Chapter 567 - คลังสมบัติของนิกาย อเล็กซ์เดินทางกลับมาถึงนิกายพยัคฆ์ในช่วงปลายยามบ่าย เขาตั้งใจจะไปฝึกฝนวิชากระบี่วิญญาณของตัวเองเสียหน่อย ในตอนนี้เขาสามารถสร้างกระบี่ขึ้นมาได้โดยแทบไม่ต้องออกแรงอะไรแล้ว ทว่าการใช้งานกระบี่นั้นยังคงเป็นปัญหาสำหรับเขา เพราะเขายังไม่สามารถถือมันไว้ในมือได้ และเนื่องจากพลังปราณไม่สามารถส่งผ่านไปที่กระบี่นั้นได้ เขาจึงจำเป็นต้องคิดหาวิธีอื่นแทน อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะได้เดินทางไปไหน เขากลับได้รับข้อความจากยันต์สื่อสารที่ระบุให้เขาไปยังโถงศิษย์โดยเร็วที่สุด อเล็กซ์สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น จึงเดินไปที่ลานกว้างของนิกายก่อนจะมุ่งหน้าไปยังโถงศิษย์ โถงศิษย์แห่งนี้ยังถือเป็นโถงของเหล่าผู้อาวุโสด้วยเช่นกัน เมื่อไปถึงเขาก็ส่งข้อความไปหาอาจารย์เพื่อแจ้งว่าตนมาถึงแล้ว เขาเฝ้ารออยู่ไม่กี่นาที เหวินเฉิงก็เดินออกมาพร้อมกับผู้อาวุโสสูงสุด อเล็กซ์กล่าวทักทายทั้งสองคนพลางเก็บอาการสงสัยไว้ในใจว่าทำไมผู้อาวุโสสูงสุดถึงมาอยู่กับพวกเขาด้วย "ตามมา" เหวินเฉิงเรียกเขาแล้วพาเดินออกจากลานกว้างของนิกายไป แต่ทว่าพวกเขาไม่ได้เดินไปทางกำแพงหรือเส้นทางใดๆ ที่นำไปสู่ลานกว้างนั้นเลย ในทางกลับกัน พวกเขากำลังเดินไปทางด้านหลังของภูเขา ฝั่งที่หายไปครึ่งหนึ่งตอนที่เกิดหลุมอุกกาบาตขึ้นมา "ผมไม่เคยมาในส่วนนี้ของนิกายมาก่อนเลยครับ" อเล็กซ์กล่าวขณะที่พวกเขากำลังเดินขึ้นไปตามข้างภูเขา มีบันไดที่นำทางขึ้นไปเล็กน้อยตามข้างภูเขา ซึ่งจากระยะไกลนั้นดูไม่ออกเลยว่าเป็นทางเดิน ดังนั้นวันนี้อเล็กซ์จึงได้เห็นสิ่งใหม่ที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน "ไปกันเถอะ" เหวินเฉิงกล่าวแล้วเดินนำขึ้นไป อเล็กซ์เดินตามหลังไปพลางมองขึ้นด้านบน มีเหล่าผู้อาวุโสสองสามคนยืนเฝ้ายามอยู่หน้าบ้านพักที่สร้างเจาะเข้าไปในผนังหิน อเล็กซ์รู้ดีว่าที่นี่คือที่พำนักของเหล่าผู้อาวุโสที่ไม่มีลำดับขั้น แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นกับตาตนเอง กระนั้น เหวินเฉิงและผู้อาวุโสสูงสุดดูเหมือนจะไม่ได้พาเขาไปยังบ้านของผู้อาวุโสคนใดเลย พวกเขากลับเดินผ่านบ้านเหล่านั้นไปจนถึงประตูหินขนาดมหึมา โดยมีผู้อาวุโสอีกสองคนยืนเฝ้ายามอยู่หน้าประตูนั้น ทันทีที่เห็นเหวินเฉิง พวกเขาก็โค้งคำนับให้แล้วก้าวถอยไปด้านข้าง อเล็กซ์มองลวดลายบนประตูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ตอนแรกเขานึกว่าเป็นแค่ประตูหินธรรมดา แต่เขาก็ใช้เวลาไม่นานนักในการตระหนักได้ว่าแท้จริงแล้วมันมีค่ายกลแกะสลักอยู่บนนั้น 'มันคือผนึก' เขาคิดในใจ เหวินเฉิงหยิบแผ่นโลหะทรงกลมที่มีคำว่า 'เจ้าสำนัก' สลักอยู่ด้านหลังออกมา แล้วนำไปวางลงบนประตูหิน ทันใดนั้น ประตูก็เปล่งแสงสว่างวาบและเปิดออกเข้าไปด้านใน เผยให้เห็นถ้ำมืดมิดที่ถูกขุดลึกลงไปในตัวภูเขา อเล็กซ์ไม่เห็นแสงสว่างใดๆ เล็ดลอดออกมาจากห้องนั้นเลย มันจึงมืดสนิทตามที่เขาคาดไว้ "เข้าไปข้างในกันเถอะ" เหวินเฉิงกล่าวแล้วเดินเข้าไป ตามด้วยผู้อาวุโสสูงสุด และสุดท้ายคืออเล็กซ์ที่กำลังตื่นเต้น "ที่นี่คือที่ไหนหรือครับอาจารย์? ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามีสถานที่แบบนี้อยู่ด้วย" อเล็กซ์ถาม ทันใดนั้น อเล็กซ์ก็ได้ยินเสียงปิดดังสนั่นจึงหันหลังกลับไปมอง ประตูหินปิดลงด้วยตัวมันเอง และแผ่นโลหะก็ลอยผ่านเขาไปกลับคืนสู่มือของเหวินเฉิง เมื่ออเล็กซ์หันกลับมาด้านหน้า เขาก็เห็นแสงไฟวูบวาบอยู่รอบตัว ก่อนที่เขาจะทันตั้งตัว ตะเกียงที่ฝังอยู่ในผนังก็เริ่มเปล่งแสงสว่างจ้าไปทั่วบริเวณ ทำให้สถานที่แห่งนี้สว่างไสวไม่ต่างจากลานกว้างในยามค่ำคืน "นี่คือคลังสมบัติของนิกาย ทุกสิ่งทุกอย่างที่นิกายเคยครอบครองจะถูกเก็บไว้ที่นี่" เหวินเฉิงกล่าว "คลังสมบัติของนิกาย?" อเล็กซ์ไม่อาจเก็บอาการตกใจไว้ได้ เขามองไปรอบๆ ด้วยความทึ่งเมื่อเห็นชุดเกราะที่ส่องประกาย กองหนังสือ และสมบัติล้ำค่าอื่นๆ มากมายภายในห้อง "เจ้าเพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรกใช่ไหม?" ผู้อาวุโสสูงสุดถามพร้อมรอยยิ้ม "ใช่ครับ" อเล็กซ์ตอบ "เรามาที่นี่ทำไมหรือครับ?" "ข้าได้เล่าเรื่องวีรกรรมของเจ้าให้ผู้อาวุโสท่านอื่นฟังแล้ว พวกเขารู้ดีว่าเจ้าทำอะไรเพื่อพวกเราไว้บ้าง ไม่เพียงแต่เจ้าจะช่วยชีวิตศิษย์หลายคนในตอนที่ตนเองเกือบเอาชีวิตไม่รอด แต่พวกเขายังทราบด้วยว่าเจ้าคือผู้สังหารรองเจ้าสำนักซูเฉิน ซึ่งเคยเป็นรอยด่างพร้อยในประวัติศาสตร์ของนิกาย" "ดังนั้น