Chapter 1796 - ปัญหา “เราเลิกพูดถึงเรื่องนั้นกันเถอะ” เฒ่าเหยียนหลุดออกจากภวังค์แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ไว้ข้ามีเวลา ข้าจะพาเจ้าลูกชายของข้ามาให้เจ้าดู มันหน้าตาเหมือนข้าเปี๊ยบเลยล่ะ ฮิฮิ!” “ได้เลยครับ” ซูจื่อม่อตอบรับด้วยรอยยิ้มเช่นกัน เฒ่าเหยียนกล่าวต่อ “มาคุยเรื่องจริงจังกันดีกว่า เจ้าไปล่วงเกินไอ้อ้วนคนนั้นเข้าแล้ว เขาจะต้องหาเรื่องเจ้าในอนาคตแน่นอน เจ้าต้องระวังตัวให้ดี” “อย่างไรก็ตาม อย่ากังวลไปเลย คนของสันเขาเหมันต์ไม่อาจฆ่าฟันกันเองได้ง่ายๆ อย่างมากเขาก็แค่หาเรื่องมากลั่นแกล้งหรือด่าทอเจ้า เจ้าก็แค่ทนๆ ไป ไม่จำเป็นต้องไปลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับเขาหรอก” ซูจื่อม่อได้แต่ยิ้มโดยไม่ตอบอะไร เฒ่าเหยียนหยิบหยกบันทึกวิชาสองชิ้นออกมาจากถุงเก็บของ แล้วแตะไว้ที่ระหว่างคิ้วครู่หนึ่งก่อนจะส่งให้ซูจื่อม่อ “นี่คือวิชาเซียนระดับต่ำของโลกเบื้องบน ‘วิชาเมฆฝน’ และ ‘วิชาพฤกษา’ เจ้าเก็บไว้แล้วรีบทำความเข้าใจซะ เพื่อที่จะได้เตรียมตัวไว้แต่เนิ่นๆ” ซูจื่อม่อรับหยกทั้งสองชิ้นมาแล้วใช้จิตสัมผัสตรวจสอบ ภายในหยกมีเคล็ดวิชาอยู่สองอย่างจริงๆ ด้วยประสบการณ์ของซูจื่อม่อ เพียงแค่กวาดสายตามองผ่านๆ เขาก็พอจะเข้าใจหลักการของมันได้คร่าวๆ แล้ว วิชาเมฆฝนแท้จริงแล้วคือวิชาสำหรับสร้างเมฆและฝนเพื่อใช้รดน้ำในไร่วิญญาณ ส่วนวิชาพฤกษานั้นเรียบง่ายยิ่งกว่า มันถูกใช้สำหรับกำจัดวัชพืชในไร่วิญญาณ ก่อนจะสกัดเอาแก่นแท้ของวัชพืชเหล่านั้นมาหล่อเลี้ยงสมุนไพรเซียน เพื่อเร่งให้พวกมันสุกงอมได้รวดเร็วขึ้น “ถึงแม้วิชาเมฆฝนและวิชาพฤกษาจะเป็นวิชาเซียนของโลกเบื้องบน แต่พวกมันก็มีความคล้ายคลึงกับวิชาธรรมของโลกเบื้องล่างอยู่หลายส่วน” เฒ่าเหยียนกล่าว “การฝึกวิชาเซียนสองอย่างนี้ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับพวกเรา สมัยก่อนข้าใช้เวลาฝึกเพียงปีเดียวก็สำเร็จวิชาเซียนทั้งสองอย่างนี้แล้ว” ซูจื่อม่อพยักหน้า วิชาเซียนทั้งสองอย่างนี้ค่อนข้างผิวเผินมาก เขาก็แทบจะเข้าใจเนื้อหาทั้งหมดได้ในระหว่างที่พูดคุยกันสั้นๆ นี้แล้ว “จริงๆ แล้วการทำไร่วิญญาณ 13 หมู่ก็ไม่มีอะไรมากหรอก” เฒ่าเหยียนกล่าว “พูดง่ายๆ ก็คือกระบวนการเพาะปลูกนั่นแหละ ไม่มีอะไรมากไปกว่าการรดน้ำ ถอนหญ้า และคอยดูแลพวกมันระหว่างรอให้เก็บเกี่ยวได้” “สมุนไพรเซียนสองชนิดนี้ต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะเก็บเกี่ยวได้หรือครับ?” ซูจื่อม่อถาม เฒ่าเหยียนถอนหายใจยาว “หนึ่งร้อยปี” “อะไรนะ?!” ซูจื่อม่อตกตะลึง สมุนไพรเซียนสองชนิดนี้ต้องใช้เวลาถึงหนึ่งร้อยปีในการเติบโตเต็มที่ นั่นหมายความว่าสมุนไพรวิญญาณที่จำเป็นสำหรับการหลอมโอสถก็ต้องใช้เวลาเฝ้ารอถึงหนึ่งร้อยปีเช่นกัน! ในโลกเบื้องบน เวลาที่ใช้ในการบำเพ็ญเพียรมักจะยาวนานถึงหนึ่งพันปีเป็นอย่างน้อย ไม่ใช่เรื่องแปลกที่เหล่าเซียนชั้นสูงจะเก็บตัวบำเพ็ญเพียรยาวนานนับหมื่นปี เฒ่าเหยียนยิ้มขมขื่น “พวกเราช่วยอะไรไม่ได้หรอก พลังปราณฟ้าดินในดาราห้วงมังกรนั้นเบาบาง สมุนไพรเซียนจึงเติบโตช้ามาก ข้าได้ยินมาว่าภายใต้เขตอำนาจของเขตเมฆาเขียว ในที่ที่มีพลังปราณฟ้าดินอุดมสมบูรณ์ สมุนไพรเซียนจะเติบโตได้เร็วกว่านี้มาก” ซูจื่อม่อนิ่งเงียบไป ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเฒ่าเหยียนถึงยังคงเป็นเพียงเซียนดำระดับ 1 ทั้งที่ขึ้นมาอยู่บนนี้ได้ถึง 10,000 ปีแล้ว คนส่วนใหญ่ที่นี่ก็อยู่ในระดับ 1 หรือ 2 กันทั้งสิ้น พลังปราณฟ้าดินของดาราห้วงมังกรนั้นมีน้อยเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ประกอบกับสมุนไพรเซียนที่โตช้าและทรัพยากรที่ขาดแคลน จึงไม่มีทางที่ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรจะเพิ่มขึ้นได้เลย เฒ่าเหยียนนิ่งคิดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ “แน่นอนว่าเราต้องระวังให้มากในช่วงที่สมุนไพรเซียนใกล้จะเก็บเกี่ยว อย่าให้สัตว์ร้ายหรือโจรที่ไหนมาขโมยไปได้” “สัตว์ร้ายหรือครับ?” ซูจื่อม่อขมวดคิ้วเล็กน้อย เฒ่าเหยียนกล่าว “คนส่วนใหญ่บนดาราห้วงมังกรเป็นมนุษย์ แน่นอนว่ายังมีสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ที่ขึ้นมาได้บ้าง แต่มันมีน้อยและไม่สำคัญอะไร ไม่ต้องกังวลหรอก” “จะมีทหารยามลาดตระเวนรอบสันเขาเหมันต์ทั้งวันทั้งคืน หากพบผู้บุกรุก เจ้าแค่ตะโกนเรียกก็พอ ด้วยความแข็งแกร่งของสันเขาเหมันต์ เราสามารถขับไล่โจรปลายแถวพวกนั้นไปได้อย่างง่ายดาย” “ข้าออกมานานแล้ว ต้องกลับไปดูแลไร่วิญญาณของข้าบ้าง” เฒ่าเหยียนชี้ไปทางทิศตะวันออก “ที่พักของข้าอยู่ไม่ไกลจากของเจ้าเท่าไหร่ หากเจ้ามีข้อสงสัยอะไร ก็ไปหาข้าที่นั่นได้” “ได้ครับ” ซูจื่อม่อพยักหน้า หลังจากส่งเฒ่าเหยียนเสร็จ ซูจื่อม่อก็หันหลังกลับเข้าห้อง เขาขัดสมาธิลงบนเตียงไม้ไผ่พร้อมกับคำถามมากมายในใจ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็นำ ‘เตาสี่เหลี่ยมสัมฤทธิ์’ ออกมาจากถุงเก็บของแล้วเฝ้าสังเกตมันอย่างละเอียด ตอนนี้เขามาถึงสันเขาเหมันต์แห่งดาราห้วงมังกรและตั้งหลักได้ชั่วคราวแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงประสบการณ์ในหลุมดำนั่น เตาสี่เหลี่ยมสัมฤทธิ์ฟื้นฟูผนังด้านหนึ่งได้หลังจากกลืนกินอาวุธของยอดฝีมือไป ผนังด้านในของเตาสลักไว้ด้วย ‘คัมภีร์ปรัชญานิพพาน’ บนผนังด้านนอกมีมังกรสวรรค์ที่ดูมีชีวิตชีวาสลักอยู่ มันเป็นสีเขียวทั้งตัว ขดตัวชูคอขึ้น เผยให้เห็นเขี้ยวเล็บที่แหลมคม อย่างไรก็ตาม ดวงตาของมังกรสวรรค์นั้นปิดอยู่และดูไม่ค่อยมีชีวิตชีวาเท่าที่ควร เขาไม่รู้ว่าตัวเองรอดจากหลุมดำมาได้อย่างไร ทว่าก่อนที่จะหนีออกมา เขาดูเหมือนจะได้ยินเสียงคำรามของมังกรที่ดังสนั่นก้องกังวาน! “หรือว่ามันจะเกี่ยวข้องกับมังกรสวรรค์บนเตาสี่เหลี่ยมสัมฤทธิ์นี่?” ซูจื่อม่อพึมพำเบาๆ หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน เขาก็ยังไม่ได้คำตอบ ซูจื่อม่อพยายามเรียก ‘ร่างจริงวิถีจอมยุทธ์’ ในใจ เขาสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของร่างจริงวิถีจอมยุทธ์อย่างเลือนราง ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ตอบสนอง เป็นไปได้สูงว่ากำลังหลอมรวม ‘ร่างจริงมังกรฟีนิกซ์’ อยู่จึงไม่มีเวลามาแบ่งสมาธิ เมื่อวางเรื่องนี้ไว้ชั่วคราว ซูจื่อม่อก็เก็บเตาสี่เหลี่ยมสัมฤทธิ์ไปแล้วเริ่มบำเพ็ญเพียร เขาต้องสัมผัสพลังปราณฟ้าดินโดยรอบให้ได้โดยเร็วที่สุดเพื่อฟื้นฟูระดับพลังของตน! เมื่อระดับพลังฟื้นกลับมาเป็นเซียนดำระดับ 4 อย่างน้อยเขาก็จะสามารถปกป้องตัวเองในสันเขาเหมันต์แห่งนี้ได้ ไม่นานนักยามค่ำคืนก็มาเยือน ในไร่วิญญาณ เสียงกบและจิ้งหรีดร้องดังขึ้นเป็นระยะ ทำให้ยามค่ำคืนที่ยาวนานดูเงียบสงัดยิ่งขึ้น ยามเช้า ซูจื่อม่อถอนหายใจยาวแล้วลืมตาขึ้น ประกายแสงศักดิ์สิทธิ์สองสายพุ่งออกจากดวงตาก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว เซียนดำระดับ 2! เพียงชั่วข้ามคืน พลังของซูจื่อม่อก็ฟื้นกลับมาถึงเซียนดำระดับ 2 แล้ว! ด้วยความเร็วระดับนี้ อีกไม่นานเขาก็น่าจะฟื้นกลับไปถึงเซียนดำระดับ 4 ได้ ซูจื่อม่อสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหลับตาลงและดูดซับพลังปราณฟ้าดินโดยรอบต่อไป ทันใดนั้น หูของเขาก็ขยับและได้ยินเสียงฝีเท้า เสียงฝีเท้าค่อนข้างหนักและมุ่งตรงมาที่กระท่อมฟางของเขา เห็นได้ชัดว่าต่างจากเสียงฝีเท้าของเฒ่าเหยียนเมื่อวานนี้ ซูจื่อม่อขมวดคิ้ว ปัง! เสียงดังสนั่นเกิดขึ้น! ประตูถูกถีบเปิดออกอย่างแรง ร่างของไอ้อ้วนหน้ากลมยืนอยู่ที่ทางเข้า แทบจะบังทางเข้าห้องไปจนมิด เขามองซูจื่อม่อด้วยหางตาอย่างไม่เป็นมิตร นั่นก็คือ ‘ต้วนเทียนเหลียง’ เพียงแค่คืนเดียว ต้วนเทียนเหลียงก็ไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป “เฮ้ย ไอ้บ้านนอก!” ต้วนเทียนเหลียงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วตะคอก “อย่ามาแกล้งตายอยู่ตรงนี้ ลุกขึ้นแล้วรีบไปปลูกสมุนไพรเซียนในไร่วิญญาณ 13 หมู่นั่นซะ!” “นี่คือเมล็ดพันธุ์ของสมุนไพรเซียนสองชนิดนี้ รีบไปซะ! อย่าได้อู้งาน!” พูด