Chapter 5933: ทำไมต้องอยู่ในโลกใบนี้ จูจูยืนอยู่เหนือเหล่าจักรพรรดิ นิกายของนางคือกลุ่มที่มีอำนาจมากที่สุดในดินแดนบาป (Sin) ในภูมิภาคนี้ไม่มีใครสามารถต้านทานการทุ่มกำลังทั้งหมดของพวกนางได้ หลี่ชีเยี่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มพลางส่ายหัว “กำลังน่ะไร้ประโยชน์ที่นี่ ฉันบอกได้เพียงว่าของชิ้นนี้ไม่ได้ถูกกำหนดมาให้เป็นของเธอ” จูจูยืนนิ่งด้วยความงุนงง ในขณะที่หญิงชราในที่สุดก็ลืมตาขึ้นมามองหลี่ชีเยี่ย ทันทีที่เห็นเขา ดวงตาของนางก็เบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ แสงสว่างวาบขึ้นในดวงตาของนาง ราวกับมันถือกำเนิดมาจากห้วงฟ้าสูงสุดหรือจุดเริ่มต้นของกาลเวลา แสงนั้นสามารถนำทางผู้อื่นฝ่าความมืดมิดไปสู่การเดินทางอันยาวนานไม่สิ้นสุด จูจูสังเกตเห็นสิ่งนี้และถึงกับสั่นสะท้าน ปฏิกิริยาแรกของนางคือความตระหนักรู้ว่าตนเองไม่สามารถเอาชนะหญิงชราคนนี้ได้ แสงสว่างนั้นสามารถเปิดโลกใบใหม่ได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่นางไม่อาจทำได้ หญิงชราเองก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน นางไม่สามารถสัมผัสถึงตัวตนของหลี่ชีเยี่ยได้ นั่นหมายความว่าชายหนุ่มผู้นี้มีระดับการบำเพ็ญเพียรและการหยั่งรู้ที่เหนือกว่านางไปไกลโข ไม่ต้องพูดถึงดินแดนบาป ต่อให้เป็นในสามอมตะ (Three Immortals) ก็มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่อยู่เหนือระดับของนาง ชายหนุ่มผู้นี้เป็นหนึ่งในนั้น เมื่อนางเพ่งมองใบหน้าของหลี่ชีเยี่ยชัดๆ นางก็ทำราวกับว่ากำลังจ้องมองผีร้าย นางรีบลุกขึ้นยืนทันทีด้วยความตกใจ “เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า?” หลี่ชีเยี่ยยิ้ม หญิงชรานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง หลังจากผ่านไปสองสามวินาที นางก็หยิบกำไลทั้งสิบวงแล้วนำไปผูกไว้ที่ข้อมือของหลี่ชีเยี่ย “สำหรับท่าน นายน้อย” เสียงของนางแหบพร่าและเย็นเยียบเหมือนเสียงนกเค้าแมวในยามค่ำคืน ทว่ามันกลับให้ความรู้สึกพิเศษและยากจะอธิบาย ราวกับมันฉีกกระชากกาลเวลาเมื่อก้องกังวานอยู่ในหู และมีความสามารถที่จะปรากฏขึ้นอีกครั้งในอนาคต “ฉันไม่ได้ต้องการวาสนาผูกพันนี้เสียหน่อย” เขายกมือขึ้นมองกำไลเหล่านั้นพร้อมรอยยิ้ม นางโค้งคำนับแล้วหายลับไปในความมืดโดยไม่ได้ตอบอะไร “ท่านยาย!” จูจูตะโกนเรียก แต่หญิงชราหายไปเสียแล้ว นางหันกลับมามองหลี่ชีเยี่ยด้วยความสงสัยที่เพิ่มมากขึ้น “นายน้อย” นางโค้งคำนับ “ว่าอย่างไร ยังอยากได้ของชิ้นนี้อยู่ไหม?” หลี่ชีเยี่ยเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม นางส่ายหัวและยิ้มอย่างขมขื่น “ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ถูกกำหนดมาให้เป็นของฉัน แต่เป็นของนายน้อย” หลี่ชีเยี่ยมองดูกำไลแล้วกล่าวว่า “นั่นไม่ใช่ประเด็นหรอก ในความคิดของฉัน สิ่งนี้มันเป็นกับดัก” จูจูอ้าปากจะพูดแต่ก็ยับยั้งไว้ ทำได้เพียงถอนหายใจ กำไลสิบวงนี้มีความสำคัญยิ่งยวด แต่ที่นี่ไม่มีการแบ่งปันกัน “ท่านจำหญิงชราคนนั้นได้หรือเปล่า นายน้อย?” นางเปลี่ยนประเด็นไปเรื่องอื่น “ไม่” หลี่ชีเยี่ยลูบคาง “แต่ท่านต้องรู้แน่ๆ ว่านางเป็นใคร” จูจูเอ่ยเบาๆ จากปฏิกิริยาของหญิงชราเมื่อครู่ นางรู้จักหลี่ชีเยี่ยอย่างแน่นอน มันเป็นการผสมปนเปกันระหว่างความประหลาดใจและความหวาดกลัว จูจูไม่สามารถอ่านระดับการบำเพ็ญเพียรของนางได้ แต่นางแข็งแกร่งกว่าอย่างเห็นได้ชัด จูจูสูดลมหายใจลึกและนึกถึงบุคคลหนึ่งขึ้นมา นั่นคือ ผู้ปราบอมตะ (Immortal Suppressor) การดำรงอยู่ที่สูงสุดของราชวงศ์และอาจจะเป็นบรรพชนดั้งเดิมเพียงหนึ่งเดียวในดินแดนบาป จูจูไม่ใช่คนเย่อหยิ่งหรือต่ำต้อยจนเกินควร หญิงชราไม่เคยมองหน้านางโดยตรง ซึ่งชัดเจนว่าไม่ได้มองว่านางเป็นภัยคุกคาม นี่คือเบาะแสหนึ่งถึงความต่างชั้นของพลัง ในขณะเดียวกัน นางกลับมีปฏิกิริยาอย่างรุนแรงต่อหลี่ชีเยี่ย ซึ่งเป็นอีกเบาะแสหนึ่ง หลี่ชีเยี่ยจ้องมองออกไปในความมืดโดยไม่ตอบคำถาม ก่อนจะถอนหายใจ “ดูเหมือนว่ายังมีความหวังอยู่” คำพูดนั้นทำให้จูจูสับสนแต่นางก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจให้รกสมอง นางสะบัดหางม้าและกลับมาสงบใจอีกครั้ง “นายน้อย นานๆ ทีจะเห็นตลาดผีขนาดเล็กแบบนี้ เรามาสนุกกันเถอะ ใครจะรู้ล่ะว่านี่อาจจะเป็นการมาเยือนครั้งสุดท้ายของฉัน” นางยิ้ม “นั่นสินะ โลกใบนี้อาจจะไม่ได้อยู่ในสายตาของเธอแล้วในอนาคต” หลี่ชีเยี่ยพยักหน้า “ใช่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะทริปนี้ ฉันคงไม่ได้กลับมาอีก” นางถอนหายใจและกล่าว การบำเพ็ญเพียรครั้งต่อไปของนางอาจทำให้นางจากดินแดนบาปไปตลอดกาล นี่เป็นความพยายามของนางในการบอกลาอดีต การเดินทางครั้งนี้คุ้มค่าแล้วที่ได้พบหญิงชราและสมบัติล้ำค่าที่ไม่มีใครเทียบได้ “ทำไมท่านถึงต้องอยู่ที่นี่?” อีกคำถามหนึ่งผุดขึ้นในใจของนาง ด้วยความแข็งแกร่งระดับนั้น หญิงชราผู้นั้นสามารถอยู่ในโลกเก่า (Old World) ได้ แทนที่จะมาวนเวียนอยู่ในเขตแดนของดินแดนบาป “เฝ้ารอ” หลี่ชีเยี่ยตอบกลับ “เฝ้ารอ? เฝ้ารออะไร?” นางอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความสงสัยอย่างที่สุด หลี่ชีเยี่ยหัวเราะเบาๆ แล้วเดินหน้าต่อไป เมื่อความมืดเข้าปกคลุม ตลาดผีก็มีชีวิตชีวามากขึ้น เหล่าผู้มีอิทธิพลจากอาณาจักรและนิกายต่างๆ ต่างมาร่วมสนุกในพื้นที่ที่ไร้กฎหมายแห่งนี้ หลี่ชีเยี่ยกวาดสายตามองไปตามแผงลอยและเห็นสินค้าหลากหลายชนิด ทั้งอาวุธ สมบัติ โอสถ และของโจร ผู้ขายบางคนตั้งราคาสินค้าผิดพลาดอย่างมหันต์ เปิดโอกาสให้ผู้ซื้อที่โชคดีได้รับผลกำไรมหาศาล แต่น่าเสียดายที่หลี่ชีเยี่ยในตอนนี้ไม่มีแผนที่จะซื้ออะไรเลย จึงปล่อยมันไว้ให้กับผู้ที่มีวาสนา หลังจากผ่านไปนานพอสมควร เขาก็หยุดลงที่แผงขายอาหารแห่งหนึ่ง จูจูหยุดตามและเริ่มให้ความสนใจกับหญิงสาวที่เป็นแม่ค้า