บทที่ 5133: เก็บใบชา? หลี่ชีเย่ใช้เวลาอย่างค่อยเป็นค่อยไปในการสัมผัสกลิ่นอายของโลกใบนี้ จังหวะของเต๋าที่มองไม่เห็นซึ่งสั่งสมมานานนับยุคสมัย มันกลายเป็นสิ่งที่ชัดเจนสำหรับเขาว่า เทพีแห่งสันติภาพผู้นี้ไม่ได้เพียงแค่สั่งสอนวิถีเต๋าที่นี่เท่านั้น นางยังประทับรากฐานลงไปในผืนดิน ไม่ว่าจะเป็นในดิน ในหิน ในต้นไม้... เขาไม่ได้รีบร้อนที่จะไปตามหาเป้าหมายของตนและสนุกกับการได้เฝ้ามองเหล่าชาวบ้าน เขาเห็นเด็กๆ วิ่งเล่นและคนแก่ที่นอนเอกเขนก ชาวบ้านบางคนกำลังบำเพ็ญเพียรและสร้างสมบัติ... ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติและไม่ได้ขัดแย้งกันแต่อย่างใด ความกังวลและความเศร้าหมองล้วนถูกผลักไปไว้เบื้องหลัง “เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!” เขาเห็นผู้บำเพ็ญเพียรคนหนึ่งเหาะเหินเดินอากาศมาพร้อมกับตีฆ้องไปพลางร้องประกาศว่า “โปรดทราบ! ภูเขาหมีแท้ถูกทำลายโดยกระบี่สวรรค์แล้ว พันธมิตรหุบเขาสวรรค์ดูเหมือนกำลังรุกคืบเข้าสู่พันธมิตรวิถีเต๋า โปรดระวังภัยอันตรายที่อาจเกิดขึ้น!” เหตุการณ์นี้สร้างความตื่นตระหนกให้แก่ชาวบ้านไม่น้อย “พันธมิตรหุบเขาสวรรค์จะโจมตีเราหรือเปล่า?” บรรยากาศอันเงียบสงบถูกทำลายลง “จะกลัวไปทำไม? มันไม่ใช่เรื่องใหม่เลย ทั้งยุคบรรพกาล, ผู้ฉีกนภา, มหาวิถี ผ่านสงครามมานับครั้งไม่ถ้วน แต่หมู่บ้านของเราก็ยังคงอยู่ที่นี่” ชาวบ้านคนหนึ่งเอนตัวลงนอนและผ่อนคลาย “นั่นสินะ” คนอื่นๆ ต่างเห็นพ้อง เพราะดินแดนสันติภาพไม่ได้สนใจการต่อสู้ระหว่างราชสำนักเทพและนครวิถีอมตะ “ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหอคอยไล่สายลมจัดการไปเถอะ” อีกคนกล่าว “พันธมิตรหุบเขาสวรรค์คงเริ่มจากที่นั่นก่อน ไม่ใช่หมู่บ้านของเรา” ผู้บำเพ็ญเพียรที่เตือนพวกเขาเมื่อครู่มาจากสำนักนี้เอง “ผู้พิชิตไล่สายลมคงต้องหยุดการโจมตีระลอกแรก” พวกเขาเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับสงครามที่อาจเกิดขึ้น “ผู้พิชิตคนนั้นอาจจะไม่ได้อยู่ที่นั่นในตอนนี้” ชาวบ้านชราคนหนึ่งส่ายหัว พวกเขาคุ้นเคยกับผู้พิชิตคนนี้เป็นอย่างดีเพราะเขามาจากดินแดนสันติภาพ ตามข่าวลือเล่าว่าเขาได้พบกับโชคลาภพิเศษในวัยเยาว์ ทำให้เขาได้รับผลเต๋ามา จากนั้นเขาก็ได้ก่อตั้งสำนักขึ้นที่ด้านนอกหมู่บ้าน นั่นคือหอคอยไล่สายลม หลังจากนั้นเขาก็แวะเวียนมาที่หมู่บ้านอยู่เป็นครั้งคราวเพราะที่นี่คือบ้านของเขา บรรพชนหลายคนจากสำนักนั้นก็มาที่หมู่บ้านเพื่อสอนวิถีเต๋าเช่นกัน มีความสัมพันธ์อันดีระหว่างทั้งสองฝ่าย ช่วงนี้ ผู้พิชิตคนนั้นปรากฏตัวให้เห็นน้อยลง บางคนเชื่อว่าเขาได้ออกจากหอคอยไล่สายลมไปเข้าร่วมกับพันธมิตรวิถีเต๋าแล้ว “ทิ้งเรื่องพวกนี้ไว้ก่อนเถอะ ปล่อยให้พวกเด็กเหลือขอในหมู่บ้านเตรียมตัวสำหรับเทศกาลเก็บใบชาที่กำลังจะมาถึง แล้วไปเสี่ยงโชคกันดีกว่า” ชายชราสองสามคนกล่าว มียอดเขาตระหง่านแห่งหนึ่งตั้งอยู่ในดินแดนสันติภาพ มันใหญ่โตราวกับยักษ์ใหญ่ที่มหึมา หมู่บ้านทุกแห่งดูเหมือนจะถูกสร้างขึ้นรอบๆ ยอดเขานี้ เนื่องจากมันถูกปกคลุมไปด้วยเมฆและหมอก รูปลักษณ์ที่แท้จริงของมันจึงยากที่จะมองเห็น เห็นเพียงเส้นทางที่ทอดตัวขึ้นสู่ยอดเขาที่ลึกลับ ที่นั่นมีต้นชาซึ่งกิ่งก้านดูคล้ายมังกร มันดูเล็กจ้อยเมื่อเทียบกับยอดเขา แต่กลิ่นอายของมันนั้นไม่เป็นสองรองใคร ราวกับมังกรที่พร้อมจะทะยานขึ้นฟ้า มันมีชื่อเสียงไปทั่วทั้งสองทวีป ชาเต๋าของมันถือได้ว่าเป็นที่สุด มีข่าวลือว่าที่นี่คือที่พำนักของเทพีแห่งสันติภาพ บางคนถึงขั้นกล่าวว่าในท้ายที่สุดนางได้กลายร่างเป็นยอดเขานี้เอง ข่าวลือเหล่านี้ไม่อาจยืนยันได้ แต่ไม่มีใครกังขาในสรรพคุณของชาใบนี้ เทพีเป็นผู้ปลูกต้นไม้นี้ด้วยพระหัตถ์ของนางเอง หลังจากดื่มชานี้ ผู้คนจะสามารถเชื่อมต่อกับความโกลาหลและวิถีเต๋า ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรและความเข้าใจก็จะพุ่งสูงขึ้นตามมา ดังนั้น ทุกครั้งที่ใบชาพร้อมเก็บเกี่ยว เด็กๆ จากในหมู่บ้านจะปีนขึ้นไปเพื่อทดสอบโชคชะตาของตน รวมถึงคนนอกด้วยเช่นกัน ในขณะเดียวกัน หลี่ชีเย่กำลังอยู่ที่ฐานของภูเขาสันติภาพ เนื่องจากเขาเห็นกลุ่มคนจำนวนมากรวมถึงชาวบ้านและคนนอกยืนออกันอยู่ พวกเขายืนอยู่หน้าเส้นทางหินที่ทอดตัวขึ้นสู่ยอดเขา มีซุ้มประตูไม้ตั้งตระหง่านรอต้อนรับพวกเขาอยู่ “ทุกคนมาที่นี่เพื่อเก็บใบชาหรือ?” เขาเดินเข้าไปใกล้และสนทนากับพวกเขา “เมฆและหมอกยังคงไม่จางหายไป เราต้องรอ” ชาวบ้านคนหนึ่งกล่าวอย่างกระตือรือร้น “ไม่อย่างนั้นมันอันตรายเกินไป และแม้หลังจากนั้น ก็มีเพียงผู้ที่มีวาสนาเท่านั้นที่จะขึ้นไปได้” “ใช่ มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ทำสำเร็จ” ชาวบ้านชราอีกคนเสริม “ฉันคิดว่ามันเป็นแบบนี้มาหลายยุคสมัยแล้ว” “ผู้พิชิตไล่สายลมเคยขึ้นไปถึงข้างบนนั้น” อีกคนกล่าว “นั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไมเขาถึงสามารถกลายเป็นผู้พิชิตได้” ฝูงชนเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับผู้พิชิตคนนั้นทันทีเพราะพวกเขาจำเขาได้ ทันใดนั้น ชายหนุ่มคนหนึ่งพร้อมด้วยผู้ติดตามของเขาก็ขัดจังหวะบทสนทนาอย่างอึกทึก เขาแผ่กลิ่นอายของผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งถือว่าน่าเกรงขามมากเมื่อเทียบกับอายุ ชาวบ้านหลายคนถึงกับโซเซถอยหลังไป เพราะไม่อาจต้านทานแรงกดดันได้ “ใบชาพร้อมแล้วหรือยัง?” เขากวาดสายตามองคนเหล่านั้นแล้วถาม “มีเพียงผู้มีวาสนาเท่านั้นที่จะได้ใบชา” ชาวบ้านคนหนึ่งแค่นเสียงตอบ “สำหรับตอนนี้ก็นะ หมีแท้จบสิ้นไปแล้ว และดินแดนนี้จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของพันธมิตรหุบเขาสวรรค์ในไม่ช้า ยอดเขานี้ก็จะอยู่ภายใต้อำนาจของเราในตอนนั้น” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างเย็นชา “เก็บคำพูดพวกนั้นไว้ใช้ในอนาคตเถอะ หอคอยไล่สายลมยังคงอยู่ที่นี่” อัจฉริยะอีกคนก้าวออกมาโต้กลับ