เพื่อเป็นการตอบแทนเจ้า ข้าจึงโน้มน้าวให้เหล่าผู้อาวุโสอนุญาตให้เจ้าเลือกของจากคลังสมบัตินี้ได้ นี่... เป็นของขวัญสำเร็จการศึกษาของเจ้า" เหวินเฉิงกล่าว อเล็กซ์กวาดสายตามองไปรอบคลังสมบัติด้วยความตกตะลึงอีกครั้ง ก่อนจะหันไปถามเหวินเฉิงว่า "ผมเลือกของจากที่นี่ได้หนึ่งอย่างหรือครับ?" "เปล่า" ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าว ดับความตื่นเต้นของอเล็กซ์ลงในทันที "เจ้าสามารถเลือกได้ 2 อย่างต่างหาก" ท่านกล่าว ความตื่นเต้นของอเล็กซ์พุ่งกลับขึ้นมาอีกครั้ง "สองอย่างเลยหรือครับ? ท่านแน่ใจนะครับ?" "ใช่ ดูสิว่าเจ้าชอบอะไร แล้วเลือกมาสองอย่าง พวกเราจะนั่งรอตรงนี้" เหวินเฉิงกล่าว "ขอบพระคุณครับอาจารย์" อเล็กซ์กล่าวแล้วเดินออกไปสำรวจว่ามีอะไรที่เขาถูกใจบ้าง ห้องคลังสมบัติมีลักษณะยาวและแคบ ทางด้านขวาของเขาเป็นผนังที่เต็มไปด้วยชุดเกราะและโล่ ส่วนทางซ้ายคือแผ่นจารึกค่ายกลที่วางซ้อนกันเป็นตั้ง ถัดจากแผ่นจารึกค่ายกลก็มียันต์หลายชนิด และตรงข้ามกับมันก็เป็นกลุ่มอาวุธที่วางอยู่ข้างๆ ชุดเกราะ ลึกเข้าไปอีกมีกองสิ่งของสารพัดอย่าง รวมถึงหนังสือที่ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ และโอสถอีกสองสามขวด อเล็กซ์เดินสำรวจสิ่งของต่างๆ ที่วางอยู่บนชั้น เขาเริ่มจากชุดเกราะและโล่ พวกมันดูมันวาวภายใต้แสงตะเกียง และบางชิ้นดูแข็งแกร่งมาก แต่... ด้วยเหตุผลบางอย่างเขากลับไม่รู้สึกถูกดึงดูดเลย โล่คงไร้ประโยชน์สำหรับคนแขนเดียวอย่างเขา แต่ชุดเกราะเองก็น่าจะไร้ประโยชน์เช่นกันเมื่อพิจารณาว่าเขาเป็นผู้ฝึกตนสายกายภาพที่มีระดับกายาอยู่ในขอบเขตจ้าวแท้จริงขั้นที่ 3 'เอาเถอะ ผมคงต้องข้ามพวกนี้ไป' เขาคิดพลางเดินผ่านชุดเกราะไปดูพวกอาวุธ มีทั้งหอก ดาบโค้ง ขวาน และแม้กระทั่งค้อน แต่มันกลับแทบไม่มีกระบี่เหลืออยู่เลย กระบี่ที่มีอยู่เล่มสองเล่มกลับทำให้เขารู้สึกว่าพวกมันไม่ใช่ของที่เหมาะกับเขา 'พวกมันดูไม่ดีเท่ากระบี่เหล็กของผมเลย' เขาคิด "ต้องขอโทษด้วยเรื่องกระบี่นะ สิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ถูกหยิบไปมากที่สุดเวลาที่เราให้รางวัลแก่ศิษย์และผู้อาวุโส หลังจากผ่านไปหลายร้อยปี