บทที่ 1221 - ถอยทัพพ่ายแพ้ “ศิษย์น้องเฉียน!” ผู้บรรลุขั้นคืนสู่ความว่างเปล่าอีกคนบันดาลโทสะ เขาชักอาวุธธรรมออกมาจากถุงเก็บของทันที จากนั้นก็ยกขวานยักษ์ด้วยมือเดียวแล้วฟันลงไปยังศีรษะของเถาเยาโดยไม่ปรานี! เถาเยาโยกตัวหลบและมาปรากฏกายอยู่ตรงหน้าผู้บรรลุขั้นคืนสู่ความว่างเปล่าคนนั้นในทันที มันเร็วเกินไป! ในขณะนั้น ผู้บรรลุขั้นคืนสู่ความว่างเปล่าเพิ่งจะยกขวานยักษ์ขึ้นและยังไม่ทันได้ฟันลงมาด้วยซ้ำ! เถาเยายื่นแขนออกไป ฝ่ามือที่ดูบอบบางดุจหญิงสาวของเขาประทับลงบนหน้าอกของอีกฝ่าย กร๊อบ! หน้าอกของคนผู้นั้นยุบลงไปเล็กน้อย กระดูกหักไปไม่ต่ำกว่าแปดซี่! “อั่ก!” ผู้บรรลุขั้นคืนสู่ความว่างเปล่ากระอักเลือดและล้มลงไป “ทุกคน รุมมัน! ปีศาจตนนี้มีฝีมือไม่เบา!” เทียนเจ๋อเก็บความดูแคลนในแววตาแล้วตะโกนด้วยสีหน้าถมึงทึง เขาเรียกอาวุธธรรมชะตาออกมาเป็นกระบี่ยาวที่แผ่กลิ่นอายชั่วร้าย แล้วฟันเข้าใส่เถาเยา กระบี่เล่มนี้สร้างขึ้นจากเลือดของอสูรนับหมื่นตน เป็นที่รู้จักกันในนามกระบี่โลหิตหมื่นอสูร ซึ่งเป็นอาวุธธรรมระดับผู้บรรลุเต๋าโดยกำเนิด การฟันเพียงครั้งเดียวสามารถเรียกเงาร่างเลือนลางของอสูรนับหมื่นตนออกมาได้ มันทรงพลังอย่างหาที่เปรียบไม่ได้! ยิ่งไปกว่านั้น กระบี่เล่มนี้ยังชั่วร้ายอย่างยิ่ง มันบรรจุความแค้นและกลิ่นอายอาฆาตของเหล่าอสูรเอาไว้ ผู้ฝึกตนคนใดที่ประมาทเพียงนิดก็จะถูกผลกระทบทางจิตใจทันที! กระบี่เล่มนี้เป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้เขากลายเป็นอันดับหนึ่งของขั้นคืนสู่ความว่างเปล่าในนิกายมังกรพยัคฆ์! ในเวลาเดียวกัน ผู้ฝึกตนอีกแปดคนที่เหลือของนิกายมังกรพยัคฆ์ต่างก็เข้าโจมตีเช่นกัน บางคนร่ายมุทรา บางคนเรียกอาวุธธรรมออกมาและเข้าประชิดตัวเถาเยาด้วยก้าวย่างที่แปลกประหลาด เตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ในระยะประชิดเพื่อพันธนาการเขาเอาไว้ เนื่องจากเป็นศิษย์ในนิกายเดียวกัน การประสานงานของพวกเขาจึงไร้ที่ติ! สีหน้าของเถาเยายังคงเรียบเฉย เขาเกาหน้าอกตัวเองเล็กน้อย กระบี่เล่มเล็กที่ทำจากไม้ดอกท้อและบางราวกับเข็มปรากฏขึ้นมา เดิมทีกระบี่ดอกท้อเล่มนี้แขวนอยู่ที่คอของเขา “ไป!” เถาเยาส่งเสียงร้องเบาๆ กระบี่ดอกท้อพุ่งออกสู่ความว่างเปล่าและขยายขนาดขึ้นทันทีจนยาวสามฟุต ตัวกระบี่ส่องประกายสายฟ้าจางๆ ก่อนจะเข้าปะทะกับกระบี่โลหิตหมื่นอสูร! “หึ!” เทียนเจ๋อแค่นเสียงเยาะเย้ยด้วยสายตาดุดันแล้วตวาดว่า “เจ้ากล้าดียังไงเอาดาบไม้กระจอกมาทำขายหน้า? แตกไปซะ!” อาวุธธรรมนับไม่ถ้วนเคยถูกกระบี่โลหิตหมื่นอสูรทำลายมาแล้ว กระบี่ดอกท้อดูธรรมดาสามัญและไม่มีลวดลายธรรมะใดๆ พลังของมันต้องจำกัดอย่างแน่นอน แม้แต่กระบี่โลหะที่สร้างจากวัตถุดิบสากลก็อาจไม่อาจต้านทานความคมของกระบี่โลหิตหมื่นอสูรได้ นับประสาอะไรกับกระบี่ที่ทำจากไม้ดอกท้อ! เคร้ง! กระบี่โลหิตหมื่นอสูรปะทะเข้ากับกระบี่ดอกท้อ ไม่มีประกายไฟใดๆ เกิดขึ้น และผลลัพธ์ก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เทียนเจ๋อคาดคิดแม้แต่น้อย! ในทางกลับกัน ราวกับถูกทำร้ายอย่างสาหัส เงาร่างของเหล่าอสูรที่ปรากฏขึ้นมากลับสลายไปในทันที! ไม่เพียงเท่านั้น กลิ่นอายโลหิตที่ชั่วร้ายบนกระบี่ของเขายังถูกกดข่มจนหมดสิ้น! “นี่มัน...” เทียนเจ๋อถึงกับอึ้งไป เขาไม่มีทางรู้เลยว่าในตำนานนั้น ไม้ดอกท้อคือไม้เซียนที่สามารถชำระล้างภูตผีและสิ่งชั่วร้ายได้ มันจึงเป็นสิ่งที่ใช้จัดการกับอาวุธดุร้ายอย่างกระบี่ของเขาได้ดีที่สุด! กระบี่ทั้งสองเล่มต่อสู้กัน กระบี่โลหิตหมื่นอสูรเสียเปรียบอย่างสิ้นเชิง! ในเวลาเดียวกัน พลังวิชาธรรมอีกมากมายก็หลั่งไหลลงมา เถาเยายังคงสงบนิ่ง เขาแสดงสีหน้าเคร่งขรึม โบกมือทั้งสองข้างและขยับปลายนิ้ว รังสรรค์ดอกไม้สีชมพูที่ดูยั่วยวนออกมา ดอกท้อสีชมพูเหล่านั้นลอยขึ้นและปะทะกับวิชาธรรมของเหล่าศิษย์นิกายมังกรพยัคฆ์ แม้ว่าวิชาธรรมของนิกายมังกรพยัคฆ์จะน่าสะพรึงกลัวเพียงใด แต่พวกมันกลับถูกดอกท้อเหล่านั้นทำลายจนแตกสลาย และพลังธรรมก็เลือนหายไปจนหมดสิ้น! เพียะ! ร่างของเถาเยาวูบไหว เขาประทับฝ่ามือลงบนใบหน้าของผู้บรรลุขั้นคืนสู่ความว่างเปล่าคนหนึ่งอย่างจัง ฝ่ามือเดียวนั้นทำให้แก้มของอีกฝ่ายแหลกละเอียด! “คนเลว!” เถาเยาสบถ ปัง! ปัง! ปัง! ร่างของเขาเคลื่อนไหวติดต่อกันและผ่านตัวทุกคนจากนิกายมังกรพยัคฆ์ เขาลงมืออย่างเด็ดขาดจนร่างของคนเหล่านั้นกระเด็นปลิวออกไปทีละคนด้วยท่าทางน่าเวทนา ในตอนนั้น แม้แต่เจ้าลิงและคนอื่นๆ ก็ยังพ่ายแพ้ให้กับเถาเยามาแล้ว! นอกจากเนตรวิญญาณราตรีแล้ว เจ้าลิงและคนอื่นๆ ล้วนถูกเถาเยากดข่มอยู่หมัด! นิกายมังกรพยัคฆ์เชี่ยวชาญด้านการฝึกกาย ถึงแม้สรีระและสายเลือดของผู้บรรลุขั้นคืนสู่ความว่างเปล่าเหล่านั้นจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่ก็ยังห่างชั้นกับเถาเยามากนัก ในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ผู้บรรลุขั้นคืนสู่ความว่างเปล่าทั้งสิบคนก็พ่ายแพ้ให้กับเถาเยา! เสียงกระดูกลั่นและเสียงร้องโหยหวนดังระงมไปทั่ว หากผู้บรรลุเต๋าเทียนเจ๋อไม่สังเกตเห็นว่าสถานการณ์เลวร้ายและรีบหนีไปเสียก่อน เขาก็คงถูกเถาเยาสยบไปแล้วเช่นกัน! “ห้ามส่งเสียงดัง!” ด้วยความกลัวว่าผู้ฝึกตนเหล่านั้นจะไปรบกวนการบำเพ็ญเพียรของซูจื่อม่อ เถาเยาจึงร้องสั่งเบาๆ พร้อมชี้ไปข้างหน้าขณะร่ายมุทราด้วยมือทั้งสอง “กักขัง!” บนต้นท้อทั้งสองข้างทาง กิ่งก้านสาขาของต้นท้อพุ่งเติบโตอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นกรงขังผู้บรรลุขั้นคืนสู่ความว่างเปล่าทั้งสิบคนเอาไว้! หลังจากนั้น กลิ่นหอมก็โชยออกมาจากดอกท้อบนกิ่งไม้ ผู้ฝึกตนเหล่านั้นเริ่มง่วงงุนและอาการเจ็บปวดบนร่างกายก็บรรเทาลงในทันที ทั้งหมดกลายเป็นคนเหม่อลอย แววตาว่างเปล่า “ข้าจะขังพวกคนเลวไว้ที่นี่เป็นการลงโทษ!” เถาเยากล่าวอย่างจริงจัง ผู้บรรลุขั้นคืนสู่ความว่างเปล่าเหล่านั้นล้วนเป็นยอดฝีมือของนิกายมังกรพยัคฆ์ แม้แต่ในโลกผู้ฝึกตนแดนเหนือ พวกเขาก็เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียง! แต่ในยามนี้ ผู้ฝึกตนเหล่านั้นกลับดูห่อเหี่ยวสิ้นเรี่ยวแรง พวกเขาถูกขังอยู่ในกรงและแขวนห้อยอยู่บนต้นท้อข้างทาง สภาพดูน่าสมเพชอย่างยิ่ง ผู้บรรลุเต๋าเทียนเจ๋อหนีไปไกลโขแล้วและรู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นภาพนั้น โชคดีที่เขาหนีออกมาได้เร็ว มิเช่นนั้นผลลัพธ์ของเขาก็คงไม่ต่างจากเพื่อนร่วมสำนัก คือต้องถูกแขวนห้อยอยู่บนต้นท้ออย่างไม่มีทางเลือก “เมืองนี้มันประหลาดเกินไปแล้ว!” เขากล่าวพึมพำด้วยสีหน้าย่ำแย่ “ไม่รู้ว่าปีศาจต้นท้อตนนี้มาจากไหน คิดไม่ถึงว่าจะแข็งแกร่งขนาดนี้!” หลังจากหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง