Chapter 2579 อัญมณี มิลี่รีบวางชามลงทันทีที่กินเสร็จแล้วลุกขึ้น “หนูไปก่อนนะ แล้วเจอกันค่ะทุกคน” เธอวิ่งออกไป “ยัยเด็กนั่นรีบไปไหนกัน?” อเล็กซ์ถาม “รินี่กำลังสอนพวกเด็กผู้หญิงในหมู่บ้านถักเชือกกับด้ายอยู่น่ะค่ะ วันนี้มิลี่เลยจะไปเรียนด้วย” พาร่าอธิบาย “มูมูก็น่าจะไปเรียนเหมือนกัน แต่เจ้าตัวเอาแต่บอกว่าไม่เอา” “หนูบอกแล้วไงว่าหนูรู้วิธีทำด้ายไหมแล้ว ไม่จำเป็นต้องไปเรียนวิธีทำด้ายถักเชือกหรอก” เด็กสาวบ่น “ช่างเถอะ” หญิงสาวพูดแล้วหันไปหาผู้เป็นสามี “ช่วงสองสามวันนี้พายุจะเข้า เราคงต้องทำอาหารกินกันข้างใน คุณควรเตรียมฟืนเอาไว้บ้างถ้ามีเวลา” หัวหน้าหมู่บ้านพยักหน้า “ได้สิ เดี๋ยววันนี้ผมจะจัดการให้พร้อมกับลูกเขยของเรา” “ไม่ได้ ห้ามโยนงานไปให้ลูกเขยเด็ดขาด คุณนั่นแหละที่ต้องทำ อีกอย่างปลาเราก็ใกล้หมดแล้ว ให้ลูกเขยช่วยเรื่องนั้นดีกว่า” หญิงสาวกล่าว “ด-เดี๋ยว คุณจะให้ผมไปตกปลาเหรอครับแม่?” ทาร่ารีบถาม “แม่ขอโทษนะลูก แต่แม่จำเป็นต้องรบกวนหน่อย ไม่ต้องเอาตัวใหญ่ขนาดรอบก่อนก็ได้” หญิงสาวกล่าว “แค่ปลาขนาดปกติก็เลี้ยงคนในบ้านเราได้เป็นอาทิตย์แล้วล่ะ” “คอยดูเถอะแม่ ครั้งนี้ทาร่าต้องจับปลาได้ตัวใหญ่กว่าเดิมแน่” ภรรยาหมาดๆ ของเขากล่าวอย่างมีความสุข “เขาจะต้องทำลายสถิติเก่าของพ่อได้ด้วยซ้ำ” ชายหนุ่มพยักหน้าช้าๆ “ถ้าอย่างนั้นผมจะเตรียมตัวไปทะเลครับ” เขากล่าวแล้วลุกขึ้น “งั้นผมควรไปเตรียมฟืนด้วยเลยแล้วกัน” หัวหน้าหมู่บ้านลุกขึ้นยืน “เดี๋ยวครับ!” อเล็กซ์โพล่งออกมา ความคิดของเขาเพิ่งจะตามทันเหตุการณ์ เขาหมุนตัวไปทางหัวหน้าหมู่บ้าน “ปลาที่พวกคุณจับมาน่ะ มันมี... ศูนย์กลางของสัตว์ร้ายไหม?” เขาไม่รู้จักคำว่าแก่นพลัง “ศูนย์กลางของสัตว์ร้าย?” ชายคนนั้นถามพร้อมขมวดคิ้วด้วยความงุนงง “มันเป็นวัตถุทรงกลมที่อยู่ในตัวสัตว์ร้ายทุกตัวน่ะครับ” อเล็กซ์อธิบาย “มันควรจะมีอยู่ในตัวสัตว์ทุกตัวนะ” ดวงตาของหัวหน้าหมู่บ้านเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย “บางทีคุณอาจจะหมายถึงอัญมณีหรือเปล่า?” เขาถาม “ใช่!” อเล็กซ์ตอบด้วยสีหน้าตื่นเต้น นั่นไงล่ะ ทางลัดในการรวบรวมปราณของเขา แก่นอสูร “พวกคุณได้มันมาทุกครั้งที่ล่าปลาได้ใช่ไหม?” “ใช่ เราได้ทุกครั้ง” หัวหน้าหมู่บ้านตอบ “แล้วมันทำไมหรือ?” “พวกคุณทำยังไงกับมันครับ?” เขาถามพลางรู้สึกประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย “พวกคุณคงไม่ได้กินมันเข้าไปหรอกนะ?” “กินเหรอ?” หัวหน้าหมู่บ้านหัวเราะเยาะ “คนบ้าที่ไหนจะกินอัญมณีของปลากันล่ะ? แน่นอนว่าเราไม่กินมันหรอก” อเล็กซ์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ดีแล้วครับที่ไม่กิน ขอผมได้ไหม?” “คุณอยากได้อัญมณีพวกนั้นเหรอ?” หัวหน้าหมู่บ้านถาม “อื้ม ใช่ครับ มันจะช่วยให้ผมหายไวขึ้น” อเล็กซ์ตอบ หัวหน้าหมู่บ้านส่ายหน้าช้าๆ “แต่พวกเราไม่มีอัญมณีเหลืออยู่เลยนะ” อเล็กซ์หรี่ตาลง “แต่เมื่อกี้คุณเพิ่งบอกว่า... ถ้าพวกคุณไม่ได้กินมัน แล้วพวกคุณเอาไปทำอะไร?” “ก็เห็นชัดๆ อยู่ไม่ใช่เหรอ?” มูมูพูดแทรกขึ้นมา “เราสวดภาวนาต่อเทพแห่งท้องทะเลเพื่อให้ได้ปลาเยอะๆ แล้วก็ถวายอัญมณีคืนให้ท่านแทน” อเล็กซ์ค่อยๆ เบิกตากว้าง “พวกคุณ... ทำอะไรนะ?” “เราอธิษฐานกับอัญมณีแล้วก็โยนมันลงทะเลไป แล้วคุณจะอยากได้อัญมณีไปทำไมกัน?” ชายคนนั้นถาม “ผม...” อเล็กซ์รู้สึกเคว้งคว้าง “ทุกลูกเลยเหรอ? พวกคุณไม่เก็บไว้เลยสักลูกเดียวเลยเหรอ?” “เปล่าเลย ไม่เหลือสักลูกเดียว” หัวหน้าหมู่บ้านอธิบาย อเล็กซ์ทำได้เพียงพึมพำในลำคอ “ถ้าอย่างนั้นผมคงต้องไปหาด้วยตัวเองแล้วล่ะ” เขากล่าวพร้อมหันไปหาทาร่า “รังเกียจไหมถ้าผมจะไปด้วย?” ทาร่าไม่ได้ตอบ แต่กลับหันไปขอความช่วยเหลือจากหัวหน้าหมู่บ้าน หัวหน้าหมู่บ้านขมวดคิ้ว “ไปทะเลทั้งที่ร่างกายยังบาดเจ็บ... นั่นอาจจะไม่ใช่ความคิดที่ดีนักนะ” เขากล่าว “ไม่เป็นไรครับ” อเล็กซ์บอก “ผมยังแข็งแรงพอที่จะไปทะเลด้วยตัวเอง อันที่จริงผมจะไปไม่ว่าพวกคุณจะพูดอะไรก็ตาม ผมแค่ต้องการให้ทาร่าช่วยชี้จุดที่มีปลาชุกชุมที่สุดให้ก็แค่นั้น” หัวหน้าหมู่บ้านนิ่งฟังคำพูดเขาอยู่นานแล้วถอนหายใจ “เอาเถอะ นำทางเขาไปนะทาร่า แล้วพยายามดูแลเขาให้ดีด้วย อย่าให้เขาหลุดเข้าไปในกระแสน้ำวนล่ะ” “ครับพ่อ” ทาร่าตอบแล้วหันหลังเตรียมตัว “ไปกันเถอะครับ” “อ้าว ไปเดี๋ยวนี้เลยเหรอ?” อเล็กซ์พูด “ผมนึกว่าจะไปกันสักพักหนึ่งซะอีก” “ผมต้องกลับบ้านไปเปลี่ยนชุดแล้วก็เอาฉมวกก่อน” ชายหนุ่มกล่าว “คุณก็ต้องใช้ด้วยไม่ใช่เหรอ? ผมว่าผมมีสำรองอยู่อันหนึ่ง” “ขอบคุณนะ” ทาร่าหันไปหาภรรยาใหม่ “เดี๋ยวผมกลับมาหานะ” เด็กสาวพยักหน้าอย่างตื่นเต้น เธอมีความสุขมากที่ได้แต่งงานกับชายคนนี้ ทั้งสองเดินออกจากบ้าน และอเล็กซ์ก็นึกขึ้นได้ทันทีว่าผู้คนที่นี่หมายความว่าอย่างไรเมื่อพูดถึงอากาศที่ร้อนจัดในวันนี้ เขาสามารถสัมผัสได้ถึงพื้นทรายที่ร้อนระอุใต้ฝ่าเท้า และแสงอาทิตย์ที่สว่างจ้าจนแสบตา แต่ถึงอย่างนั้น คนที่นี่ทุกคนก็ยังเดินไปมาเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่ใช่ว่าความร้อนและแสงแดดทำอะไรอเล็กซ์ไม่ได้ อันที่จริงเขาอาจจะเป็นคนที่ทนมันได้ดีที่สุดด้วยซ้ำ เพียงแต่เขาไม่เคยสัมผัสกับแสงแดดที่แผดเผาบนพื้นผิวโลกเช่นนี้มาก่อน ถ้าเป็นแบบนี้ทุกวัน เขาก็พอจะเข้าใจได้ว่าทำไมคนถึงอยากเรียกที่นี่ว่านรก ทาร่าพาเขาไปที่บ้าน แต่ระหว่างทางอเล็กซ์หยุดเดินและปล่อยให้ทาร่าไปต่อคนเดียว เขาหยุดยืนดูกลุ่มเด็กสาวที่มีหญิงวัยกลางคนไม่กี่คนเป็นแกนนำ กำลังสอนทุกคนวิธีปั่นเส้นใยจากมะพร้าวให้กลายเป็นเชือก มันเป็นการเรียนการสอนที่น่าทึ่งซึ่งถูกถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่นจากผู้หญิงในเผ่าเล็กๆ แห่งนี้ มิลี่ไม่ได้สนใจสิ่งอื่นใดรอบตัวเลย เธอจดจ่ออยู่กับการเรียนรู้อย่างเพลิดเพลิน อเล็กซ์เฝ้ามองอยู่จนกระทั่งทาร่ากลับมาพร้อมยื่นหอกให้เขา มันเป็นหอกที่สภาพแย่กว่าของทาร่าเล็กน้อย “คุณอยากดูต่อ หรือเราจะไปกันเลยดีครับ?” ทาร่าถาม อเล็กซ์ยักไหล่ “ไปกันเถอะ เดี๋ยวค่อยกลับมาดูทีหลังก็ได้”