ตอนที่ 2596 การพัฒนาที่ล่าช้า ฝูงปลาขนาดยักษ์มารวมตัวกันอยู่ที่นั่นได้สักพักแล้ว พวกมันรอคอยอาหารที่จะลอยมาตามกระแสน้ำ อเล็กซ์ไล่ล่าฆ่าพวกมันมาตลอดสองสามวันที่ผ่านมา และทุกครั้งที่เขาลงมือ กลิ่นคาวเลือดก็จะดึงดูดปลาตัวอื่นๆ ให้เข้ามาหา 'ในบรรดาปลาพวกนี้ไม่มีตัวไหนกินพืชเลยหรือไง?' อเล็กซ์นึกสงสัย 'พวกมันกินกันเองหมดเลยงั้นเหรอ? นี่คือวิธีที่พวกมันใช้เพิ่มความแข็งแกร่งอย่างนั้นสินะ?' อเล็กซ์เห็นปลาตัวหนึ่งว่ายพุ่งตรงมาหาเขา ไม่ว่าจะตามแสงสว่างหรือกลิ่นอายของเขามาก็ตาม เขาตวัดดาบไปทางขวา ร่างของปลาตัวนั้นก็ขาดออกเป็นสองท่อน เขารีบว่ายเข้าไปหาก่อนที่ปลาตัวอื่นจะทันรู้ตัวแล้วคว้าแก่นอสูรที่อยู่ในร่างของมันมา จากนั้นเขาก็หันไปหาตัวอื่นๆ ที่พุ่งเข้ามาแล้วฟาดฟันพวกมันจนสิ้นซาก การฆ่าปลาพวกนี้แทบไม่ต้องใช้พละกำลังอะไรเลย เขาแข็งแกร่งเกินกว่าพวกมันไปไกลโข อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ต่อสู้กับฝูงปลา เขาก็ได้ข้อสรุปที่สำคัญสองประการ ประการแรก เขาอ่อนแอลงอย่างแน่นอนที่สุด พลังโจมตีของเขาควรจะรุนแรงกว่านี้มาก 'บัดซบ' อเล็กซ์คิด 'ไม่มีทางที่ผนึกนั่นจะกดทับเจตจำนง (Intent) ของข้าไปด้วยหรอกนะ?' อเล็กซ์หวังว่าคงไม่เป็นเช่นนั้น แต่ถ้าหากมันเป็นจริง เขาคงต้องใช้เวลามากกว่าที่คิดไว้เยอะมากทีเดียว ประการที่สอง ไม่มีปลาพวกนี้ตัวไหนใช้พลังปราณ (Qi) ในการโจมตีเลยสักนิด พวกมันมักจะเข้ามาปะทะด้วยพละกำลังทางกายภาพในระยะประชิดเสมอ แม้ว่าระดับการบ่มเพาะของพวกมันจะสูงพอสมควรแล้วก็ตาม ป่านนี้พวกมันควรจะใช้พลังปราณทำอะไรได้หลายอย่าง แต่กลับไม่มีตัวไหนทำเลยสักตัว 'พวกมันไม่มีความรู้ที่จะทำอย่างนั้นเหรอ?' อเล็กซ์ตั้งคำถาม อสูรจำเป็นต้องอาศัยความรู้จากสายเลือดเพื่อที่จะรู้ว่าพวกมันควรทำอะไร พวกมันไม่ได้ฉลาดพอที่จะเรียนรู้สิ่งต่างๆ ได้ด้วยตัวเอง 'บางทีอาจเป็นเพราะขาดแคลนแดนสวรรค์ (Heaven) พวกมันเลยสูญเสียความรู้ทั้งหมดไปด้วยสินะ' อเล็กซ์คิด แม้เขาจะไม่แน่ใจนักว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับแดนสวรรค์หรือไม่ หลังจากฆ่าปลาขนาดยักษ์ไปเกือบ 50 ตัว ก็ไม่มีปลาเหลือให้เขาฆ่าอีก อเล็กซ์จึงนำกระสอบใบใหญ่ออกมาเก็บแก่นอสูรเหล่านั้น จากนั้นเขาก็นั่งขัดสมาธิลงบนพื้นทะเลและรอให้คนอื่นๆ มาเก็บซากปลาไป ในระหว่างที่รอ เขาก็ไม่ปล่อยให้สิ่งใดสูญเปล่า เนื่องจากในน้ำมีเลือดคละคลุ้งอยู่มาก เขาจึงเริ่มดูดซับไอเลือด (Blood Aura) เหล่านั้นด้วย ปริมาณไอเลือดในปลาพวกนี้มีอยู่น้อยนิดจนน่าเวทนา แถมยังเจือจางไปกับน้ำอีก แต่มันก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย และในสถานการณ์นี้ เขาก็ไม่มีสิทธิ์เลือกมากนัก เขาจำเป็นต้องใช้ทุกอย่างที่พอจะหาได้ ขณะที่เขากำลังดูดซับไอเลือดในน้ำ คนจากเผ่าก็มาถึงจุดเกิดเหตุและขนเอาสิ่งที่เก็บได้กลับไป ทุกคนต่างตกตะลึงกับขนาดของสิ่งที่อเล็กซ์ฆ่า และต่างสงสัยว่าในชีวิตนี้พวกเขาจะไปถึงจุดนั้นได้บ้างหรือไม่ อเล็กซ์รอจนทุกคนกลับไปหมดแล้ว เมื่อปลอดคน เขาจึงตัดสินใจทดสอบว่าเจตจำนงของเขาอ่อนแอลงจริงหรือไม่ เขาปล่อยการโจมตีออกไปสองสามครั้ง ซึ่งเขารู้ดีว่าพลังของมันควรจะอยู่ที่ระดับไหน ทว่าเมื่อเขาสามารถใช้งานการโจมตีเหล่านั้นได้จริงๆ กลับพบว่าพวกมันอ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัด 'ไม่ผิดแน่ มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล การโจมตีของข้าไม่ควรจะเบาขนาดนี้' การโจมตีของเขาควรจะมีพลังระดับอมตะ (Immortal realm) ที่สามารถผ่าภูเขาได้ ทว่าพลังที่เขาสร้างขึ้นมาในตอนนี้แทบจะทิ้งรอยขีดข่วนบนภูเขาให้ดูเป็นชิ้นเป็นอันไม่ได้เลย 'ฝากไว้ก่อนเถอะ เทพแห่งพายุ (Storm God) เจ้าคอยดูให้ดีเถอะ' จากนั้นเขาเริ่มกินแก่นอสูรและบ่มเพาะพลังใต้น้ำ เขาเริ่มชินกับการทำแบบนี้แล้ว ทุกอย่างจึงดำเนินไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น ตันเถียนของเขาก็เต็มไปได้ประมาณครึ่งหนึ่ง 'แก่นอสูรเกือบ 200 เม็ด แต่กลับได้แค่ครึ่งเดียว' อเล็กซ์คิด 'ต้องฆ่าปลาอีกกี่ตัวกันถึงจะเติมตันเถียนของข้าให้เต็มได้?' เขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องการฆ่าปลามากเกินไปนัก แต่เขาจำเป็นต้องปล่อยให้พวกมันเหลือรอดอยู่บ้างเพื่อประโยชน์ของชาวเผ่า หากเขาฆ่าพวกมันมากเกินไป ปลาตัวอื่นๆ อาจหนีไปหมด ทำให้พื้นที่แถบนี้ขาดแคลนอาหารสำหรับชาวเผ่า พวกที่บ่มเพาะถึงระดับเที่ยงแท้ (True realm) อาจจะยังพอทนได้ แต่พวกที่ระดับต่ำกว่านั้น โดยเฉพาะเด็กๆ และคนชราที่บ่มเพาะพลังไม่ได้ จะต้องเผชิญกับภาวะขาดแคลนอาหารอย่างหนัก เขาไม่สามารถฆ่าฟันตามใจชอบได้ หลังจากนั้นไม่นาน อเล็กซ์ก็กลับไปที่เผ่า ท้องฟ้าส่องประกายยามบ่าย ดวงอาทิตย์อยู่ทางทิศตะวันตก เหลือเวลาอีกประมาณหนึ่งชั่วโมงก่อนที่แสงอาทิตย์จะลับขอบภูเขาไป เขากวาดสายตามองไปทั่วเผ่าจนกระทั่งเจอทาร่า "นี่ ช่วยหาอู๋ซูมาให้หน่อยได้ไหม แล้วเจอกันแถวริมหาด รวมไปถึงคนอื่นๆ ที่มีระดับการบ่มเพาะสูงด้วยนะ ข้าอยากจะสอนอะไรพวกเจ้าสักหน่อย" "เอ่อ ได้สิคะ" ทาร่าตอบ "อาจจะต้องใช้เวลาสักครู่ พวกเขาเพิ่งกลับมากัน" "ไม่เป็นไร แค่พาพวกเขาไปรวมตัวกันที่นั่นภายใน 10 นาทีนี้ก็พอ" ทาร่าพยักหน้าแล้วเดินจากไป อเล็กซ์เดินไปยังภูเขาและพบหินจำนวนหนึ่งที่เขาสามารถนำมาใช้ได้ หลังจากเก็บมาได้กำมือหนึ่ง เขาก็กกลับมาที่ริมหาดและวางมันไว้บนพื้นทราย เขารออยู่ครู่หนึ่ง คนหลายสิบคนก็มารวมตัวกัน อเล็กซ์ตรวจสอบระดับการบ่มเพาะของพวกเขา แต่ละคนมีระดับการบ่มเพาะสูงกว่าระดับขัดเกลาผิวหนังขั้นที่ 5 (Skin Tempering realm) ทั้งสิ้น "ในเมื่อทุกคนมากันครบแล้ว ข้าจะบอกว่าวันนี้เราจะทำอะไรกัน ขอให้ทุกคนยืนหน้าก้อนหินเหล่านั้นด้วย" ผู้คนแยกย้ายกันไปยืนหน้าก้อนหินคนละก้อน พวกเขามีสีหน้าสับสนและคอยจ้องมองดูอยู่ "สิ่งที่ข้าต้องการจะสอนนั้นง่ายมาก" อเล็กซ์กล่าว "ทำตามข้า" เขาเอื้อมมือไปที่พื้นแล้วหยิบก้อนกรวดขึ้นมา ทุกคนเลียนแบบเขาโดยการหยิบก้อนกรวดขึ้นมาเช่นกัน อเล็กซ์แบมือออก ปล่อยให้ก้อนกรวดวางอยู่บนฝ่ามือที่เปิดกว้าง ทุกคนเลียนแบบตาม จากนั้น อเล็กซ์ก็ลดฝ่ามือลง ทุกคนพยายามเลียนแบบ แต่กลับล้มเหลวในทันที ในขณะที่ก้อนกรวดของอเล็กซ์ยังคงลอยเคว้งอยู่ในอากาศ แต่ของคนอื่นๆ กลับร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน ทุกคนต่างจ้องมองก้อนกรวดที่ลอยอยู่อย่างตกตะลึง เพราะนั่นเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่เคยพบเห็นมาก่อนในชีวิต "พร้อมที่จะเรียนรู้เรื่องการควบคุมพลังปราณ (Qi Manipulation) กันหรือยัง?"