Chapter 1341 - สังหาร! “อย่าเรียกฉันแบบนั้น มันน่ารังเกียจ” เป่ยหมิงเสวี่ยเหลือบมองหนานกงอวี่แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “นังตัวดี อย่าให้ท้ายตัวเองให้มากนัก!” ด้านหลังของหนานกงอวี่มีผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานสามคน ทั้งหมดเป็นคนรับใช้ของหนานกงอวี่ และหนึ่งในนั้นก็สบถด่าเป่ยหมิงเสวี่ยอย่างรุนแรง สายตาของเป่ยหมิงเสวี่ยเบนไปมองคนรับใช้ผู้นั้นเงียบๆ หนานกงอวี่ยิ้มอย่างอ่อนโยนโดยไม่รู้สึกโกรธเคือง “เสวี่ยเอ๋อร์ ที่ฉันเรียกเธอแบบนั้นก็เพราะอยากจะให้โอกาสเธอเห็นแก่ความสัมพันธ์ของเราในอดีต” “เธอเป็นคนฉลาด ก็น่าจะเข้าใจนะว่าฉันเหลือความอดทนไม่มากแล้ว” แม้หนานกงอวี่จะยิ้ม แต่โทนเสียงของเขากลับเย็นเยียบ “เราไม่มีความสัมพันธ์อะไรต่อกันทั้งนั้น” เป่ยหมิงเสวี่ยสะบัดมือ “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พวกนายก็ไปได้” “ไปงั้นรึ?” สีหน้าของหนานกงอวี่เปลี่ยนเป็นเย็นชา “เป่ยหมิงเสวี่ย ถ้าเธอไม่บอกความลับของตระกูลเป่ยหมิง ฉันมีวิธีจัดการเธออีกเยอะ!” “เธอเป็นแค่คนพิการ ถึงฉันจะไม่พิศวาสเธอ แต่คนรับใช้ที่ติดตามฉันมาดูจะชอบเธอไม่น้อยเลยนะ” นั่นเป็นความคิดที่ชั่วช้าต่ำทรามที่สุด! แม้แต่ซูจื่อม่อยังหรี่ตาลงด้วยประกายสังหารเมื่อได้ยินเช่นนั้น อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีเจตนาจะลงมือ มันเป็นเช่นเดียวกับที่เตี๋ยเย่ว์เคยปฏิบัติกับเขาในอดีต ตราบใดที่เป่ยหมิงเสวี่ยยังไม่เผชิญกับพลังที่ต้านทานไม่ได้ เขาจะไม่เข้าไปแทรกแซงและปล่อยให้เธอจัดการด้วยตัวเอง “หึหึ!” สายตาของคนรับใช้ในตระกูลคนหนึ่งกวาดมองไปทั่วร่างของเป่ยหมิงเสวี่ยอย่างจาบจ้วงพลางยิ้มชั่วร้าย “แม่สาวน้อย กลับไปกับพวกเราดีไหม? ข้ารับรองว่าข้าจะปรนเปรอเจ้าเป็นอย่างดี!” คนรับใช้อีกคนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ตาเฒ่าหู อย่าเอาไปคนเดียวสิพวกเราก็รอจะลิ้มรสแม่สาวนี่อยู่เหมือนกัน น้องชาย” เป่ยหมิงเสวี่ยยังคงนิ่งเงียบและกวาดสายตามองคนรับใช้ทั้งสาม หนานกงอวี่กล่าวอย่างเฉยเมย “เป่ยหมิงเสวี่ย ถ้าฉันพาเธอไปแล้วตบรางวัลให้คนรับใช้ของฉัน จะไม่มีใครในตระกูลเป่ยหมิงกล้าขัดขวางฉันแน่!” “ไม่มีใครช่วยเธอได้หรอก บอกความลับมา นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของเธอแล้ว!” ในเมืองเป่ยหมิงทั้งหมด ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดมีเพียงระดับก่อกำเนิดเท่านั้น แม้ว่านั่นจะเป็นระดับพลังที่สูงกว่าหนานกงอวี่และเขาจะเป็นเพียงสายเลือดรองของตระกูลหนานกง