บทที่ 3641: หนูนำโชค “เรื่องจริงเหรอ?” นางไม่คิดว่าจะมีบันทึกเรื่องนี้ไว้ในตำราเล่มไหน “เธอจะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่” เขายิ้ม “ถ้าอย่างนั้นบอกข้ามาสิว่าใครเป็นคนพบมัน นายน้อย” นางกล่าวด้วยความสงสัย “พยายามจะทดสอบข้าหรือ? เธอรู้หรือไม่ว่าเขาเป็นใคร?” หลี่ชีเยี่ยย้อนถาม “อืม... ข้า ข้าไม่ทราบรายละเอียด ทราบเพียงว่านักศึกษาผู้นี้ได้กลายเป็นบุคคลระดับบิ๊กในภายหลัง เป็นบุคคลที่สำคัญมากจริงๆ” นางยิ้มแหย “เป็นบุคคลระดับบิ๊กจริงๆ แม้จะวัดด้วยมาตรฐานของสถาบันก็ตาม” หลี่ชีเยี่ยพยักหน้า “สรุปว่าท่านรู้จริงๆ ด้วย! บอกข้ามาสิว่าเขาคือนักศึกษาคนไหน” ดวงตาของนางเป็นประกาย เริ่มเชื่อเขาในที่สุด ความอยากรู้อยากเห็นของหยางหลิงเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ การได้พบกับหนูในตำนานตัวนี้หมายถึงการได้รับโชคลาภมหาศาล ไม่มีใครรู้ว่ามันมาจากไหน รู้เพียงแค่มันปรากฏตัวมาตั้งแต่ยุคก่อตั้งวิชวอร์ดหรืออาจจะก่อนหน้านั้นด้วยซ้ำ เพียงแต่ในอดีตนั้นมีคนเพียงไม่กี่คนที่โชคดีได้เห็นมัน เรื่องแปลกคือหนูตัวนี้สามารถพบได้เฉพาะในสาขาหลักเท่านั้น ไม่ใช่ที่อื่น และไม่มีใครรู้ด้วยว่าหน้าตามันเป็นอย่างไร อย่างไรก็ตาม การได้รับความโปรดปรานจากมันหมายถึงการทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด นี่ไม่ใช่ตำนานหรือเรื่องโกหกแต่อย่างใด บุคคลในประวัติศาสตร์จำนวนมากเคยได้รับโชคนี้มาแล้ว ทว่าพวกเขากลับปิดปากเงียบเกี่ยวกับรายละเอียดที่เกิดขึ้น สิ่งนี้ยิ่งทำให้วิชวอร์ดได้รับความนิยมมากขึ้น ผู้คนต่างหลั่งไหลมาที่นี่เพื่อเสี่ยงดวง หลี่ชีเยี่ยทำเพียงยิ้มและไม่ตอบคำถามของนาง “นายน้อย นายน้อย ได้โปรดบอกข้าเถอะ...” นางเริ่มดึงแขนเขาและไม่ยอมแพ้ “เธออยากรู้จริงๆ หรือ?” เขาเหลือบมองนาง “แน่นอนสิ บอกข้ามาเถอะ...” หยางหลิงพยักหน้าหงึกๆ เหมือนไก่จิกข้าว พร้อมกับจ้องมองหลี่ชีเยี่ยอย่างร้อนรน “จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ห้าสี” หลี่ชีเยี่ยเฉลยออกมาอย่างไม่ใส่ใจ “จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ห้า-!” นางตะโกนออกมาแต่ก็รีบตั้งสติและปิดปากตัวเองทันที นางหันไปมองรอบๆ และพบว่าไม่มีใครได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูด “ทะ-ที่จริงเหรอ? คณบดีเนี่ยนะ?” นางพึมพำเบาๆ ไม่คาดคิดว่าจะได้คำตอบเช่นนี้ หลี่ชีเยี่ยพยักหน้า นางยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น นักศึกษาที่ได้รับเลือกในตอนนั้นคือคณบดีแห่งทวิลักษณ์ในปัจจุบันนี่เอง “ทำไมคณบดีไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลยล่ะ?” นางถาม ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ผู้คนทราบเพียงว่ามีนักศึกษาคนหนึ่งได้รับเลือกเมื่อนานมาแล้ว แต่ไม่มีใครรู้รายละเอียดเชิงลึกและไม่ได้พยายามสืบหาด้วย “มิน่าเล่าเขาถึงกลายเป็นหนึ่งในสี่มหาปรมาจารย์ ที่แท้หนูตัวนั้นก็ถูกชะตากับเขานี่เอง” หยางหลิงพึมพำ “แม่สาวน้อย เจ้าพูดอะไรออกมา?” หลี่ชีเยี่ยเขกหัวนางเบาๆ แล้วกล่าวว่า “เขาได้เป็นมหาปรมาจารย์ก็เพราะความสามารถและสติปัญญาของเขาต่างหาก เรื่องหนูเป็นเพียงการประดับตกแต่งเพิ่มความงดงามเท่านั้น