ผู้บรรลุเต๋าเทียนเจ๋อก็ตัดสินใจจากไป สถานการณ์นี้เหนือเกินกว่าความสามารถและความคาดหมายของเขาไปไกล ... นิกายมังกรพยัคฆ์ “เจ้าว่าอย่างไรนะ?” เจ้าสำนักนิกายมังกรพยัคฆ์ตบโต๊ะลุกขึ้นยืนพลางกล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยว “พวกเจ้า 11 คนพ่ายแพ้ให้กับปีศาจต้นท้อขั้นคืนสู่ความว่างเปล่าเนี่ยนะ?!” “ต้นท้อปีศาจตนนั้นเหี้ยมโหดเกินไป พวกเราไม่มีทางสู้มันได้เลยขอรับ” ผู้บรรลุเต๋าเทียนเจ๋อกล่าวด้วยความขมขื่น เจ้าสำนักนิกายมังกรพยัคฆ์มีสีหน้าเย็นชา หลังจากไตร่ตรองครู่หนึ่งเขาก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันแล้วกล่าวว่า “ดูท่าข้าคงต้องให้ศิษย์น้องเฟยหมิงเดินทางไปจัดการเสียแล้ว!” “เต๋าจวินขั้นลักษณะธรรมน่ะหรือ?” ผู้อาวุโสท่านหนึ่งที่อยู่ด้านข้างขมวดคิ้ว “เจ้าสำนัก ท่านไม่กลัวว่าจะไปทำให้ท่านบรรพชนมหาญาณแห่งหุบเขาฝังมังกรพิโรธ และส่งผลกระทบต่อสำนักเราหรือที่ส่งเต๋าจวินขั้นลักษณะธรรมไปจัดการกับยอดคนไร้เทียมทาน?” “เจ้าจะกลัวอะไร!” เจ้าสำนักนิกายมังกรพยัคฆ์กล่าวอย่างเย็นชา “เราไม่ได้ส่งศิษย์น้องเฟยหมิงไปเพื่อจัดการกับยอดคนไร้เทียมทาน แต่จะส่งไปเพื่อสังหารปีศาจต้นท้อต้นนั้นก่อน!” “เมื่อต้นท้อกลายเป็นปีศาจ มันย่อมเป็นภัยต่อผู้อื่น ในฐานะพรรคธรรมะ การกำจัดปีศาจถือเป็นสิ่งที่ถูกต้อง ใครจะกล้าตำหนิได้?” เจ้าสำนักนิกายมังกรพยัคฆ์มีหัวคิดที่เฉียบแหลม หากสังหารเถาเยาได้ พวกเขาก็ย่อมสามารถเข้าถึงตัวซูจื่อม่อและจัดการกับอีกฝ่ายด้วยวิธีต่างๆ ได้ในภายหลัง “ถึงจะเป็นอย่างนั้น...” ผู้อาวุโสกำลังจะเอ่ยปากโน้มน้าว แต่ถูกเจ้าสำนักนิกายมังกรพยัคฆ์ขัดจังหวะเสียก่อน “ท่านผู้อาวุโส ไม่ต้องพูดอะไรอีก ข้าตัดสินใจแล้ว” เจ้าสำนักนิกายมังกรพยัคฆ์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เราต้องเร่งมือในเรื่องนี้ ข่าวการพ่ายแพ้ของพวกเขาจะแพร่ออกไปอย่างรวดเร็ว หากลากยาวไปสถานการณ์อาจเปลี่ยนแปลงได้!” เป็นจริงดังว่า! ไม่นานหลังจากนั้น สำนักใหญ่และตระกูลชั้นนำในแดนเหนือ รวมถึงยอดเขาไร้ลักษณ์และราชวงศ์โจวผู้ยิ่งใหญ่ต่างก็ได้รับข่าวนี้ ยอดคนไร้เทียมทานได้กลับไปยังเมืองผิงหยางแล้วหลังจากออกจากหุบเขาฝังมังกร และสถานการณ์ก็ยังไม่แน่ชัด!