บทที่ 3726: เคล็ดวิชาเคลื่อนย้ายคุณธรรมอมตะ เผิงอิงเสวี่ยยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดในตอนนี้ แต่เธอก็ยังคงเฝ้ารอคอยอนาคตที่กำลังจะมาถึง บนยอดเขาสูงท่ามกลางกระแสลมและเมฆหมอก ความเคียดแค้นและความขุ่นเคืองในอดีตไม่ได้มีความหมายอะไรเลย บางทีตัวเธอในอนาคตอาจจะมองย้อนกลับมาแล้วรู้สึกว่าสิ่งที่เธอทำอยู่ในตอนนี้มันช่างน่าขันสิ้นดี “ฉันไม่รู้ว่าฉันควรทำอย่างไร” เธอกล่าว “จงไปในที่ที่หัวใจของเธอปรารถนา หากหัวใจไม่ได้ต้องการมัน การทุ่มเทความพยายามไปมากเท่าไหร่ก็มีแต่จะเสียเวลาเปล่า” เขายิ้ม เธอเริ่มครุ่นคิดถึงเจตจำนงและความรู้สึกที่แท้จริงของตนเอง จนเข้าสู่ภวังค์ คำพูดของเขาแทรกซึมลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจและจิตวิญญาณ ซึ่งเป็นที่ตั้งของความปรารถนาและสิ่งที่เธอต้องการอย่างแท้จริง ในอดีต หากมีใครถามถึงเหตุผลในการมีชีวิตอยู่และการฝึกฝนของเธอ เธอคงจะตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย—นั่นคือการสังหารราชาแห่งวัชระ แต่ในตอนนี้ เขาได้ปัดเป่าเมฆหมอกที่บดบังเส้นทางสู่มหาเต๋าออกไป และเปิดหน้าต่างบานใหม่ให้กับชีวิตของเธอ ครั้งหนึ่งเธอเคยหลงทางอยู่ในความมืดมิดและการล้างแค้นได้กลายเป็นตะเกียงนำทางเพียงหนึ่งเดียว นั่นเป็นเพราะการสั่งสอนจากเหล่าผู้อาวุโสในช่วงวัยที่เธอยังไร้เดียงสา ทว่าตอนนี้ ถ้อยคำของหลี่ชีเย่กลับสว่างไสวราวกับดวงตะวัน ตะเกียงดวงน้อยของเธอกลายเป็นสิ่งไร้ความหมายไปในทันที “มหาเต๋าหนึ่งสู่อีกหนึ่ง...” เธอพึมพำ ราวกับว่าเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง ทว่าม่านหมอกจางๆ ก็ยังคงหลงเหลืออยู่ ถึงกระนั้น ความรู้สึกนี้ก็มอบความหวังและความตื่นเต้นให้กับอนาคตของเธอ ในอดีต การฝึกฝนของเธอช่างยากลำบากและแห้งแล้ง เหล่าผู้อาวุโสคอยพร่ำย้ำถึงภารกิจของเธออยู่เสมอ แต่ตอนนี้ เธอรู้สึกโหยหามหาเต๋า อยากจะเข้าถึงมันและสัมผัสได้ถึงการดำรงอยู่ของมัน นี่ช่างแตกต่างจากแนวทางก่อนหน้านี้ของเธอโดยสิ้นเชิง ตอนนี้เธอต้องการฝึกฝนเพื่อตนเอง เพื่อที่จะเปิดประตูสู่โลกที่กว้างใหญ่ไพศาล “ไม่ได้โง่จนเกินไปนัก ยังพอมีโอกาสสำหรับเธอ อย่างน้อยที่สุด เธอก็ปรารถนาให้มหาเต๋าเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต” หลี่ชีเย่ยิ้มพลางจ้องมองสีหน้าของเธอ “จากนี้ไปฉันควรทำอย่างไร?” เธอได้สติกลับมาและถามขึ้น เพราะไม่เคยมีใครสอนให้เธอฝึกฝนเพื่อตนเองมาก่อน “เริ่มใหม่” เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจ “คุณหมายความว่าให้ฉันทำลายรากฐานของตัวเองงั้นเหรอ?” เธอตกใจ ไม่มีผู้ฝึกตนคนไหนอยากทำเช่นนี้ เพราะมันหมายถึงการทิ้งการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงมาตลอดหลายปี คนส่วนใหญ่ไม่มีทางเลือกทางนี้อย่างแน่นอน “ใช่ แต่ไม่ใช่ข้อกำหนดตายตัว การทำใหม่คือการมีจุดเริ่มต้นที่บริสุทธิ์และมีศักยภาพที่มากกว่าเดิม ไม่เป็นไรถ้าจะเก็บสิ่งที่มีอยู่ไว้ เพียงแค่เสริมสร้างรากฐานใหม่ด้วยการเริ่มจากคัมภีร์บทใหม่” เขากล่าว “คัมภีร์บทใหม่” เธอเอ่ยเบาๆ “จงจำไว้ว่ากระบวนการนี้จะเจ็บปวด คัมภีร์บทใหม่จะค่อยๆ ทำลายคัมภีร์เดิม มันต้องใช้เวลาเป็นเวลานาน การโคจรพลังแต่ละครั้งจะเปรียบเสมือนถูกคมมีดนับไม่ถ้วนกรีดแทง เธอพร้อมไหม?” เขาอธิบายรายละเอียด “ทำลายคัมภีร์เก่าของฉันงั้นเหรอ” เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าวอย่างหนักแน่น: “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันต้องการลองดูสักครั้ง” เธอไม่ได้ต้องการแค่แข็งแกร่งขึ้นจากการทดลองนี้ แต่จุดมุ่งหมายของเธอคือการได้รับความรู้สึกของการโอบกอดมหาเต๋าและเข้าใจในคุณสมบัติที่ไม่อาจต้านทานของมัน “ความมุ่งมั่นเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว” เขายิ้มและกล่าว: “งั้นฉันจะมอบคัมภีร์ให้เธอหนึ่งบท” เมื่อกล่าวจบ เขาก็ยกนิ้วขึ้นและมีกฎแห่งเต๋าวงหนึ่งหมุนวนอยู่รอบนิ้วของเขา “เคร้ง!” กฎแห่งเต๋านั้นพุ่งเข้าไปในจิตใจและมหาสมุทรแห่งจิตสำนึกของเธอ “ตูม!” กฎนั้นก่อให้เกิดคลื่นขนาดมหึมาและหยั่งรากลึกเข้าไปในมหาสมุทร ราวกับต้องการแทรกซึมลึกไปถึงรากฐานเต๋าของเธอ ความเจ็บปวดทำให้เธอส่งเสียงร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว ตัวสั่นสะท้านและกัดฟันแน่นเพื่ออดทนต่อบททดสอบอันโหดร้ายนี้ เหงื่อกาฬไหลโชกไปทั้งร่างก่อนที่ในที่สุดเธอจะผ่านมันมาได้ หลังจากกฎแห่งเต๋าหยั่งรากลึกจนเสร็จสมบูรณ์ มันก็เริ่มเติบโตเหมือนต้นไม้ต้นใหม่ ดอกและผลจะค่อยๆ งอกงามตามมาในภายหลัง เธอรู้สึกผ่อนคลายและมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนหลังจากผ่านพ้นความเจ็บปวดเหลือทน มหาเต๋าราวกับกำลังสอดประสานเข้ากับร่างกายของเธอ ในที่สุดเธอก็ได้สัมผัสกับเต๋าอย่างแท้จริง “ขะ-ขอบคุณค่ะ” เธอโค้งคำนับหลี่ชีเย่อย่างสุดซึ้ง เธอไม่ได้ขอบคุณเขาตอนที่เขาช่วยเธอจากราชาแห่งวัชระ เพราะเธอไม่รู้ว่าเขามีจุดประสงค์อะไร แต่ในครั้งนี้ การแสดงความขอบคุณออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ เขาช่วยให้เธอได้สัมผัสกับความรู้สึกรูปแบบใหม่โดยสิ้นเชิง เขายอมรับท่าทีการคารวะครั้งใหญ่ของเธออย่างใจเย็น “นี่คือคัมภีร์อะไรหรือคะ?” เธอถาม โดยไม่รู้ชื่อของกฎที่ฝังอยู่ในจิตใจของตน เพียงแค่กฎข้อเดียวนี้ก็ซับซ้อนอย่างมหาศาล มันดูเหมือนจะบรรจุเอาวิถีมหาเต๋าที่สมบูรณ์ไว้ในนั้น “อืม ฉันจำไม่ได้แน่ชัดนัก น่าจะเป็นอะไรทำนองว่าเคล็ดวิชาเคลื่อนย้ายคุณธรรม” เขายิ้มตอบ “เคล็ดวิชาเคลื่อนย้ายคุณธรรมอมตะ!” เธออุทานด้วยความตื่นตะลึง “โอ้ นั่นคือชื่อเต็มของมันหรอกเหรอ? เข้าใจแล้ว” เขากล่าว “นี่มันของจริงงั้นเหรอ...” เธอรู้สึกสะเทือนอารมณ์หลังจากที่เขาตอบรับ: “นี่คือวิชาที่สาบสูญไปของศาลาเรา มันคือยอดวิชาประจำสำนักของเรา” มีคำเล่าขานกันว่าผู้ก่อตั้งของพวกเธอ—นางฟ้าจันทรานภาหยก หรือที่รู้จักกันในนามจักรพรรดินีว่านเซียน—ได้รับมันมาจากหลุมฝังศพโบราณ ด้วยความช่วยเหลือจากเซียนที่แท้จริง จักรพรรดินีจึงสามารถเรียนรู้วิชานี้ได้ เหล่าหกนักบุญจากเผ่าของพวกเธอก็ได้เรียนรู้วิชานี้ในภายหลังเช่นกัน ซึ่งวิชานี้เองที่ทำให้พวกเขาสามารถต่อกรกับสำนักเซียนแท้ได้ ในคนรุ่นต่อๆ มา มีทายาทบางคนสามารถเรียนรู้มันได้ น่าเสียดายที่ความเชี่ยวชาญของพวกเขานั้นด้อยกว่ามาก ต่อมาเมื่อศาลาเริ่มเสื่อมถอย ก็ไม่มีใครเข้าใจมันอีกเลย ยอดวิชานี้จึงเลือนหายไปตามกาลเวลา นั่นคือเหตุผลที่เธอตกใจมากเมื่อหลี่ชีเย่มอบมันให้เธอในตอนนี้ “ทำไม... ทำไมคุณถึงมีสิ่งนี้?” เธอละล่ำละลักถาม เขาไม่ใช่สมาชิกในเผ่าของเธอ ต่อให้ใช่ เขาก็ไม่มีทางเข้าถึงยอดวิชาที่ถูกลืมเลือนไปนานแสนนานเช่นนี้ได้เลย