นี่ก็เหลือแค่พวกที่ไม่มีใครเลือกไปเท่านั้นแหละ" เหวินเฉิงตะโกนบอกมาจากด้านหลัง "เข้าใจแล้วครับ" อเล็กซ์กล่าว 'สรุปคือพวกนี้เป็นของเกรดรองสินะ งั้นไม่เลือกดีกว่า' อเล็กซ์หันไปทางชั้นวางค่ายกลและยันต์ เขาลองหยิบดูสองสามชิ้นและพบว่าค่ายกลส่วนใหญ่เป็นระดับแท้จริง ซึ่งนั่นหมายความว่า... เขาเองก็สามารถสร้างมันขึ้นมาได้ง่ายๆ เช่นกัน เขาไม่แน่ใจว่าจะทำได้ถึงเกรดไหน แต่ถ้าได้รับพิมพ์เขียวและแผ่นโลหะมา เขาก็สามารถสร้างมันขึ้นมาใหม่เองได้อย่างง่ายดาย ส่วนค่ายกลระดับเซียน... เขาไม่มีปราณเซียน จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะใช้มันอยู่ดี เขาหันไปทางยันต์และ... ใช่ มันเป็นสิ่งที่เขาไม่อาจเข้าใจได้ อักขระที่จำเป็นในการสร้างยันต์เหล่านั้นไม่ใช่สิ่งที่เขามีความรู้อยู่ในขณะนี้ ดังนั้นเขาจึงเลือกไม่ได้ อเล็กซ์ส่ายหัวแล้วเดินต่อไปยังชั้นวางขนาดใหญ่สุดท้ายที่อยู่ตรงผนังด้านในสุด เขากวาดสายตามองไปทั่ว หวังว่าจะพบอะไรที่อยากเก็บไว้ที่นี่บ้าง "เจ้าไม่ถูกใจอะไรเลยหรือ?" เหวินเฉิงถามมาจากด้านหลังขณะที่อเล็กซ์ยังคงมองหาอยู่ "ยังครับ แต่ผมยังไม่ได้ดูพวกหนังสือเลย หวังว่าจะมีอะไรน่าสนใจบ้างนะ" อเล็กซ์กล่าว เขาสุ่มหยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาแล้วพยายามปัดฝุ่น แต่มันกลับไม่มีฝุ่นหลุดออกมาเลย "โอ้ พวกนี้ค่อนข้างสะอาดเลยนะครับ" อเล็กซ์พูด เขาหันกลับไปดูของที่เพิ่งเดินผ่านมา ทั้งหมดล้วนสะอาดสะอ้านเช่นกัน "มีคนมาที่นี่บ่อยหรือครับ?" อเล็กซ์ถาม "อืม ไม่นะ อาจจะปีละครั้งกระมัง" เหวินเฉิงตอบพลางสงสัยเล็กน้อยว่าเหตุใดอเล็กซ์ถึงถามเช่นนั้น "อ๋อ ผมแปลกใจครับที่ที่นี่ไม่มีฝุ่นเลยทั้งที่มีคนมาน้อยมากในรอบหลายปี" อเล็กซ์กล่าว "อ้อ" เหวินเฉิงเข้าใจทันที "เปล่าเลย มันเพิ่งถูกเปิดออกเมื่อ 3 เดือนก่อนน่ะ ตอนนั้นเราเข้ามาทำความสะอาดกัน ไม่เช่นนั้นมันก็มีฝุ่นเกาะหนาเตอะเลยล่ะ" "อ้อ" อเล็กซ์เริ่มสนใจ "3 เดือนก่อน... ตอนนั้นผมยังอยู่ที่นี่ไม่ใช่หรือครับ? ผมไม่เห็นรู้เลยว่ามีใครได้รางวัลอะไรไป" อเล็กซ์กล่าว "ข้าคิดว่าตอนนั้นเจ้าคงอยู่ที่นิกายหงอู่กระมัง และไม่หรอก ไม่มีใครได้รับรางวัลอะไรหรอก พวกเราเปิดที่นี่เพราะมีเหตุวุ่นวายเกิดขึ้นข้างในนี้น่ะ" เหวินเฉิงกล่าว "อะแ