Chapter 1350 - ท่านอาอาจารย์...ปู่? ในตอนแรก เป่ยหมิงเสวี่ยมีความเชื่อมั่นในตัวซูจื่อม่อเป็นอย่างมาก ทว่าหัวใจของเธอกลับกระตุกวูบเมื่อได้ยินว่าผู้บุกรุกเป็นถึงผู้บำเพ็ญระดับคืนความว่างเปล่า ทันใดนั้นเธอก็เริ่มประหม่าและจ้องเขม็งไปยังชายในชุดสีน้ำเงินผู้นั้นไม่วางตา ระดับคืนความว่างเปล่านั้นแทบจะเป็นระดับที่สูงส่งเกินเอื้อมสำหรับเธอ และเป็นตัวตนที่เธอทำได้เพียงเฝ้ามองด้วยความเลื่อมใส! ชายแซ่หลิงผู้นี้มีท่าทีที่โดดเด่นไม่ธรรมดา เห็นได้ชัดว่าเป็นทายาทสายตรงของตระกูลขุนนางหนานกง ในความคิดของเป่ยหมิงเสวี่ย ต่อให้ซูจื่อม่อจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็คงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผู้บำเพ็ญระดับคืนความว่างเปล่าอย่างแน่นอน อันที่จริง เธอเตรียมใจที่จะรับมือกับทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นแล้ว! ในขณะที่เธอคิดเช่นนั้น ชายในชุดสีน้ำเงินและสตรีอีกสองนางก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอด้วยท่าทางตื่นเต้น “หือ?” ฉับพลัน ชายในชุดสีน้ำเงินก็หยุดชะงักและหันไปมองหนานกงอวี้ที่อยู่ข้างกาย ก่อนจะเอ่ยถามช้าๆ ว่า “เจ้าบอกว่าต้องการจะสังหารใครนะ?” “เขายังไงล่ะ!” หนานกงอวี้ชี้ไปที่ซูจื่อม่อด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง “เจ้ามันอยากตาย!” ชายในชุดสีน้ำเงินตวัดมือกลับหลังแล้วตะโกนลั่น ก่อนจะตบหน้าหนานกงอวี้อย่างแรง! เพียะ! พลังจากการตบนั้นรุนแรงมหาศาลจนร่างของหนานกงอวี้กระเด็นออกไปจากจุดเดิม เขากลิ้งไปไกลหลายสิบฟุต ใบหน้าซีกหนึ่งบวมเป่งและกระดูกกรามแตกละเอียด! เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันอย่างยิ่ง แม้แต่เป่ยหมิงเสวี่ยที่กำลังตึงเครียดอยู่ยังตกตะลึง ไม่ต้องพูดถึงหนานกงอวี้ที่ตั้งตัวไม่ติด ปฏิกิริยาแรกของเธอคือคิดว่าอีกฝ่ายทำร้ายคนผิด ทว่าฉากที่น่าตกใจยิ่งกว่าก็ได้ปรากฏขึ้น ชายในชุดสีน้ำเงินโค้งคำนับซูจื่อม่ออย่างลึกซึ้งและกล่าวทักทายด้วยความเคารพ “คารวะท่านอาอาจารย์ปู่!” เหล่าผู้อาวุโสระดับแก่นปราณทั้งสามตะลึงงันจนคางแทบจะหลุดลงไปกองกับพื้น! ท่านอา...อาจารย์ปู่? เป่ยหมิงเสวี่ยกะพริบตาปริบๆ สมองของเธอเริ่มปั่นป่วน เธอเป็นคนที่มีนิสัยเยือกเย็นและสามารถรักษาความสงบได้แม้ชีวิตจะแขวนอยู่บนเส้นด้าย แต่ทว่าในยามนี้เธอกลับสูญเสียความเยือกเย็นไปจนหมดสิ้น เป็นไปได้หรือไม่ว่าท่านหลิงผู้นี้ไม่เพียงแต่จะตีคนผิด แต่ยังจำคนผิดอีกด้วย? “โอ้ หนานกงหลิง เจ้าเองรึ” ซูจื่อม่อเหลือบมองชายในชุดสีน้ำเงินและเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ ชายในชุดสีน้ำเงินผู้นี้คือศิษย์ของเต๋าจวินดาวดาราแดง ซึ่งเป็นศิษย์ร่วมสำนักของปรมาจารย์เพลิงนิรันดร์ ย้อนกลับไปตอนที่ซูจื่อม่อพาปรมาจารย์เพลิงนิรันดร์กลับสู่สำนักร้อยหลอม เขาได้บังเอิญพบกับกลุ่มของหนานกงหลิงทั้งสามคนที่ถูกหออัคคีทมิฬล้อมไว้ ในตอนนั้น ซูจื่อม่อสัมผัสได้ถึงความเย่อหยิ่งที่ฝังอยู่ในกระดูกของหนานกงหลิง