กล่าวโดยสรุปคือเขาได้รับโชคนี้เพราะเขามีความสามารถเพียงพอที่จะคว้าโอกาสแห่งโชคชะตานี้ไว้ ทุกคนต่างคิดว่าโชคลาภคือสาเหตุของความสำเร็จ คิดว่าเต๋าหลอร์ดและจักรพรรดิบางคนก็แค่โชคดี และถ้าพวกเขาได้รับโชคแบบเดียวกัน ก็จะกลายเป็นเต๋าหลอร์ดที่ทรงพลังได้เช่นกัน ความคิดเช่นนี้มันงมงายสิ้นดี” หยางหลิงตั้งใจฟัง แม้หลี่ชีเยี่ยจะเพียงแค่พูดเรื่อยเปื่อย แต่นางกลับจดจำคำสอนของเขาไว้อย่างขึ้นใจ มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ ผู้ฝึกตนรุ่นเยาว์จำนวนมากคิดว่าตนเองขาดเพียงแค่โชคจึงไม่สามารถบรรลุเป็นเต๋าหลอร์ด ในความเป็นจริง ผู้ฝึกตนที่ทรงพลังเหล่านั้นประสบความสำเร็จด้วยเหตุผลอื่น โชคลาภเป็นเพียงปัจจัยเสริมเท่านั้น หากปราศจากสิ่งเหล่านี้ พวกเขาก็ยังคงกลายเป็นบุคคลระดับบิ๊กได้ในเวลาที่เหมาะสม เพียงแต่อาจจะใช้เวลานานกว่าเดิมเล็กน้อย “ข้าคิดว่านั่นมีเหตุผล” ในที่สุดนางก็พยักหน้าเห็นด้วย “ใช่แล้ว มิเช่นนั้นทายาทของเหล่าเต๋าหลอร์ดและจักรพรรดิก็คงกลายเป็นผู้ไร้เทียมทานกันหมดแล้ว” หลี่ชีเยี่ยกล่าว “นั่นสินะ” นางเห็นด้วย ในประวัติศาสตร์ มีบุตรของเต๋าหลอร์ดและจักรพรรดิสักกี่คนที่สามารถก้าวไปถึงจุดสูงสุดเช่นเดียวกับบิดาตนได้? คำตอบคือมีน้อยมาก พวกเขามีความได้เปรียบทุกด้าน ตั้งแต่ทรัพยากรไปจนถึงการเข้าถึงโชคลาภ แต่นั่นยังไม่เพียงพอ หยางหลิงนึกถึงเรื่องก่อนหน้านี้อีกครั้งจึงถามขึ้นว่า “นายน้อย แล้วทำไมคณบดีถึงไม่ยอมพูดถึงเรื่องหนูตัวนั้นล่ะ?” การได้รับความโปรดปรานจากหนูเป็นเรื่องมงคล เป็นสัญลักษณ์ของความโชคดี นางจึงรู้สึกแปลกใจที่คณบดีไม่เคยเอ่ยถึงมันเลย “เขาย่อมมีเหตุผลของเขา เธอจะเข้าใจเองเมื่อเธอได้รับโชคนี้” หลี่ชีเยี่ยยิ้มก่อนจะเดินเข้าสู่ถนนที่พลุกพล่านอีกครั้ง “หมายความว่าอย่างไร?” นางรีบตามไปแต่หลี่ชีเยี่ยไม่ตอบอะไรอีก ในสาขานี้มีร้านค้ามากมายนับไม่ถ้วน ทั้งอาวุธ ตำรา สัตว์วิเศษ... ด้วยเหตุนี้ ตราบใดที่มีเงินมากพอ ใครก็สามารถซื้อทุกอย่างที่นี่ได้ นอกจากนี้ยังมีพ่อค้าและหาบเร่แผงลอยกระจายตัวอยู่ตามท้องถนน ใครก็ตามที่ต้องการขายของสามารถมาตั้งแผงได้เช่นกัน วิชวอร์ดไม่ได้ห้ามผู้คนขายของ กฎมีเพียงข้อเดียวเท่านั้นคือห้ามฉ้อโกง ด้วยเหตุนี้วิชวอร์ดจึงมีชื่อเสียงโด่งดังและผู้ซื้อต่างเชื่อมั่นในสินค้าที่พบได้ที่นี่ ด้วยจำนวนร้านค้าที่มีมากมาย ต่อให้ใช้เวลาถึงหนึ่งเดือนก็ยังสำรวจได้ไม่ทั่วทั้งวอร์ด แม้ว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรกของหยางหลิง แต่นางก็ยังชอบที่จะดูร้านค้าต่างๆ นางเห็นไอเทมหลายอย่างที่ทำให้อกนางเต้นรัว น่าเสียดายที่พอนางแตะกระเป๋าตัวเองก็ต้องถอดใจ ในฐานะองค์หญิง นางย่อมมีเงินมากกว่านักศึกษาทั่วไป แต่ก็น่าเสียดายที่นางไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือย ในขณะเดียวกัน หลี่ชีเยี่ยเพียงแค่เดินมองไปรอบๆ โดยไม่ได้สนใจสิ่งใดเป็นพิเศษ “นายน้อย ท่านกำลังตามหาอะไรหรือ?” หยางหลิงถามหลังจากที่พวกเขาเดินผ่านร้านค้าชั้นนำหลายแห่งที่ขึ้นชื่อเรื่องการขายวัตถุดิบระดับสูง “แร่และโลหะบางชนิด” หลี่ชีเยี่ยตอบ หยางหลิงไม่ต้องถามต่อก็รู้ว่าหลี่ชีเยี่ยกำลังตามหาของที่พิลึกพิลั่น เพราะหากเป็นของธรรมดา ร้านค้าเหล่านั้นก็คงเพียงพอต่อความต้องการของเขาไปนานแล้ว