บทที่ 86: ซื้อเมล็ดโสม_1 “อืม! อร่อยมาก... แถมยังมีรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์อีกด้วย!” หลิงชิงเสวี่ยพูดด้วยความประหลาดใจ “เนื้อปลานุ่มอร่อยมาก ไม่มีกลิ่นคาวปลาเลย แถมยังมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ อีกต่างหาก...” หลิงชิงเสวี่ยถามต่อ “รั่วเฟย นี่คงเป็นปลาคาร์พหญ้าอีกตัวที่คุณพัฒนาขึ้นด้วยเทคนิคใหม่ของคุณใช่ไหม? ร้านหลิงจี้ของเราอยากจองไว้ก่อนเลยนะ!” เซี่ยรั่วเฟยยิ้มเจื่อน ๆ “พวกเราใช้เทคโนโลยีใหม่อยู่บ้างก็จริง แต่เก็บไว้ได้ไม่มาก เลยเก็บไว้กินเอง” “แล้วอนาคตล่ะ? เมื่อกี้คุณไม่ได้เอาปลาในบ่อทางนั้นออกไปหมดแล้วเหรอ? ยังไงก็คงต้องเลี้ยงปลาใช่ไหม” หลิงชิงเสวี่ยไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ และถามต่อ “อนาคตก็คงต้องทำการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำบ้างมั้ง แต่คงไม่ได้เลี้ยงปลาคาร์พหญ้าหรอก” เซี่ยรั่วเฟยยักไหล่แล้วพูดว่า “ชิงเสวี่ย ไม่ต้องห่วงนะ ถ้าฟาร์มเถาหยวนของผมมีวัตถุดิบใหม่ ผมจะให้ความสำคัญกับการร่วมมือกับหลิงจี้ ฟู้ดแอนด์เบฟเวอเรจเป็นอันดับแรกแน่นอน โอเคไหม” “แบบนี้ค่อยน่าฟังหน่อย! น่าสนใจดี!” หลิงชิงเสวี่ยหัวเราะคิกคัก “กินข้าวเถอะ จะกินไปคิดเรื่องงานไปอีก ไม่เหนื่อยหรือไง” เซี่ยรั่วเฟยยิ้มแล้วพูด “อืม... ฉันขอกินปลาอีกสักสองสามชิ้นนะ ปลาตัวนี้อร่อยเกินไป อย่าแย่งฉันนะ!” หลิงชิงเสวี่ยเบ้ปากพูด “ได้ ๆ ๆ ผมไม่แย่งกับคุณหรอก...” เซี่ยรั่วเฟยมองหลิงชิงเสวี่ยด้วยสายตาเอ็นดู แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ระวังก้างปลาด้วยล่ะ!” “อืม...” หลิงชิงเสวี่ยมัวแต่กินจนไม่มีเวลาตอบคำถามของเซี่ยรั่วเฟย เห็นหลิงชิงเสวี่ยกินอย่างเอร็ดอร่อย เซี่ยรั่วเฟยก็รู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อย เขาหาเหตุลุกขึ้นไปที่ครัว เขาแอบหยิบม้วนแผนที่วิญญาณออกมา จากนั้นใช้จิตเชื่อมต่อกับมิติ แล้วเพ่งจิตไปที่ปลาคาร์พหญ้าในบ่อปลาในมิติ อาจเป็นเพราะก่อนหน้านี้เขาฝึกมาหลายครั้งแล้ว เซี่ยรั่วเฟยจึงคล่องขึ้นมาก ไม่นานนักเขาก็จับปลาคาร์พหญ้าได้สี่ตัวสำเร็จ เซี่ยรั่วเฟยหาถังเล็กสองใบ ใส่ปลาคาร์พหญ้าใบละสองตัว แล้วเติมน้ำลงไปให้ปลาแช่อยู่ในน้ำ จากนั้นเขาเก็บถังใบหนึ่งกลับเข้าไปในมิติ แล้วกลับไปที่ห้องอาหารเพื่อกินข้าวต่อ แน่นอนว่าหลิงชิงเสวี่ยพอใจกับมื้อนี้มาก ที่จริงทุกครั้งที่ได้กินอาหารที่เซี่ยรั่วเฟยทำ เธอมักจะมีความสุขมากเสมอ ด้านหนึ่งเป็นเพราะผักเถาหยวนอร่อยเกินไป อีกด้านที่สำคัญกว่า เพราะมันเป็นฝีมือของเซี่ยรั่วเฟยเอง จึงมีความหมายพิเศษ หลังอาหารเสร็จ เซี่ยรั่วเฟยอาสาไปที่บริษัทของหลิงชิงเสวี่ยเพื่อเซ็นสัญญาอย่างเป็นทางการ เดิมทีหลิงชิงเสวี่ยอยากให้เซี่ยรั่วเฟยนั่งรถของเธอไป แถมยังบอกว่าจะไปส่งเขากลับทีหลังด้วย ทว่า นอกจากจะไปที่ร้านหลิงจี้เพื่อเซ็นสัญญาแล้ว เซี่ยรั่วเฟยยังตั้งใจจะแวะไปหาแม่ของหูจื่อกับหลินเฉียวด้วย ดังนั้นเขาจึงปฏิเสธหลิงชิงเสวี่ยอย่างสุภาพ และตัดสินใจขับรถไปเอง หลิงชิงเสวี่ยเบ้ปากอย่างไม่พอใจ ทว่าเมื่อเซี่ยรั่วเฟยยกปลาคาร์พหญ้าสองตัวออกมาจากครัวเป็นของฝาก เธอก็เปลี่ยนจากงอนเป็นดีใจทันที อารมณ์ดีขึ้นอีกครั้ง ความคิดของผู้หญิงบางทีก็เดายากจริง ๆ ปลาสองตัวนี้อาจไม่ใช่ของมีค่าอะไรมาก ต่อให้อร่อยล้ำแค่ไหนก็ตาม ทว่าแค่เซี่ยรั่วเฟยตั้งใจจะมอบให้เธอสองตัว ก็มีความหมายแตกต่างไปโดยสิ้นเชิงสำหรับเธอ เซี่ยรั่วเฟยเรียกผู้จัดการหลี่มาคุยกันสองสามประโยค จากนั้นเขากับหลิงชิงเสวี่ยก็ขับรถของตัวเองออกจากวิลลาพักตากอากาศไป ทั้งสองขับรถไปยังสำนักงานใหญ่ของหลิงจี้ F&B ที่ตั้งอยู่ในเขตหนานไถ ระหว่างทางหลิงชิงเสวี่ยโทรบอกพ่อของเธอ หลิงเสี่ยวเทียน หลิงเสี่ยวเทียนก็ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก และลงไปรอรับด้วยตัวเองที่ชั้นหนึ่ง ระหว่างรอ หลิงเสี่ยวเทียนเดินไปเดินมาอยู่ในล็อบบี้ชั้นหนึ่งตลอด ทำให้สาวหน้าเคาน์เตอร์รู้สึกประหม่า พอเธอเห็นว่าคนที่หลิงเสี่ยวเทียนรออยู่กลับเป็นหนุ่มน้อยหน้าตาหล่อเหลา แถมหนุ่มคนนั้นยังเดินเข้ามากับคุณหนูน้อยแห่งหลิงจี้ คุยกันหัวเราะกันอย่างสนิทสนม ความอยากรู้อยากเห็นในใจเธอก็ลุกโชนขึ้นมาทันที หรือว่าเขาจะเป็นว่าที่ลูกเขยของท่านประธาน? แน่นอนว่าสาวหน้าเคาน์เตอร์ไม่รู้ว่าเหตุที่หลิงเสี่ยวเทียนให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากขนาดนี้ ก็เพราะผักเถาหยวนของเซี่ยรั่วเฟย สิ่งนั้นสำคัญต่อร้านหลิงจี้ในตอนนี้มากเกินไป ด้วยผักเถาหยวนที่ขายได้วันละร้อยชั่ง ธุรกิจของสาขาเรือธงหลิงจี้ก็พุ่งทะยาน ยอดขายเฉลี่ยสูงกว่าก่อนหน้านี้ 40% กระแสขาขึ้นของร้านหมิงห่าวก็ถูกกดลงอย่างฉับพลัน ในแง่หนึ่ง เซี่ยรั่วเฟยก็คือผู้กอบกู้ของบริษัทพวกเขาเลยทีเดียว! ดังนั้นหลิงเสี่ยวเทียนจึงแสดงออกอย่างเต็มที่ว่าเขาให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากแค่ไหน ไม่เพียงลงไปต้อนรับด้วยตัวเอง เขายังเรียกพนักงานของบริษัทตั้งแต่ระดับผู้จัดการขึ้นไปทั้งหมดมาจัดพิธีลงนามในห้องประชุมใหญ่ของบริษัท แม้แต่เจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบวารสารของบริษัทยังถือกล้องมาถ่ายรูป เตรียมจะทำฉบับพิเศษลงในวารสารภายในบริษัทด้วย เซี่ยรั่วเฟยไม่คุ้นกับการต้อนรับยิ่งใหญ่เช่นนี้ หลังเซ็นสัญญาเสร็จ เขาก็ปฏิเสธคำเชิญไปกินข้าวของหลิงเสี่ยวเทียน แล้วรีบออกไป ทว่าเซี่ยรั่วเฟยไม่ได้ตรงไปที่บ้านของแม่หูจื่อ แต่กลับไปที่สำนักงานใหญ่ของบริษัทเมล็ดพันธุ์ก่อน ระยะก่อสร้างของฟาร์มเถาหยวนจะเสร็จภายในมากสุดหนึ่งเดือน ถึงตอนนั้นก็ต้องเริ่มปลูกในวงกว้างแล้ว เซี่ยรั่วเฟยคิดว่าในเมื่อวันนี้เขาเข้ามาในเมืองแล้ว ก็ถือโอกาสจัดการเรื่องเมล็ดพันธุ์ไปก่อนเลย พอไปถึงบริษัทเมล็ดพันธุ์ เซี่ยรั่วเฟยก็เลือกเมล็ดผักธรรมดามากกว่าสิบชนิดบนโต๊ะ แล้วสั่งซื้อชนิดละห้ากิโลกรัม ก่อนมาเขาคำนวณคร่าว ๆ ไว้แล้วว่าเมล็ดพวกนี้น่าจะพอสำหรับการปลูกรอบแรก เซี่ยรั่วเฟยเลือกเมล็ดพันธุ์ที่ดีที่สุดไป และใช้เงินไปห้าหกพันหยวน สำหรับแผนกจำหน่ายเมล็ดพันธุ์แล้ว เขาถือเป็นลูกค้ารายใหญ่เลยทีเดียว ดังนั้นผู้จัดการจึงออกมาต้อนรับด้วยท่าทีอบอุ่นมาก หลังเซี่ยรั่วเฟยจ่ายเงินเสร็จ ผู้จัดการก็เรียกพนักงานขายไม่กี่คนมาช่วยยกเมล็ดพันธุ์ที่บรรจุหีบห่อแล้วทั้งหมดขึ้นรถกระบะให้ ขณะที่เซี่ยรั่วเฟยกำลังจะกลับ จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เขาหันไปถามว่า “ผู้จัดการ ที่นี่ขายเมล็ดโสมไหม” เขาอยากปลูกของมีค่าบางอย่างในมิติอยู่นานแล้ว