บทที่ 5965: ข้าเกรงแทนอนาคตของพวกเจ้า “หากท่านผู้บัญชาการยังคงมีชีวิตอยู่…” ความคิดนี้ทำให้ราชาและเหล่าผู้อาวุโสถึงกับหวาดหวั่น พวกเขาเป็นเพียงแมลงตัวจ้อยที่ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงในรัศมีของนางด้วยซ้ำ “หึ ถือว่าครั้งนี้เราปล่อยผ่านไปก็แล้วกัน” ราชาแค่นเสียง เพราะพวกเขายังอาจต้องพึ่งพาตระกูลฉู่ในอนาคต “พวกเขานานๆ ทีจะส่งคนมาที่นี่ ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นใคร เราก็ควรทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดีเอาไว้ก่อน อย่างไรเสียเราก็ไม่ได้เสียหายอะไร” ผู้อาวุโสสูงสุดเห็นว่าความตึงเครียดเริ่มคลี่คลายจึงเสนอแนะขึ้น “เหล่าผู้อาวุโส พวกท่านมีความเห็นว่าอย่างไร” ราชาถาม “ตระกูลฉู่ทำเกินไปหน่อย แต่เราควรเปิดใจให้กว้าง จะก้มหัวลงไปลดตัวสร้างปัญหาให้มนุษย์ปุถุชนทำไม? โลกได้หัวเราะเยาะเราแน่” เหล่าผู้อาวุโสยอมละทิ้งความขุ่นเคืองลง “ถ้าเช่นนั้นก็ตามนี้” ราชาตัดสินใจและเลือกที่จะต้อนรับกลุ่มของหลี่ชีเย่ ที่สำคัญที่สุด ดูเหมือนว่าเฒ่าภูผาขอบเหวและนักพรตธูปหอมก็จะร่วมมาในกลุ่มนี้ด้วย ตัวมนุษย์ปุถุชนนั้นเรื่องหนึ่ง แต่พวกเขาจำเป็นต้องรับรองแขกทั้งสองท่านนี้ โดยเฉพาะปีศาจเฒ่าคนนั้น “ท่านอาวุโสทั้งหลาย พวกเราต้องขออภัยที่ต้อนรับล่าช้าแม้พวกท่านจะเดินทางมาไกล” ราชาและเหล่าผู้อาวุโสประสานมือคำนับ “พวกเรามาพร้อมกับคุณชาย” ปีศาจเฒ่าแนะนำหลี่ชีเย่เป็นคนแรก ทุกสายตาจับจ้องไปที่เขาและยืนยันสถานะความเป็นมนุษย์ปุถุชนของเขาได้ทันที ความไม่พอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทุกคน ซึ่งก็เข้าใจได้ การส่งมนุษย์ธรรมดามาในสถานการณ์เช่นนี้ถือเป็นการหยามเกียรติอย่างชัดเจน “ศิษย์รุ่นเยาว์จากตระกูลฉู่สินะ ใครคืออาจารย์ของเจ้า?” ราชาไม่มีความปรารถนาจะสนทนากับมนุษย์ปุถุชน น้ำเสียงของเขาจึงเริ่มห่างเหินและไม่สุภาพนัก “ข้าก็แค่คนว่างงานคนหนึ่ง พอดีโชคชะตานำพามาก็เลยแวะมาดูเสียหน่อย” หลี่ชีเย่ยิ้ม ท่าทีสบายๆ ของเขายิ่งทำให้คนกลุ่มนั้นโกรธจัด ในสายตาของพวกเขา การที่มนุษย์ปุถุชนคนหนึ่งมาเยือนและได้รับการต้อนรับจากพวกเขาถือเป็นเกียรติยศสูงสุด เป็นการสะสมบุญกุศลและกรรมดีมาหลายชั่วอายุคน หากเขาไม่ตัวสั่นด้วยความเกรงกลัว ก็ควรจะแสดงความเคารพให้มากกว่านี้ “มาดูอะไร?” ราชาเห็นได้ชัดว่าไม่พอใจ “ข้าได้ยินมาว่าสำนักคลุ้มคลั่งล่มสลายไปแล้ว ข้าเลยมาดูว่าลูกหลานอกตัญญูเป็นอย่างไรบ้าง” หลี่ชีเย่กล่าวพร้อมรอยยิ้ม เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของราชาและเหล่าผู้อาวุโสก็เปลี่ยนเป็นน่าเกลียด