บทที่ 5968: ใครบ้างไม่อยากเป็นลูกล้างผลาญ? ปฏิกิริยาของบุตรแห่งนักบุญหกขั้นดูสมเหตุสมผล เขาและราชาไม่อาจหาเงินจำนวนนี้มาได้ แม้แต่ยายเฒ่าหุบเขาขอบผาก็เช่นกัน “ข้าหามาห้าสิบล้านไม่ได้หรอก” หลี่ชีเยี่ยยิ้มพลางล้วงเข้าไปในกระเป๋า เหมือนกำลังหาบางอย่าง “หึ เจ้ามนุษย์ รู้จักหุบปากบ้างก็ดี” หกขั้นหมดความอดทน หากไม่ใช่เพราะคนอื่นอยู่แถวนั้น เขาคงตบหลี่ชีเยี่ยจนกลายเป็นเนื้อบดไปแล้ว “ไม่เป็นไรหรอก ท่านนายน้อย” ปรมาจารย์รัศมีโค้งคำนับให้หลี่ชีเยี่ย นางต้องการช่วยเขาจากความอับอายขายหน้า “ห้าสิบล้านไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลิกทำตัวโอ้อวดได้แล้ว” ราชาดาบลมคลั่งคิดว่าความไม่รู้ของหลี่ชีเยี่ยกำลังทำลายชื่อเสียงของตระกูลฉู่ “อ้อ เจอแล้ว เฮ้อ ปกติข้าไม่พกของไร้ค่าพวกนี้ไว้ในกระเป๋าหรอก แต่เผอิญว่ามีเหลืออยู่ชิ้นหนึ่ง” หลี่ชีเยี่ยหยิบสิ่งหนึ่งออกมาแล้วกล่าว “วิ้ง” มันเป็นผลึกชิ้นหนึ่งที่แผ่คลื่นแสงออกมา มันมีลักษณะคล้ายยอดเจดีย์ผลึก และมีเสียงมังกรคำรามแว่วออกมาจากแสงนั้น เมื่อมองดูใกล้ๆ จะพบอักขระตัวจิ๋วไหลเวียนอยู่ภายในผลึก “นั่นมันอะไรกัน?” ลมคลั่งตะลึงงัน “นั่นมัน...” หกขั้นไม่มีคำตอบ แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงความไม่ธรรมดาของมัน “ผลึกมังกรหรือ?” ยายเฒ่าหุบเขาขอบผา ผู้อาวุโสที่สุดในกลุ่ม ถึงกับสะดุ้ง “ไม่ มันคือผลึกมังกรบรรพกาล!” นักพรตเต๋าเครื่องหอมใช้นิ้วคำนวณแล้วอุทานออกมา “ผะ-ผลึกมังกรบรรพกาลงั้นหรือ?!” ปรมาจารย์รัศมีหายใจติดขัด “ผลึกในตำนานน่ะหรือ? เจ้าพูดจริงหรือเปล่า?” หกขั้นจ้องมองผลึกนั้นด้วยความไม่เชื่อ “ใช่แล้ว” ปีศาจเฒ่าเตรียมใจไว้สำหรับเรื่องเหลือเชื่อ แต่ไม่ใช่เรื่องนี้ ผลึกมังกรนั้นล้ำค่ากว่าหยกกลั่นทั่วไปมาก แต่ผลึกบรรพกาลนั้นอยู่ในระดับที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง ขั้นบรรพกาลอาจพอจะมีผลึกมังกรอยู่บ้าง แต่ถึงขั้นเป็นของบรรพกาลน่ะหรือ? เป็นไปไม่ได้ “ข้าเคยได้ยินว่าสำนักคลุ้มคลั่งของเราเคยมีอยู่บ้างในอดีต” ลมคลั่งพึมพำ คลังสมบัติของสำนักคลุ้มคลั่งมีหยกกลั่นเป็นภูเขาเลากา ผลึกมังกรและสมบัติอื่นๆ ไม่ใช่ของหายาก “ดะ-ได้มันมาจากไหน... ผลึกมังกรบรรพกาลชิ้นนี้?” ลมคลั่งละล่ำละลักพลางจ้องมองผลึกในมือของหลี่ชีเยี่ย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นมันกับตา “ใครจะไปรู้ล่ะ ข้าแค่พกไว้รกกระเป๋าเล่นเท่านั้นเอง” หลี่ชีเยี่ยกล่าว ทุกคนนิ่งอึ้งและคิดว่าเขาช่างเย่อหยิ่งเหลือเกิน “บรรพชนของเจ้าทิ้งไว้ให้หรือ?” ลมคลั่งนึกถึงบรรพชนในตำนานของตระกูลฉู่ มนุษย์ผู้นี้อาจเป็นทายาทของนางจริงๆ และนี่คือการแสดงความรักของบรรพชน “หึ ก็แค่โชคลาภจากบรรพชน” หกขั้นจ้องมองหลี่ชีเยี่ยด้วยความเหยียดหยาม แม้ในใจจะรู้สึกขมขื่นก็ตาม “เจ้ามีบ้างไหมล่ะ?” หลี่ชีเยี่ยย้อนถามด้วยรอยยิ้ม “เจ้า!” หกขั้นหน้าแดงก่ำตอบไม่ถูก สิ่งนี้ทำให้เขาโกรธจัด เพราะแม้สถานะของเขาจะสูงส่งกว่ามหาศาล แต่เขากลับไม่มีอะไรที่เทียบได้กับผลึกมังกรบรรพกาลเลย เขาเริ่มเกิดความอิจฉา เพราะหากเขามีบรรพชนแบบนั้น เขาคงก้าวขึ้นเป็นมหาจักรพรรดิไปนานแล้ว ส่วนมนุษย์ผู้นี้ อีกไม่นานคงกลายเป็นเพียงเถ้าถ่าน ลมคลั่งก็รู้สึกอิจฉาและขมขื่นเช่นเดียวกัน เขาเหนือกว่าคนรุ่นเดียวกันด้วยพรสวรรค์ จนได้เป็นเจ้าสำนักตั้งแต่อายุยังน้อย แต่วันนี้ ผลึกเพียงชิ้นเดียวจากมนุษย์ผู้นี้กลับมีค่ามากกว่าทรัพย์สินทั้งหมดที่เขามี เขาอาจทำงานหนักไปทั้งชีวิตก็ยังไม่มีวันได้สัมผัสผลึกมังกรบรรพกาล ความไม่ยุติธรรมนี้ทำให้ผู้อื่นคลุ้มคลั่งด้วยความอิจฉาได้เลย “ถือซะว่านี่คือหยกกลั่นห้าสิบล้าน มันน่าจะช่วยเรื่องเร่งด่วนของสำนักเจ้าได้” หลี่ชีเยี่ยยัดผลึกใส่มือของปรมาจารย์รัศมี “...” นางตะลึงงันกับการกระทำนี้ การที่มนุษย์ครอบครองผลึกบรรพกาลก็น่าตกใจพอแล้ว แต่นี่ยังมอบให้คนแปลกหน้าอีกหรือ? “หุบเขาอายุยืนของเจ้าตกต่ำลงจริงๆ ในอดีตคนทั้งโลกต่างแย่งชิงโอสถเพียงขวดเดียว” หลี่ชีเยี่ยส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ เมื่อได้สติ ปรมาจารย์รัศมีก็โค้งคำนับลึกไปทางเขาแล้วกล่าวว่า “ขอบพระคุณท่านนายน้อย พวกเราจะตอบแทนท่านอย่างแน่นอน” นางรู้ดีว่าการหาเงินจำนวนนี้มาคืนไม่ใช่เรื่องง่าย และนางก็ไม่อยากติดหนี้บุญคุณมนุษย์ ท้ายที่สุดแล้ว เขาอาจจะตายไปก่อนที่นางจะมีโอกาสได้ตอบแทนด้วยซ้ำ “เจ้าไม่ต้องคืนหรอก” หลี่ชีเยี่ยโบกมือ แสดงความใจกว้างของเขาออกมา ลมคลั่งและหกขั้นถึงกับอ้าปากค้าง ผลึกบรรพกาลชิ้นนี้สามารถแลกเป็นหยกกลั่นได้ห้าสิบล้านจริงๆ หากพวกเขามีหยกมากขนาดนั้น พวกเขาก็ไม่มีทางให้ยืมนางแน่ๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการมอบให้เป็นของขวัญ คลังสมบัติของอาณาจักรมนุษย์ทั้งหมดรวมกันยังไม่ถึงขนาดนี้เลย ใบหน้าของพวกเขาบิดเบี้ยวด้วยความอิจฉา พวกเขาไม่เคยมีโอกาสได้ใจกว้างขนาดนี้มาก่อน การได้ร่ำรวยจนสามารถแจกหยกห้าสิบล้านได้หน้าตาเฉยคงเป็นความรู้สึกที่วิเศษเหนือคำบรรยาย อัจฉริยะอย่างพวกเขารู้สึกอับอายที่ต้องจนกว่ามนุษย์เพียงคนเดียว