แต่ก็ยังไม่รู้ว่าควรปลูกอะไรถึงจะคุ้มค่า ทว่าโสมเขากลับพอรู้จักอยู่บ้าง ช่วงนี้เขายุ่งอยู่พักหนึ่งจนไม่มีเวลา วันนี้ในเมื่อมาอยู่ที่บริษัทเมล็ดพันธุ์แล้ว เซี่ยรั่วเฟยจึงตัดสินใจถามสถานการณ์ดูก่อน ผู้จัดการอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “คุณครับ ที่นี่มีเมล็ดโสมแน่นอน แต่... ฤดูกาลตอนนี้ไม่เหมาะจะปลูกโสมนะครับ! อีกอย่าง อัตรารอดของโสมต่ำมาก การปลูกเลี้ยงขึ้นมาเองไม่ใช่เรื่องง่าย...” เมล็ดโสมไม่ใช่ของราคาถูก ผู้จัดการจึงเตือนเซี่ยรั่วเฟยด้วยความหวังดีเท่านั้น เซี่ยรั่วเฟยหัวเราะ “ไม่เป็นไร ผมซื้อไปปลูกเล่น ๆ เท่านั้น เมล็ดโสมที่ดีที่สุดของที่นี่คือแบบไหน?” “บริษัทเรามีเมล็ดโสมแท้จากภูเขาฉางไป๋ แต่ราคา...” ผู้จัดการพูด “ราคาไม่สำคัญ เอาครึ่งชั่งเลย!” เซี่ยรั่วเฟยพูดโดยไม่แม้แต่จะถามราคา “ได้ครับ! รอสักครู่ครับ!” ผู้จัดการรีบตอบ ไม่นานหลังจากนั้น เซี่ยรั่วเฟยก็ออกจากบริษัทเมล็ดพันธุ์พร้อมถุงพลาสติกปิดสนิทที่อัดแน่นไปด้วยเมล็ดโสม เมล็ดครึ่งชั่งนี้ใช้เงินไปมากกว่าหกร้อยหยวน ไม่ถือว่าถูกเลย ทว่าเซี่ยรั่วเฟยไม่ใส่ใจเงินเล็กน้อยแค่นี้อยู่แล้ว ถ้าเมล็ดโสมพวกนี้ปลูกสำเร็จในพื้นที่ต้นกำเนิด ผลตอบแทนที่จะได้กลับมาจะมากกว่าสิบเท่า หรือแม้แต่ร้อยเท่าเลยทีเดียว! เซี่ยรั่วเฟยขับรถกระบะออกจากบริษัทเมล็ดพันธุ์ ไปยังที่เปลี่ยวไร้คน จอดรถแล้วเดินไปท้ายกระบะ เขาปีนขึ้นไปบนกระบะและจัดผ้าคลุมท้ายรถให้แน่น ตราบใดที่ไม่สอดหัวเข้าไปดู ก็ไม่มีทางเห็นว่าด้านในกำลังทำอะไรอยู่ เซี่ยรั่วเฟยเก็บเมล็ดผักและเมล็ดโสมทั้งหมดเข้าไปในม้วนแผนที่วิญญาณ จากนั้นก็หยิบถังเล็กอีกใบที่มีปลาคาร์พหญ้าและผักเถาหยวนอยู่เล็กน้อยออกมา แล้ววางไว้ที่ท้ายกระบะ จากนั้นเซี่ยรั่วเฟยก็กลับไปที่เบาะคนขับ แล้วขับตรงไปยังบ้านของแม่หูจื่อที่สำนักป่าไม้ ปล. สัปดาห์นี้ผมจะได้ขึ้นหน้าแนะนำซานเจียง รบกวนทุกคนช่วยโหวตตั๋วซานเจียงให้ผมด้วยนะครับ ผู้อ่านฉีเตี้ยนสามารถรับได้วันละหนึ่งใบ ฟรี และอยู่ที่ช่องซานเจียงของเว็บไซต์เก่า หลังจากรับแล้ว การโหวตก็จะทำผ่านหน้าช่องนั้นเช่นกัน มันค่อนข้างยุ่งนิดหน่อย ขอบคุณทุกคน!