัดสมาธิเบื้องหน้าเขา กลิ่นหอมหวานละมุนละไมฟุ้งกระจายไปในอากาศอย่างน่าหลงใหล “ในที่สุดท่านก็ปลุกฉันจนได้” เสียงที่ไพเราะและไม่มีวันลืมเลือนของนางทำให้เสียงนกขมิ้นหรือนกสกายลาร์กในยามนี้ฟังดูน่ารำคาญไปถนัดตา “นี่ก็ยังคงเป็นตัวตนที่ดีที่สุดของเจ้าอยู่ดี” หลี่ชีเย่แย้มยิ้มพลางกล่าว “ไม่หรอก ฉันเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นต่างหาก” คำว่า 'ล่มเมือง' คงไม่เพียงพอจะบรรยายรอยยิ้มอันสูงส่งของนางได้ ไม่มีสิ่งใดจะทำให้มันงดงามไปกว่านี้อีกแล้ว แม้แต่ฤดูใบไม้ผลิยังต้องหวนคืนเพียงเพราะรอยยิ้มเดียวของนาง “เจ้าไม่เคยเปลี่ยนไปเลย” หลี่ชีเย่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบเบาๆ “มันเป็นเพียงรูปแบบและวิถีที่ต่างออกไป หัวใจดั้งเดิมของเจ้ายังคงอยู่ มิเช่นนั้นเจ้าคงไม่ติดตามข้ามาตั้งแต่ตอนนั้นหรอก” “ท่านก็ยังคงเป็นท่านอยู่เช่นเดิม ฉะนั้นฉันมั่นใจว่าท่านจะยอมรับทุกสิ่งที่ฉันเลือกทำในอนาคต” นางกล่าวด้วยท่าทีที่สงบนิ่งและลุ่มลึก ผู้อื่นหากได้ฟังคงเกิดความปรารถนาที่จะสนทนากับนางไปชั่วนิรันดร์ “น่าเสียดายที่เจ้าทำไม่สำเร็จ เป็นความผิดพลาดตั้งแต่ก่อนจะเริ่มออกเดินทางเสียด้วยซ้ำ” หลี่ชีเย่เผยรอยยิ้มขมขื่นออกมา “ไม่ใช่ทุกอย่างในชีวิตที่จะเป็นไปตามแผน ฉันไม่ใช่ท่านที่วางแผนข้ามผ่านกาลเวลา ฉันแค่ทำในสิ่งที่ฉันต้องการเท่านั้น” นางยิ้มและยอมรับกับสิ่งนี้ไปแล้ว “นั่นสินะ นั่นคือเหตุผลที่เจ้าเป็นเจ้า ทำตามหัวใจและความต้องการโดยไม่สนผลกระทบที่จะตามมา” เขากล่าวด้วยความสะเทือนใจ รู้สึกผิดหวังและขมขื่นเล็กน้อย “ท่านไม่มีความสุขเลยนะ” นางตบแก้มเขาเบาๆ เขาคว้ามือของนางไว้และสัมผัสได้ถึงไออุ่นนั้น “ฉันรู้ว่าท่านไม่เห็นด้วยกับทางเลือกของฉัน แต่ท่านก็ไม่ได้บังคับฉันเช่นกัน” นางกล่าวต่อ “ข้าจะเปลี่ยนเจ้าได้อย่างไร? เจ้าไม่มีวันเปลี่ยนแปลงเพื่อใคร เหมือนกับข้านั่นแหละ” เขายิ้ม “ท่านทำได้แน่นอน ฉันมั่นใจ แต่ท่านกลับเลือกที่จะปล่อยปละและตามใจฉันแทน” นางกล่าวอย่างแผ่วเบา “จริงของเจ้า ข้าอยากให้เจ้ายังคงเป็นเจ้าเช่นเดิม มิเช่นนั้นจะมีประโยชน์อันใดเล่า” หลี่ชีเย่ตอบในท้ายที่สุด “โอ้ อีกาดำผู้ไร้เมตตาของฉัน ท่านไม่เหมือนตัวท่านเลยสักนิด” นางหัวเราะคิกคักพลางส่ายหน้า “คนอื่นอาจไม่รู้จักด้านนี้ของท่าน แต่ฉันรู้ บางทีฉันอาจคิดผิดไป” “หากการกระทำของเจ้าถือเป็นความผิดพลาด งั้นของข้าคงเป็นความหายนะครั้งใหญ่ ข้าไม่ควรลักพาตัวเจ้ามาแต่แรก” หลี่ชีเย่กล่าว “หลอกลวงเด็กหญิงตัวเล็กๆ นั่นก็ผิดกฎหมายเหมือนกันนะ” นางพูดติดตลก ดูทั้งงดงามและน่ารักในคราเดียวกัน ภาพวันวานหวนคืนมาอย่างฉับพลัน เด็กหญิงในตอนนั้นดูราวกับกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขา สิ่งนี้ทำให้หลี่ชีเย่ตกอยู่ในภวังค์ นางกางแขนโอบรอบเอวเขาและซบศีรษะลงบนอกของเขา เขาโอบกอดนางไว้และก้มลงสัมผัสกลิ่นหอมจากเส้นผมของนาง ช่วงเวลานี้จะคงอยู่กับพวกเขาตลอดไป เวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่ง ไม่มีสิ่งใดต้องการหรือกล้าที่จะมารบกวนความเงียบสงบนี้ หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง นางสัมผัสคิ้วของเขาแล้วกล่าวว่า “มันยากเหลือเกินที่จะได้เห็นท่านมีความสุขอย่างแท้จริงตลอดกาลสมัย แต่ฉันก็ยังอยากให้ท่านยิ้มให้มากกว่านี้” “ข้าก็ยิ้มอยู่ตลอดนี่” เขายิ้มและกล่าว “ข้ายังเป็นยอดฝีมืออยู่นะ จะให้ทำหน้าเหมือนไปงานศพตลอดเวลาได้อย่างไร” นางวางฝ่ามือบนอกเขาแล้วเอนตัวกลับเข้ามา กระซิบว่า “ฉันหวังว่าจะมีใครสักคนมาเป็นเพื่อนร่วมทางของท่านไปอีกหลายชั่วอายุคน หวังว่าพวกท่านทั้งสองจะได้เห็นแสงอาทิตย์ยามเช้าที่งดงามและสัมผัสความสุขของชีวิตร่วมกัน” เขาดื่มด่ำกับความอ่อนโยนในน้ำเสียงของนางและหวนระลึกถึงวันที่พวกเขาเคยพิงกันและเฝ้ามองพระอาทิตย์ขึ้น เขาโอบกอดนางแน่นขึ้นโดยพลัน รับรู้ได้ว่าทั้งหมดนี้ได้กลายเป็นอดีตไปแล้ว “ท่านไปที่นั่นมาแล้วหรือยัง?” นางยิ้มและถามเขาในที่สุด “ข้าไม่กล้าไปที่นั่นหรอก เพราะเขาต้องการจะฆ่าข้า และข้าก็ไม่สามารถยืนดูเฉยๆ ได้ใช่ไหมล่ะ? แต่ถ้าข้าตอบโต้กลับไป มันคงเป็นการนองเลือดไม่น้อย” เขาไหวไหล่ด้วยสีหน้าแปลกประหลาด “ใครกันที่จะฆ่าท่านได้จริงๆ?” นางหัวเราะออกมาเบาๆ เขาไม่รังเกียจที่จะฟังเสียงหัวเราะอันรื่นรมย์ของนางไปชั่วนิรันดร์ “เลิกแสดงละครเถอะ ท่านอาจหลอกคนทั้งโลกได้แต่หลอกฉันไม่ได้ แม้ท่านจะทำหน้าที่ได้ยอดเยี่ยมเพียงใด แต่ฉันก็ยังเป็นคนที่ใกล้ชิดกับท่านทั้งสองที่สุด” นางส่ายหน้า เขาเพียงยิ้มและไม่ตอบอะไร “มันเป็นเรื่องยากสำหรับหลายคนที่ต้องแบกรับมากเกินไป” เขากล่าว “โลกไม่ได้รับรู้ถึงภาระของพวกเขาและยังประณามหยามเหยียดพวกเขาอีกด้วย” “ไม่มีใครทำได้มากกว่าท่าน โดยเฉพาะเรื่องชื่อเสียงอันฉาวโฉ่นั่น” นางสัมผัสใบหน้าเขาอย่างนุ่มนวลและกล่าว เขาอดไม่ได้ที่จะคว้าข้อมือของนางไว้และจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของนาง ภาพนั้นกลายเป็นภาพนิ่งอยู่นาน “ฉันรู้ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น ไม่อย่างนั้นท่านคงไม่มาอยู่ที่นี่ในตอนนี้ มันต้องเป็นเรื่องเลวร้ายมากแน่ๆ” นางกล่าว เขาสะท้านอยู่ในใจ เขาเดินทางมาถึงสุดขอบโลกและผ่านการต่อสู้เหนือสรรพสิ่งมานับไม่ถ้วน เขาเผชิญหน้ากับเหล่าผู้ปกครองชั่วนิรันดร์โดยไม่กะพริบตา ทว่าช่วงเวลาสั้นๆ นี้กลับส่งผลกระทบต่อเขาจนต้องกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น “ท่านไม่อยากบอกฉันสินะ” ในแววตาของนางไม่มีสิ่งใดนอกจากความอ่อนโยนและความเห็นอกเห็นใจ “ในความทรงจำของข้า เจ้าจะเป็นเด็กหญิงที่มีความสุขและมองโลกในแง่ดีเสมอ” หลี่ชีเย่หัวเราะเบาๆ นางจ้องมองเขาเงียบๆ ก่อนจะพยักหน้า “นี่จะเป็นการพบกันครั้งสุดท้ายของเรา” มือของเขาสั่นไหวเมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่เขาก็สงบลงได้อย่างรวดเร็ว “เชื่อฉันสิ ท่านจะไม่เป็นไร” นางประคองใบหน้าเขาด้วยมือทั้งสองข้างและกล่าวอย่างจริงจัง “ข้าทราบดี” เขาหายใจเข้าลึกๆ แล้วตอบ “ข้าชาชินกับการจากลาเสียแล้ว” “แต่ท่านก็ยังเลือกที่จะทำมัน” นางกล่าวด้วยความลังเล “ใช่ นั่นคือสิ่งที่ข้าตั้งใจไว้ จะเป็นอะไรไหม?” เขาพยักหน้าและกล่าวเบาๆ “ฉันอยากปฏิเสธ แต่ฉันก็ไม่อาจเอ่ยคำว่าไม่กับท่านได้ อย่างที่ฉันบอกไปก่อนหน้านี้ มันขึ้นอยู่กับว่าท่านเต็มใจจะทำหรือไม่เท่านั้นเอง” นางตอบ นางหยิบกล่องเหล็กใบหนึ่งออกมา ดูไม่ได้พิเศษอันใด ทว่ามีเพียงหลี่ชีเย่เท่านั้นที่เปิดมันได้ ไม่มีใครอื่นอีก นางวางมันลงในมือเขาอย่างเคร่งขรึม เขากำมันไว้แน่นทันทีที่สัมผัสกล่องนั้น เขาอยากจะพูดบางอย่าง แต่นางกดนิ้วลงบนริมฝีปากเขา “ไม่จำเป็นต้องบอกฉัน เก็บไว้ในใจของท่านเถอะ” เขากลืนคำพูดลงคอและพยักหน้า หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง นางกล่าวอย่างจริงใจว่า “สัญญากับฉันเรื่องนี้ ลองคิดดูให้ดีๆ ล้านปีผ่านไปแล้ว ก็แค่ปล่อยให้มันผ่านไปเถอะ” “หากเป็นไปได้ ข้าจะทำ” เขากล่าวหลังจากนิ่งเงียบไปนาน “ท่านทำได้” ดูเหมือนนางจะเป็นเพียงคนเดียวในโลกนี้ที่สามารถเปลี่ยนความคิดของหลี่ชีเย่ได้ คราวนี้เขาไม่ได้ตอบอะไร “ฉันเข้าใจแล้ว” นางกล่าวต่อ “แค่จำไว้ว่า ก่อนที่ท่านจะตัดสินใจ ในวินาทีสุดท้ายจริงๆ ลองคิดให้รอบคอบที่สุด สัญญากับฉันนะ” “ข้าสัญญา ข้าจะทบทวนมันอย่างถี่ถ้วนแน่นอน” ในที่สุดเขาก็ยอมตกลง เขาเป็นคนรักษาคำพูดและจะทำเช่นนั้นจริงๆ นางพยักหน้าและวางใจในตัวเขา เพราะนางเข้าใจเขามากกว่าใครคนไหนทั้งสิ้น