Chapter 462 - ชายชราลึกลับ ซูจื่อโม่มองดูร่างกายใหม่เอี่ยมของตนพลางรำพึงกับตัวเองขณะสัมผัสถึงพลังที่พลุ่งพล่านอยู่ภายใน “วังจักรพรรดิมนุษย์ช่างเป็นโบราณวัตถุในตำนานอย่างแท้จริง ไม่นึกเลยว่าเพียงยาเม็ดเดียวจากที่นี่จะมีอานุภาพมหัศจรรย์ถึงเพียงนี้!” ในเวลานี้ รูปลักษณ์ของซูจื่อโม่กลับคืนสู่สภาพปกติแล้วหลังจากถูกชะล้างด้วยพลังของยาเม็ด เขาดูสง่างามในชุดคลุมสีเขียวอีกครั้ง รอบกายไม่มีผู้ใดอยู่เลยนอกจากชายชราลึกลับที่หายตัวไปก่อนหน้านี้ เนื่องจากวิธีการปลอมตัวของเขาคงเป็นเพียงเรื่องเล่นๆ ที่สายตาของชายชราผู้นี้มองทะลุปรุโปร่งในทันที ซูจื่อโม่จึงไม่ได้คิดจะทำมันต่อไป เขากวาดสายตามองไปรอบๆ และพบว่าสถานที่แห่งนี้กว้างขวางและไร้ขอบเขตยิ่งนัก ราวกับว่าพวกเขาไม่ได้อยู่ในวัง แต่กำลังอยู่ในโลกอีกใบหนึ่งมากกว่า อากาศที่นี่สดชื่นและเต็มไปด้วยปราณวิญญาณที่เข้มข้น สภาพแวดล้อมดียิ่งกว่าในสนามรบโบราณเสียอีก! ด้วยความกังวลต่อความปลอดภัยของนางมารจี เขาจึงทะยานออกไปข้างหน้าด้วยปีกวิญญาณ ผืนแผ่นดินกว้างใหญ่นี้เต็มไปด้วยชีวิตชีวาและเขียวขจี ไกลออกไปริมทะเลสาบยักษ์ มีกวางสีขาวตัวหนึ่งกำลังดื่มน้ำ มันมีปีกคู่หนึ่งอยู่บนหลังและดวงตาของมันดูฉลาดเฉลียว เมื่อกวางสีขาวเงยหน้าขึ้น มันไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อยเมื่อเห็นซูจื่อโม่ หูของมันกระดิกเล็กน้อยราวกับกำลังรู้สึกสงสัย ซูจื่อโม่โผบินข้ามผิวน้ำในทะเลสาบไป ตึ้ง! ตึ้ง! ปลาสีแดงฉานขนาดมหึมาพากันกระโดดขึ้นจากทะเลสาบราวกับพวกมันตกใจ แต่ละตัวยาวประมาณแปดฟุต รูปร่างคล้ายปลาคาร์ฟแต่มีเขาเล็กๆ สองข้างบนหัว พวกมันดูเหมือนจะมีน้ำหนักตัวหลายกิโลกรัม เมื่อมันดิ้นรนและตกลงกลับไปในน้ำ ก็เกิดเป็นแรงกระเพื่อมเป็นวงกว้าง “นั่นมัน...” จู่ๆ หัวใจของซูจื่อโม่ก็เต้นระรัวเมื่อเห็นปลาสีแดงขนาดมหึมาเหล่านั้น เขาอุทานออกมา “ปลาเหิงกง!” ปลาเหิงกงมีเนื้อที่อร่อยและเป็นประกายแวววาว มันมีก้างน้อยมากและเปี่ยมไปด้วยพลังงานมหาศาล ถือเป็นยาบำรุงชั้นเลิศในการเสริมสร้างเส้นเอ็นและกระดูกเมื่อบริโภคเข้าไป นั่นคือสิ่งมีชีวิตสายเลือดบริสุทธิ์จากยุคบรรพกาลที่สูญพันธุ์ไปจากทวีปเทียนหวงนานมาแล้วอย่างแน่นอน “กรี๊ด!” บนท้องฟ้าไกลออกไป มีเสียงร้องแหลมดังขึ้น นกยักษ์ตัวหนึ่งพุ่งผ่านนภากาศ ร่างกายซีกซ้ายเป็นสีเขียวและซีกขวาเป็นสีแดง เมื่อเพ่งมองให้ชัด ซูจื่อโม่ก็ตกตะลึงจนเกือบจะร่วงลงจากอากาศ นั่นไม่ใช่นกยักษ์ แต่มันคือนกสองตัว! ตำราโบราณในสำนักเคยมีประโยคสั้นๆ บรรยายถึงนกจากยุคบรรพกาลชนิดหนึ่งไว้ นกปี้อิงมีเพียงตาเดียวและปีกเดียว ตัวผู้จะมีสีเขียวส่วนตัวเมียจะมีสีแดง พวกมันต้องบินคู่กันเสมอ ตอนที่เห็นคำบรรยายนั้น ซูจื่อโม่ยังส่ายหัวและหัวเราะกับตัวเองเพราะคิดว่าเป็นไปไม่ได้ จะมีนกชนิดใดในโลกที่บินได้ด้วยตาข้างเดียวและปีกข้างเดียว? ในเมื่อได้เห็นกับตาตนเอง ซูจื่อโม่จึงได้สัมผัสอย่างแท้จริงว่าจักรวาลนี้ช่างน่าอัศจรรย์เพียงใด ในขณะเดียวกัน ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว เขาจึงหันกลับไปมองกวางสีขาวมีปีกข้างทะเลสาบ กวางสีขาวกระโดดกางปีกบินขึ้นสู่ท้องฟ้า มันเข้ามาข้างๆ ซูจื่อโม่และก้มหัวลงถูแขนเขาอย่างสนิทสนมก่อนจะบินจากไป ไป๋เจ๋อ! นั่นคือสัตว์มงคลในตำนานจากยุคบรรพกาล ไป๋เจ๋อ! ตำนานเล่าว่าไป๋เจ๋อมีขนสีขาวดุจหิมะ มีปีก และสามารถพูดภาษามนุษย์ได้ มันเข้าใจอารมณ์ของสิ่งมีชีวิตทุกชนิดและสามารถแยกแยะสิ่งมีชีวิตทั้งมวลในโลกได้ ไม่ว่าจะเป็นผี เทพ หรือสิ่งมีชีวิตอื่นใด นี่คือสัตว์มงคลที่สามารถเปลี่ยนโชคร้ายให้กลายเป็นโชคดีได้ “ตำนานเหล่านั้นเป็นเรื่องจริง...” ซูจื่อโม่พึมพำเบาๆ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าและมองไปรอบๆ ก่อนจะตัวสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เขายืนนิ่งอยู่ที่เดิมด้วยความตกตะลึงสุดขีด! สัตว์เทพและสัตว์อสูรแปลกประหลาดนับไม่ถ้วนกำลังเดินอยู่บนผืนดินกว้างใหญ่นี้! มีสัตว์ป่าสามขาที่มีเปลวไฟบนขา, ไก่สีม่วงที่มีดวงตาอยู่ใต้ปีก, หนูขนาดร้อยกิโลกรัมที่ปกคลุมด้วยเปลวเพลิงที่กำลังคุคลั่ง, คางคกทองคำสามขาที่มีเกล็ด... สัตว์เหล่านั้นมหัศจรรย์เกินกว่าที่ซูจื่อโม่เคยได้ยินมาก่อน เขาไม่สามารถแม้แต่จะเรียกชื่อพวกมันได้! ในความเป็นจริง เขาถึงกับสงสัยว่าตนย้อนเวลากลับมาสู่ยุคบรรพกาลแล้วหรือเปล่า ทันใดนั้น! หัวใจของเขากระตุกวูบและสายตาก็หยุดนิ่ง ไม่ไกลนัก ชายชราคนหนึ่งยืนเอามือไพล่หลังอยู่ นั่นคือชายชราลึกลับผู้ที่ป้อนยาให้เขา โดยไม่ลังเล ซูจื่อโม่พุ่งตัวไปปรากฏกายตรงหน้าชายชราลึกลับในชั่วพริบตา เขาก้มศีรษะลงคำนับอย่างจริงใจและกล่าวว่า “ขอบพระคุณผู้อาวุโสที่ช่วยชีวิตข้าพเจ้า ข้าพเจ้ารู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก” ชายชราลึกลับเพียงพยักหน้าและจ้องมองซูจื่อโม่ด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ ในขณะนั้น ซูจื่อโม่มีคำถามนับไม่ถ้วนอยู่ในใจ ชายชราผู้นี้คือใคร? ยาเม็ดนั้นคืออะไร? ที่นี่คือวังจักรพรรดิมนุษย์ใช่หรือไม่? เหตุใดจึงมีสัตว์อัศจรรย์มากมายถึงเพียงนี้... อย่างไรก็ตาม คำถามเหล่านั้นเพียงแค่ลอยผ่านเข้ามาในหัว เขาสอบถามออกไปว่า “ผู้อาวุโส ข้าพเจ้าขอถามได้หรือไม่ว่าหญิงสาวที่เข้ามาในวังจักรพรรดิมนุษย์พร้อมกับข้าพเจ้าอยู่ที่ใด?” ชายชราลึกลับตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉย “นางไม่ได้อยู่ที่นี่” “ไม่ได้อยู่ที่นี่?” หัวใจของซูจื่อโม่บีบตัวแน่น เขาถามอย่างเร่งร้อน “นางอยู่ที่ไหน? เราเข้ามาในวังจักรพรรดิมนุษย์ด้วยกัน! นางจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่ได้อยู่ที่นี่?” “เจ้าจะกระวนกระวายไปทำไม?” ชายชราลึกลับกลอกตาและส่งเสียงหึในลำคอ “ข้าเพียงแต่บอกว่าแม่นางน้อยคนนั้นไม่ได้อยู่ในห้องหินห้องเดียวกับเจ้า” “ห้องหิน?” ซูจื่อโม่สับสน ชายชราลึกลับชี้ไปที่เท้าของตนแล้วกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “โลกที่เราอยู่ในขณะนี้ เป็นเพียงห้องหินห้องหนึ่งในวังจักรพรรดิมนุษย์เท่านั้น” อ้าปากค้างของซูจื่อโม่ค่อยๆ ขยายกว้างขึ้น เขามึนงงและเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง โลกใบนี้ที่มีท้องฟ้าและดวงดาว มีผืนดินกว้างใหญ่ไพศาลพร้อมภูเขา มีพืชพรรณเขียวขจี และสัตว์อัศจรรย์นับไม่ถ้วน... แท้จริงแล้วเป็นเพียงห้องหินห้องหนึ่งภายในวังจักรพรรดิมนุษย์เท่านั้น! นี่มันพลังระดับใดกัน? ประโยคถัดมาของชายชราลึกลับทำให้ซูจื่อโม่ตกตะลึงยิ่งกว่าเดิมจนเขาไม่สามารถตั้งสติได้เป็นเวลานาน “ในวังจักรพรรดิมนุษย์มีห้องหินเช่นนี้อยู่หลายพันล้านห้อง” ชายชราลึกลับกล่าวอย่างไม่ใส่ใจด้วยท่าทีสงบนิ่ง ซูจื่อโม่: “...” เวลาผ่านไปเนิ่นนาน เขายังคงกังวลเรื่องนางมารจี จึงถามออกไปว่า “แม่นางในชุดสีชมพูเป็นอย่างไรบ้าง?” “ไม่ต้องกังวล นางจะไม่ตาย นางจะดำเนินไปตามโชคชะตาของนางเอง” ชายชราลึกลับตอบ ซูจื่อโม่ถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินเช่นนั้น “เฮอะ!” ทันใดนั้น ชายชราลึกลับก็แค่นเสียงหัวเราะเยาะ “เจ้าหนุ่ม เจ้าช่างกล้าหาญนักที่ท้าทายกฎที่เจ้านายของข้าตั้งไว้! หากไม่ใช่เพราะนายหญิงของข้าใจดีพอที่จะพูดแทนเจ้าเพราะเห็นว่าเด็กสาวคนนั้นน่าสงสาร นางคงตายไปนานแล้ว!” เจ้านาย... นายหญิง... ซูจื่อโม่กะพริบตาและถามหยั่งเชิง “ผู้อาวุโส เจ้านายที่ท่านกล่าวถึงคือ...” “เจ้าโง่กว่านี้ได้อีกไหม?” ชายชราลึกลับขมวดคิ้วจ้องมองซูจื่อโม่แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ในเมื่อที่นี่คือวังจักรพรรดิมนุษย์ เจ้านายของข้าก็ย่อมต้องเป็นจักรพรรดิมนุษย์อย่างแน่นอน!” ซูจื่อโม่ตกตะลึง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านายหญิงย่อมต้องเป็นสตรีผู้เคียงข้างจักรพรรดิมนุษย์! ชายชราลึกลับเหลือบมองซูจื่อโม่จากหางตาและสำรวจอีกฝ่ายพลางพึมพำ “เจ้าหนุ่มคนนี้ดูโง่เขลานัก เจ้านายตัดสินใจผิดไปหรือเปล่านะ?” อันที่จริง ซูจื่อโม่ก็ไม่สามารถถูกตำหนิได้ทั้งหมด ทุกสิ่งที่เขาเห็นและประสบพบเจอหลังจากเข้ามาในวังจักรพรรดิมนุษย์นั้นเกินจินตนาการของเขาไปไกลนัก มีหลายสิ่งที่เขาไม่กล้าแม้แต่จะเชื่อถึงแม้เขาจะคาดเดาไว้แล้วก็ตาม ยิ่งไปกว่านั้น แม้กระทั่งตอนนี้ เขายังไม่ทราบแน่ชัดว่าตัวตนที่แท้จริงของชายชราตรงหน้าคือใครกันแน่