Chapter 1350
1293 / 3263
5 min read
Chapter 1350 - Grand...uncle-Master?
Published Mar 12, 2026, 07:12 AM
Chapter 1350 - ท่านอาอาจารย์...ปู่?
ในตอนแรก เป่ยหมิงเสวี่ยมีความเชื่อมั่นในตัวซูจื่อม่อเป็นอย่างมาก
ทว่าหัวใจของเธอกลับกระตุกวูบเมื่อได้ยินว่าผู้บุกรุกเป็นถึงผู้บำเพ็ญระดับคืนความว่างเปล่า ทันใดนั้นเธอก็เริ่มประหม่าและจ้องเขม็งไปยังชายในชุดสีน้ำเงินผู้นั้นไม่วางตา
ระดับคืนความว่างเปล่านั้นแทบจะเป็นระดับที่สูงส่งเกินเอื้อมสำหรับเธอ และเป็นตัวตนที่เธอทำได้เพียงเฝ้ามองด้วยความเลื่อมใส!
ชายแซ่หลิงผู้นี้มีท่าทีที่โดดเด่นไม่ธรรมดา เห็นได้ชัดว่าเป็นทายาทสายตรงของตระกูลขุนนางหนานกง
ในความคิดของเป่ยหมิงเสวี่ย ต่อให้ซูจื่อม่อจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็คงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผู้บำเพ็ญระดับคืนความว่างเปล่าอย่างแน่นอน
อันที่จริง เธอเตรียมใจที่จะรับมือกับทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นแล้ว!
ในขณะที่เธอคิดเช่นนั้น ชายในชุดสีน้ำเงินและสตรีอีกสองนางก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอด้วยท่าทางตื่นเต้น
“หือ?”
ฉับพลัน ชายในชุดสีน้ำเงินก็หยุดชะงักและหันไปมองหนานกงอวี้ที่อยู่ข้างกาย ก่อนจะเอ่ยถามช้าๆ ว่า “เจ้าบอกว่าต้องการจะสังหารใครนะ?”
“เขายังไงล่ะ!”
หนานกงอวี้ชี้ไปที่ซูจื่อม่อด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง
“เจ้ามันอยากตาย!”
ชายในชุดสีน้ำเงินตวัดมือกลับหลังแล้วตะโกนลั่น ก่อนจะตบหน้าหนานกงอวี้อย่างแรง!
เพียะ!
พลังจากการตบนั้นรุนแรงมหาศาลจนร่างของหนานกงอวี้กระเด็นออกไปจากจุดเดิม เขากลิ้งไปไกลหลายสิบฟุต ใบหน้าซีกหนึ่งบวมเป่งและกระดูกกรามแตกละเอียด!
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันอย่างยิ่ง แม้แต่เป่ยหมิงเสวี่ยที่กำลังตึงเครียดอยู่ยังตกตะลึง ไม่ต้องพูดถึงหนานกงอวี้ที่ตั้งตัวไม่ติด
ปฏิกิริยาแรกของเธอคือคิดว่าอีกฝ่ายทำร้ายคนผิด
ทว่าฉากที่น่าตกใจยิ่งกว่าก็ได้ปรากฏขึ้น
ชายในชุดสีน้ำเงินโค้งคำนับซูจื่อม่ออย่างลึกซึ้งและกล่าวทักทายด้วยความเคารพ “คารวะท่านอาอาจารย์ปู่!”
เหล่าผู้อาวุโสระดับแก่นปราณทั้งสามตะลึงงันจนคางแทบจะหลุดลงไปกองกับพื้น!
ท่านอา...อาจารย์ปู่?
เป่ยหมิงเสวี่ยกะพริบตาปริบๆ สมองของเธอเริ่มปั่นป่วน
เธอเป็นคนที่มีนิสัยเยือกเย็นและสามารถรักษาความสงบได้แม้ชีวิตจะแขวนอยู่บนเส้นด้าย แต่ทว่าในยามนี้เธอกลับสูญเสียความเยือกเย็นไปจนหมดสิ้น
เป็นไปได้หรือไม่ว่าท่านหลิงผู้นี้ไม่เพียงแต่จะตีคนผิด แต่ยังจำคนผิดอีกด้วย?