การหยิบยกหัวข้อนี้ขึ้นมาพูดไม่ต่างอะไรกับการตบหน้าพวกเขาฉาดใหญ่ อดีตอันรุ่งโรจน์ของพวกเขากลายเป็นหัวข้อต้องห้าม ทว่ามนุษย์ปุถุชนผู้นี้กลับพูดจาโอหังเช่นนี้ “ระวังปากไว้ให้ดี!” ผู้อาวุโสคนหนึ่งตะคอก นี่ถือว่าอดทนมากแล้ว เพราะหากเป็นผู้ฝึกตนคนอื่นคงจะตบหัวมนุษย์ผู้นี้จนแหลกละเอียดโทษฐานที่ล่วงเกิน “พอได้แล้ว!” เฒ่าภูผาขอบเหวตะโกนพร้อมปลดปล่อยกลิ่นอายออกมา ในฐานะบรรพชนที่อาวุโสที่สุดของสำนักวัวพักผ่อน พลังของนางเหนือกว่าเหล่าผู้อาวุโสและราชามาก ฝ่ายหลังต้องรีบเร่งโคจรพลังเพื่อต้านทานแรงกดดันนั้น “ปัง!” ถึงกระนั้น ทุกคนก็ยังเซถอยหลังไปหลายก้าว “ข้าจะไม่ทนเห็นการไร้มารยาทต่อหน้าคุณชายเด็ดขาด” แววตาของนางฉายประกายดุดัน คนอื่นๆ ไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางถึงโกรธเกรี้ยวขึ้นมาฉับพลัน ทั้งที่นางไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลฉู่ หากจะมีอะไรก็น่าจะเป็นตระกูลฉู่ที่สนิทกับสำนักของพวกเขามากกว่า เรื่องทั้งหมดนี้ดูไม่สมเหตุสมผล การที่นางจะไม่แสดงความเคารพต่อพวกเขาในฐานะผู้อาวุโสนั้นก็เรื่องหนึ่ง แต่ทำไมต้องทำเพื่อมนุษย์ปุถุชนผู้นี้? “ราชาดาบ เจ้าเข้าใจผิดแล้ว” นักพรตธูปหอมกล่าว “คุณชายเดินทางไกลมาที่นี่ก็ด้วยความห่วงใยต่อสำนักคลุ้มคลั่ง” คนกลุ่มนั้นหันมองหน้ากัน ทำไมพวกเขาถึงต้องให้มนุษย์ปุถุชนมาห่วงใยธุระของพวกเขาด้วย? “ใช่ แน่นอน” ในทางกลับกัน ผู้อาวุโสสูงสุดก้มศีรษะแล้วกล่าว “พวกท่านทั้งสามคือแขกผู้ทรงเกียรติของเรา พวกเราต้องขออภัยที่ขาดการต้อนรับที่เหมาะสม พวกท่านคงเหนื่อยล้ากันมา พักผ่อนกันก่อนเถิด พวกเราจะชดเชยให้ในภายหลัง” การกระทำที่นอบน้อมเกินไปของเขาทำให้สมาชิกสำนักคนอื่นๆ ยิ่งโกรธเคือง นักพรตสังเกตเห็นท่าทีนั้นจึงส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย “พวกเจ้าแยกไม่ออกระหว่างโชคลาภกับหายนะ ข้าเกรงแทนอนาคตของพวกเจ้าจริงๆ” “หึ” พวกเขาไม่สามารถทำอะไรแขกผู้มีเกียรติที่เป็นตัวแทนของหอดูดาวคำนวณสวรรค์ได้ จึงได้แต่เงียบไป ผู้อาวุโสสูงสุดพาคนทั้งสามออกไปและจัดที่พักให้ โดยทิ้งให้กลุ่มคนที่กำลังเดือดดาลอยู่เบื้องหลัง เมื่อเขากลับมา ราชาจึงกล่าวอย่างขุ่นเคืองว่า “ผู้อาวุโสสูงสุด ท่านกำลังทำให้เกียรติภูมิของเราเสื่อมเสียเพียงเพื่อเอาใจคนนอก” “นั่นไม่ใช่จุดประสงค์ของข้า ท่านเจ้าสำนัก เพียงแต่เราควรใช้ความระมัดระวังให้มาก” ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าว “เราถูกรังแกถึงในบ้านตัวเอง มนุษย์ปุถุชนธรรมดาบังอาจมาเหยียบย่ำเรา พวกเรายังต้องทนรับความอัปยศไปถึงไหนกัน?” ผู้อาวุโสอีกคนไม่อาจทนต่อไปได้อีกแล้ว