Chapter 1825: ก่อเรื่อง (1) วันนี้อาคารเถาหยวนได้รับการปรับปรุงใหม่ทั้งหมด ผนังด้านนอกและผนังกระจกได้รับการทำความสะอาดอย่างหมดจดโดยบริษัทมืออาชีพ กระจกทุกบานดูใหม่เอี่ยมและสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นประกาย ลานเล็กหน้าตึกก็ได้รับการตกแต่งอย่างสวยงาม ซุ้มลมสีสันสดใส ลูกโป่ง และแบนเนอร์ต่างช่วยสร้างบรรยากาศให้คึกคักและเปี่ยมด้วยความยินดี พรมแดงปูยาวจากทางเข้าลานเล็กไปจนถึงทางเข้าอาคาร และสิงโตหินสองตัวก็ถูกผูกริบบิ้นสีแดงเอาไว้ด้วยหน้าอาคารมีเวทีเล็กๆ ถูกสร้างขึ้นตรงทางเข้าหลัก โดยมีระดับเดียวกับขั้นบันไดหน้าประตู ตอนที่เซี่ยรั่วเฟยและคนอื่นๆ มาถึง เพลงปลอบประโลมเบาๆ ก็กำลังบรรเลงอยู่ เซี่ยรั่วเฟยเห็นเฟิงจิ้งในรถตั้งแต่แรกแล้ว เธอกำลังถือวิทยุสื่อสารและสั่งการขั้นตอนสุดท้ายอย่างเร่งรีบ พนักงานบนรถบัสต่างชะโงกคอมองอาคารที่จะเป็นที่ทำงานของพวกเขาในอนาคต ด้วยแววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย ด้านตะวันออกของอาคารเป็นพื้นที่จอดรถสำหรับพิธี โดยมีอดีตทหารรักษาความปลอดภัยหลายคนคอยดูแลความเป็นระเบียบ ตอนนี้ยังเช้าอยู่ แขกส่วนใหญ่ยังมาไม่ถึง จึงมีรถเพียงไม่กี่คันจอดอยู่ในพื้นที่จอดรถ คนเก่าแก่จากฝ่ายรักษาความปลอดภัยสั่งการรถหลายคันอย่างคล่องแคล่วให้จอดเรียงอย่างเป็นระเบียบในตำแหน่งด้านในสุดของพื้นที่จอดรถ หลังรถหยุดนิ่ง ต้งอวิ๋นเป็นคนแรกที่กระโดดลงจากรถ เธอถือโทรโข่งแล้วพูดเสียงดังว่า “ทุกคน กรุณาเก็บของไว้ในรถก่อน ตอนนี้ลงจากรถแล้วไปเข้าแถว จากนั้นไปนั่งตามที่นั่งที่จัดไว้ในลาน! ผู้อำนวยการและหัวหน้างานของแต่ละแผนกให้รับผิดชอบรวบรวมคนของตัวเอง พอถึงลานแล้วให้ฟังเจ้าหน้าที่หน้างาน!” ทุกคนรีบลงจากรถและเข้าแถวกันอย่างรวดเร็ว ต้งอวิ๋นย้ำกำชับทุกคนอีกหลายข้อ โดยเน้นเรื่องระเบียบในสถานที่เป็นหลัก รวมถึงให้ตั้งโทรศัพท์เป็นโหมดเงียบ ห้ามเดินเพ่นพ่าน ห้ามกระซิบคุยกันเอง และอื่นๆ หลังจากนั้น ต้งอวิ๋นก็นำทุกคนไปยังลานเล็กหน้าตึก เซี่ยรั่วเฟยเดินตามกลุ่มไปทางลานเล็ก พอเฟิงร่าวเห็นว่ากำลังหลักมาถึงแล้ว เธอก็เดินเข้ามาพร้อมวิทยุสื่อสาร เซี่ยรั่วเฟยแยกตัวออกจากกลุ่มแล้วเดินเข้าไปถามว่า “ประธานเฟิง ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้วใช่ไหม” “เตรียมไว้เกือบหมดแล้วค่ะ” เฟิงจิ้งกล่าว “เหลือแค่ต้องคุมเวลาในช่วงสุดท้าย แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ เราจะเริ่มจากคำกล่าวของแขก แล้วคนสุดท้ายก็คือคำปราศรัยของคุณ ประธาน ช่วงเวลาจะยาวหรือสั้นก็ได้ แต่หลักๆ ต้องอิงตามเวลาเปิดงานที่เรากำหนดไว้ค่ะ” เซี่ยรั่วเฟยพยักหน้าแล้วพูดว่า “อืม! ดีแล้ว ทุกคนเหนื่อยกันมาก...” “ประธานคะ ยังเหลืออีกหนึ่งถึงสองชั่วโมงกว่าพิธีจะเริ่มนะคะ” เฟิงจิ้งพูดพร้อมรอยยิ้ม “คุณขึ้นไปพักที่ห้องทำงานก่อนเถอะค่ะ อีกเดี๋ยวใกล้เวลาฉันจะให้หลิวเฉียนไปเรียกคุณเอง” “ผมจะอยู่ดูที่หน้างานก่อน” เซี่ยรั่วเฟยกล่าว