ราวกับว่าเขามาจากภูมิหลังที่ไม่ธรรมดา ไม่นึกเลยว่าเขาจะมาจากตระกูลขุนนางทั้งสาม เบื้องหลังของหนานกงหลิงนั้นยังมีหลิวฮั่นเหยียนและหรูเสวียนจากอดีต ด้วยลำดับอาวุโสของสายปรมาจารย์เพลิงนิรันดร์ หนานกงหลิงและคนอื่นๆ ย่อมต้องเรียกซูจื่อม่อว่าท่านอาอาจารย์ปู่จริงๆ “คารวะท่านอาอาจารย์ปู่” หลิวฮั่นเหยียนในชุดขาวโบกสะบัดเดินตรงเข้ามา เธอกดความตื่นเต้นในแววตาลงและโค้งคำนับอย่างนอบน้อม หรูเสวียนดูไม่คิดมากนัก เธอก้าวไปข้างหน้าแล้วเอ่ยด้วยความประหลาดใจ “ท่านอาอาจารย์ปู่! ดีจริงๆ ที่ท่านยังมีชีวิตอยู่! พวกเรานึกว่าเกิดเรื่องร้ายขึ้นกับท่านและเสียใจกันอยู่นานเลยค่ะ” เธอเป็นคนซื่อตรงและเปิดเผย คิดอย่างไรก็พูดอย่างนั้น หนานกงอวี้ที่เพิ่งพยายามยันกายลุกขึ้นจากพื้นถึงกับอึ้งเมื่อเห็นภาพนั้น ท่านหลิงเรียกชายผู้นี้ว่าท่านอาอาจารย์ปู่? ลำดับอาวุโสของชายคนนี้คืออะไรกันแน่? เป็นไปได้ไหมว่าซูจื่อม่อก็เป็นคนจากตระกูลขุนนางหนานกงเช่นกัน? หัวของหนานกงอวี้ปวดตุบๆ อยู่แล้วหลังจากโดนตบ ยิ่งมาเจอกับความสับสนในตอนนี้ เขารู้สึกราวกับว่าศีรษะของเขากำลังจะระเบิดออก! เหล่าผู้อาวุโสระดับแก่นปราณทั้งสามที่ติดตามมาต่างมีสีหน้าย่ำแย่ พวกเขาไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านี้ สิ่งที่พวกเขารู้มีเพียงอย่างเดียวคือ หากซูจื่อม่อเป็นท่านอาอาจารย์ปู่ของหนานกงหลิง พวกเขาก็เท่ากับเตะเข้าแผ่นเหล็กกล้าเข้าให้แล้ว! เป่ยหมิงเสวี่ยสับสนงุนงง เธอดูออกว่าหนานกงหลิงและอีกสองคนไม่ได้ทักทายซูจื่อม่อด้วยพิธีรีตองแบบที่ควรทำกับผู้อาวุโสทั่วไป แต่เป็นความเคารพและความห่วงใยที่ออกมาจากใจจริง “วิธีการของอาจารย์ช่างน่าอัศจรรย์นัก ทั้งคาดไม่ถึงและยากจะหยั่งรู้จริงๆ” เป่ยหมิงเสวี่ยรำพึงในใจ “ท่านอาอาจารย์ปู่ ท่านมาทำอะไรที่แดนใต้หรือครับ?” หนานกงหลิงถามอย่างเคารพ “ท่านควรจะบอกข้าก่อนว่าท่านจะมาที่แดนใต้ ข้าจะได้ไปรับท่านด้วยตัวเอง” เขานั้นยอมรับนับถือซูจื่อม่ออย่างหมดใจไปแล้ว ครั้งอยู่ที่ทวีปกลาง ซูจื่อม่อเคยช่วยชีวิตพวกเขาไว้! หลิวฮั่นเหยียนมองสีหน้าของซูจื่อม่อและถามเบาๆ ด้วยความกังวล “ท่านอาอาจารย์ปู่ ท่านบาดเจ็บหรือเจ้าคะ? ดูท่านไม่ค่อยดีเลย” “ข้าไม่สามารถกระตุ้นจิตวิญญาณได้เพราะอาการบาดเจ็บจากการไปที่หุบเขาฟ้าดิน ยามนี้ข้าจึงไม่สามารถใช้พลังปราณได้เช่นกัน” ซูจื่อม่อตอบอย่างเรียบเฉยโดยไม่มีอะไรต้องปิดบัง หัวใจของเป่ยหมิงเสวี่ยกระตุกวูบเมื่อความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว คำพูดของซูจื่อม่อก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะเผยข้อมูลที่สำคัญอย่างยิ่งออกมา! ทว่าความคิดนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็วและเธอก็ไม่อาจจับต้นชนปลายได้ “ท่านอาอาจารย์ปู่ เราจะรักษาอาการบาดเจ็บของท่านได้อย่างไร? ท่านต้องการโอสถชนิดไหน บอกข้ามาได้เลย! ข้าจะขอให้คนในตระกูลช่วยและต้องหาวิธีหามาให้ได้แน่นอน!” หนานกงหลิง