แต่ก็ไม่มีสมาชิกตระกูลเป่ยหมิงคนใดกล้าขวางทางเขา เป่ยหมิงเสวี่ยยังคงไร้ความรู้สึกก่อนจะกล่าวช้าๆ “หนานกงอวี่ ฉันจะให้โอกาสนายเป็นครั้งสุดท้ายเหมือนกัน ถ้าหันหลังกลับไปเดี๋ยวนี้ ฉันอาจจะไว้ชีวิตนาย” “เธอพูดบ้าอะไรของเธอ?” หนานกงอวี่หัวเราะอย่างโกรธเคืองราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก “เธออยากจะไว้ชีวิตฉันที่เป็นคนพิการงั้นรึ?” “อ้อ!” เขาเพิ่งนึกออก “ฉันจำได้แล้ว ดูเหมือนเธอจะฝึกฝนวิถีวรยุทธ์งี่เง่านั่นสินะ ทำไมล่ะ? หลังจากผ่านไปปีเศษเธอถึงบรรลุขั้นสูงขึ้นงั้นรึ? นั่นเลยทำให้เธอคิดว่าสามารถขู่ฉันได้แล้วใช่ไหม?” “นังตัวดี แกต้องอยากตายแน่ๆ กล้าดียังไงมาท้าทายคุณชายของข้า!” “คุณชาย ให้พวกเราจัดการนังแพศยานี่เถอะ!” คนรับใช้ทั้งสามก้าวออกมาทีละคนพร้อมจ้องเขม็งไปที่เป่ยหมิงเสวี่ยด้วยความอำมหิต พวกมันแสยะยิ้มรอคำสั่งจากหนานกงอวี่ “หนานกงอวี่ ฉันให้โอกาสแค่นายคนเดียวเท่านั้น” สายตาของเป่ยหมิงเสวี่ยเย็นเยียบเมื่อมองไปยังคนรับใช้ทั้งสามที่ไม่ไกลออกไปและกล่าวช้าๆ “ส่วนพวกแกทั้งสามคน วันนี้ไม่มีใครได้ออกไปจากที่นี่!” เป่ยหมิงเสวี่ยมีสายเลือดของตระกูลเป่ยหมิง แม้ตระกูลจะเสื่อมถอยไปแล้ว แต่เธอยังคงมีทิฐิของตน มิเช่นนั้น เธอคงไม่ปะทะกับตงฟางจื้อเพราะสมบัติชิ้นนั้น ยิ่งไปกว่านั้น เป่ยหมิงเสวี่ยฝึกฝนวิถีวรยุทธ์มานานกว่าหนึ่งปี จิตใจของเธอก็แข็งแกร่งและแน่วแน่ขึ้น! วิถีวรยุทธ์เปิดโอกาสให้ผู้ฝึกตนได้ล้างแค้นและตอบแทนบุญคุณตามความต้องการ คนรับใช้ทั้งสามพูดจาไร้ขอบเขตและใช้ถ้อยคำสกปรกกับเธอ เป่ยหมิงเสวี่ยเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าและไม่มีความตั้งใจจะปล่อยพวกมันไป! “แกยังกล้าขู่พวกเราอีกงั้นรึ?” คนรับใช้คนหนึ่งเผยสีหน้าดุร้ายและตบถุงเก็บของ ทันทีที่มันเรียกกระบี่บินออกมา สายตาก็พร่ามัวและร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามา! มันเร็วเกินไป! เขาไม่สามารถตอบสนองได้เลย ปัง! เป่ยหมิงเสวี่ยก้าวไปถึงตัวคนรับใช้ผู้นั้น เธอเอื้อมมือออกไปชกเข้าที่หน้าอกของอีกฝ่าย มันไม่ใช่เทคนิคที่แพรวพราวอะไร เป็นเพียงการชกตรงๆ ทว่าคนรับใช้คนนั้นไม่อาจป้องกันได้และกระเด็นไปราวกับลูกธนู ก่อนจะกระแทกเข้ากับกำแพงลานบ้าน! ดวงตาของคนรับใช้เบิกโพลงด้วยความไม่เชื่อ หน้าอกของเขายุบลงและเขาก็ไถลลงจากกำแพงช้าๆ จนสิ้นลมหายใจไปในที่สุด หมัดธรรมดาๆ ของเป่ยหมิงเสวี่ยบดขยี้กระดูกหน้าอกของชายผู้นี้จนละเอียด! รอยร้าวราวกับใยแมงมุมปรากฏขึ้นบนกำแพงด้านหลังร่างนั้น! พลังของหมัดนั้นน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง! ฟู่! คนรับใช้อีกสองคนที่เหลือสูดลมหายใจเฮือกเมื่อเห็นภาพนั้น