เฟิงจิ้งพยักหน้า แล้วเดินเคียงข้างเซี่ยรั่วเฟยไปยังเวทีเล็กหน้าตึก ระหว่างเดิน เธอก็อธิบายขั้นตอนหลักของพิธีให้เซี่ยรั่วเฟยฟัง “ประธานคะ ช่วงเริ่มพิธีจะมีการแสดงเชิดสิงโต ต่อไปจะเป็นวิดีโอสั้นประมาณห้านาที เน้นแนะนำผลงานการก่อสร้างของบริษัทเถาหยวน จากนั้นจะเป็นคำกล่าวของตัวแทนแขก แล้วก็คำปราศรัยของคุณ สุดท้ายคือพิธีเปิดผ้าแพร ทั้งหมดจะควบคุมเวลาให้อยู่ระหว่างสี่สิบนาทีถึงหนึ่งชั่วโมงค่ะ...” เซี่ยรั่วเฟยพูดกึ่งล้อเล่นว่า “คุณเชิญแขกไว้แล้วใช่ไหม ต้องบอกผมล่วงหน้านะ! พอพวกรองผู้บริหารพวกนั้นขึ้นเวที เราคุมเวลาไม่ได้แน่ หลายคนบอกว่า ต่อให้ไม่ต้องดูสคริปต์ก็พูดได้เป็นชั่วโมงเลย!” เซี่ยรั่วเฟยไม่ได้พูดเกินจริง ผู้บริหารในยุคนี้คนไหนบ้างที่ไม่ “มีประสบการณ์” พวกเขาผ่านการประชุมและพิธีการนับไม่ถ้วนตั้งแต่เข้าสู่การเมือง ถ้าไม่กำหนดเวลาเอาไว้ พวกเขาสามารถพูดยืดยาวได้ครึ่งวัน เฟิงจิ้งยิ้มแล้วพูดว่า “ส่วนใหญ่เราเชิญผู้นำจากเขตจงโหลว สำนักงานพาณิชย์ของเมือง รวมถึงผู้นำจากฝ่ายอุตสาหกรรม พาณิชย์ ภาษี และธนาคารบางส่วนค่ะ ตอนนี้เขตจงโหลวตอบกลับมาอย่างชัดเจนแล้วว่า รองหัวหน้าเขตหง ซึ่งดูแลงานด้านพาณิชย์ จะมาร่วมงาน เขาน่าจะเป็นผู้นำที่มีน้ำหนักที่สุดในครั้งนี้ เราเลยกำหนดให้เขาเป็นผู้กล่าวคำปราศรัยแขกค่ะ เรื่องนี้เราได้คุยกับสำนักงานรัฐบาลเขตไว้ล่วงหน้าแล้ว และก็ตกลงเรื่องเวลาพูดของเขาไว้ก่อนแล้ว ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรค่ะ” เซี่ยรั่วเฟยพยักหน้าแล้วพูดว่า “เดี๋ยวพอรองหัวหน้าหงมาถึง คุณลองบอกเขาอย่างนุ่มนวลหน่อยนะ อย่าผิดพลาดตรงนี้เด็ดขาด ถ้าพลาดเวลามงคลไป เราจะเสียหายมาก” เซี่ยรั่วเฟยเป็นคนเชิญท่านอาอวี๋ผู้เลื่องชื่อมาดูฤกษ์ยามด้วยตัวเอง เพื่อเรื่องนี้เขายังมอบของขวัญล้ำค่าไปชิ้นหนึ่ง แม้จะเป็นการให้ตอบแทนกัน แต่ก็ถือว่าเขาต้องจ่ายราคาแพงพอสมควร ต่อให้เขาไม่ได้ใส่ใจกับฤกษ์มงคลเป็นพิเศษ ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่แคร์ เรื่องที่จะทำให้พิธีเปิดผ้าแพรเริ่มตรงเวลา 11:23 น. ได้ย่อมดีที่สุดอยู่แล้ว “ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันจะจัดการเอง” เฟิงจิ้งกล่าว จากนั้นเซี่ยรั่วเฟยก็มองสำรวจบริเวณงานโดยรอบ และเห็นว่าเฟิงจิ้งจัดการทุกอย่างไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยจริงๆ อีกอย่างเขาก็ช่วยอะไรได้ไม่มากถ้ายืนอยู่ตรงนั้น ตรงกันข้าม เพราะเขาอยู่ที่นั่น เฟิงจิ้งกลับต้องคอยอยู่ข้างเขา ซึ่งจะยิ่งทำให้เสียเวลาได้ง่าย ดังนั้นหลังจากเดินดูรอบๆ แล้ว เซี่ยรั่วเฟยจึงพูดว่า “พี่เฉิง ผมขอขึ้นไปที่ห้องทำงานก่อนนะ คุณต้องติดต่อกับแขกตลอดเวลา พอแขกคนสำคัญใกล้จะมาถึงแล้วก็บอกผม ผมจะลงมารับเอง อย่าเสียมารยาท” “ได้ค่ะ” เฟิงจิ้งกล่าว “ไม่ต้องห่วง ฉันจัดคนพิเศษไว้คอยรับแขกแต่ละท่านแล้ว ตารางเวลาของพวกเขาอยู่ในการควบคุมทั้งหมดค่ะ”