“โอ้ หนานกงหลิง เจ้าเองรึ”
ซูจื่อม่อเหลือบมองชายในชุดสีน้ำเงินและเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ
ชายในชุดสีน้ำเงินผู้นี้คือศิษย์ของเต๋าจวินดาวดาราแดง ซึ่งเป็นศิษย์ร่วมสำนักของปรมาจารย์เพลิงนิรันดร์
ย้อนกลับไปตอนที่ซูจื่อม่อพาปรมาจารย์เพลิงนิรันดร์กลับสู่สำนักร้อยหลอม เขาได้บังเอิญพบกับกลุ่มของหนานกงหลิงทั้งสามคนที่ถูกหออัคคีทมิฬล้อมไว้
ในตอนนั้น ซูจื่อม่อสัมผัสได้ถึงความเย่อหยิ่งที่ฝังอยู่ในกระดูกของหนานกงหลิง ราวกับว่าเขามาจากภูมิหลังที่ไม่ธรรมดา
ไม่นึกเลยว่าเขาจะมาจากตระกูลขุนนางทั้งสาม
เบื้องหลังของหนานกงหลิงนั้นยังมีหลิวฮั่นเหยียนและหรูเสวียนจากอดีต
ด้วยลำดับอาวุโสของสายปรมาจารย์เพลิงนิรันดร์ หนานกงหลิงและคนอื่นๆ ย่อมต้องเรียกซูจื่อม่อว่าท่านอาอาจารย์ปู่จริงๆ
“คารวะท่านอาอาจารย์ปู่”
หลิวฮั่นเหยียนในชุดขาวโบกสะบัดเดินตรงเข้ามา เธอกดความตื่นเต้นในแววตาลงและโค้งคำนับอย่างนอบน้อม
หรูเสวียนดูไม่คิดมากนัก เธอก้าวไปข้างหน้าแล้วเอ่ยด้วยความประหลาดใจ “ท่านอาอาจารย์ปู่! ดีจริงๆ ที่ท่านยังมีชีวิตอยู่! พวกเรานึกว่าเกิดเรื่องร้ายขึ้นกับท่านและเสียใจกันอยู่นานเลยค่ะ”
เธอเป็นคนซื่อตรงและเปิดเผย คิดอย่างไรก็พูดอย่างนั้น
หนานกงอวี้ที่เพิ่งพยายามยันกายลุกขึ้นจากพื้นถึงกับอึ้งเมื่อเห็นภาพนั้น
ท่านหลิงเรียกชายผู้นี้ว่าท่านอาอาจารย์ปู่?
ลำดับอาวุโสของชายคนนี้คืออะไรกันแน่?
เป็นไปได้ไหมว่าซูจื่อม่อก็เป็นคนจากตระกูลขุนนางหนานกงเช่นกัน?
หัวของหนานกงอวี้ปวดตุบๆ อยู่แล้วหลังจากโดนตบ ยิ่งมาเจอกับความสับสนในตอนนี้ เขารู้สึกราวกับว่าศีรษะของเขากำลังจะระเบิดออก!
เหล่าผู้อาวุโสระดับแก่นปราณทั้งสามที่ติดตามมาต่างมีสีหน้าย่ำแย่
พวกเขาไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านี้
สิ่งที่พวกเขารู้มีเพียงอย่างเดียวคือ หากซูจื่อม่อเป็นท่านอาอาจารย์ปู่ของหนานกงหลิง พวกเขาก็เท่ากับเตะเข้าแผ่นเหล็กกล้าเข้าให้แล้ว!
เป่ยหมิงเสวี่ยสับสนงุนงง
เธอดูออกว่าหนานกงหลิงและอีกสองคนไม่ได้ทักทายซูจื่อม่อด้วยพิธีรีตองแบบที่ควรทำกับผู้อาวุโสทั่วไป แต่เป็นความเคารพและความห่วงใยที่ออกมาจากใจจริง
“วิธีการของอาจารย์ช่างน่าอัศจรรย์นัก ทั้งคาดไม่ถึงและยากจะหยั่งรู้จริงๆ”
เป่ยหมิงเสวี่ยรำพึงในใจ
“ท่านอาอาจารย์ปู่ ท่านมาทำอะไรที่แดนใต้หรือครับ?”
หนานกงหลิงถามอย่างเคารพ “ท่านควรจะบอกข้าก่อนว่าท่านจะมาที่แดนใต้ ข้าจะได้ไปรับท่านด้วยตัวเอง”
เขานั้นยอมรับนับถือซูจื่อม่ออย่างหมดใจไปแล้ว
ครั้งอยู่ที่ทวีปกลาง ซูจื่อม่อเคยช่วยชีวิตพวกเขาไว้!
หลิวฮั่นเหยียนมองสีหน้าของซูจื่อม่อและถามเบาๆ ด้วยความกังวล “ท่านอาอาจารย์ปู่ ท่านบาดเจ็บหรือเจ้าคะ? ดูท่านไม่ค่อยดีเลย”
“ข้าไม่สามารถกระตุ้นจิตวิญญาณได้เพราะอาการบาดเจ็บจากการไปที่หุบเขาฟ้าดิน ยามนี้ข้าจึงไม่สามารถใช้พลังปราณได้เช่นกัน”
ซูจื่อม่อตอบอย่างเรียบเฉยโดยไม่มีอะไรต้องปิดบัง
หัวใจของเป่ยหมิงเสวี่ยกระตุกวูบเมื่อความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว
คำพูดของซูจื่อม่อก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะเผยข้อมูลที่สำคัญอย่างยิ่งออกมา!
ทว่าความคิดนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็วและเธอก็ไม่อาจจับต้นชนปลายได้
“ท่านอาอาจารย์ปู่ เราจะรักษาอาการบาดเจ็บของท่านได้อย่างไร? ท่านต้องการโอสถชนิดไหน บอกข้ามาได้เลย! ข้าจะขอให้คนในตระกูลช่วยและต้องหาวิธีหามาให้ได้แน่นอน!”
หนานกงหลิง
React
Discussion
Comments and community activity load when this section is in view.
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.