แม้พวกมันจะเป็นผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐาน แต่ก็ยังตกใจเมื่อเห็นพลังทำลายล้างที่น่ากลัวเช่นนี้ ในจังหวะที่พวกมันกำลังตะลึง เป่ยหมิงเสวี่ยก็พุ่งมาถึงตัวคนรับใช้อีกคน เธอแบฝ่ามือที่ขาวเนียนและตบลงบนกระหม่อมของมัน กร๊อบ! คอของคนรับใช้คนนั้นหักสะบั้นทันที! ศีรษะของมันถูกฝ่ามือของเป่ยหมิงเสวี่ยกระแทกลงไปในหน้าอกและตายคาที่! “นัง… นังตัวดี…!” คนรับใช้คนสุดท้ายเสียขวัญจนพูดไม่ออก เป่ยหมิงเสวี่ยเดินมาตรงหน้าคนผู้นั้นและกล่าวอย่างเฉยเมย “แกควรจะตามพวกมันไป จะได้ไปเป็นเพื่อนกันในนรก” เพียะ! เป่ยหมิงเสวี่ยเอื้อมมือไปตบหน้ามัน ศีรษะของชายผู้นั้นหมุนคว้างรอบคอไปกว่าสิบรอบก่อนจะหยุดนิ่ง มันขาดใจตายไปแล้ว ร่างไร้วิญญาณทิ้งตัวลงสู่พื้นด้วยเสียงดังสนั่น! กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาเพียงสามลมหายใจเท่านั้น ผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานสามคนตายตกตามกัน! ซูจื่อม่อพยักหน้าเงียบๆ ยามที่นิ่งเฉย เป่ยหมิงเสวี่ยดูเหมือนเด็กสาวที่อ่อนหวานและบอบบาง ทว่าหากต้องต่อสู้ เธอมีความเด็ดขาดในการสังหาร การเคลื่อนไหวของเธอสะอาดหมดจดโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย! “โฮก!” เป็นเวลาเดียวกันที่หนานกงอวี่เพิ่งได้สติ เสือดาวโลหิตมรกตที่อยู่ใต้ร่างของเขาคำรามขู่เป่ยหมิงเสวี่ย แต่มันไม่กล้าพุ่งเข้าไปอย่างบุ่มบ่าม! ในฐานะสัตว์อสูร พวกมันมีความเฉลียวฉลาดต่ออันตรายอย่างยิ่ง แม้ก่อนหน้านี้เป่ยหมิงเสวี่ยจะไม่ได้ปลดปล่อยปราณโลหิตออกมาทั้งหมด แต่เธอก็ยังเผยมันออกมาบางส่วน เสือดาวโลหิตมรกตสัมผัสได้ถึงออร่าที่น่าสะพรึงกลัวจากเป่ยหมิงเสวี่ย! มันเป็นความรู้สึกที่น่ากลัวยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายสายเลือดแท้เสียอีก! ดังนั้น แม้เสือดาวโลหิตมรกตจะอยู่ในระดับแก่นทองคำ แต่มันก็ไม่กล้าทำอะไรผลีผลาม ในตอนที่หนานกงอวี่ตระหนักถึงสิ่งที่เกิดขึ้น คนรับทั้งสามก็ตายไปเสียแล้ว แม้เขาอยากจะช่วยก็สายเกินไป! “เป่ยหมิงเสวี่ย แกกล้านัก!” สีหน้าของหนานกงอวี่มืดมนขณะปลดปล่อยออร่าระดับแก่นทองคำออกมาและกล่าวอย่างเย็นชา “แกกล้าสังหารคนรับใช้ของฉันเชียวรึ? เบื่อโลกนักใช่ไหม?!” “การฆ่าคนรับใช้ของแกเป็นแค่การเริ่มต้นเท่านั้น” สายตาของเป่ยหมิงเสวี่ยจับจ้องไปที่เสือดาวโลหิตมรกตพลางกล่าวอย่างเฉยเมย “ฉันไม่ชอบใจเวลาที่สัตว์ตัวนั้นเห่าใส่ฉัน” ก่อนที่คำพูดของเธอจะจบลง เธอก็ลงมือ!