บทที่ 210: หุบเขาเขย่าขวัญ เมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของหมอกหนาที่ปกคลุมอยู่รอบด้าน หวงเสี่ยวหลงก็เพิ่มความระมัดระวังมากขึ้น เขาไม่รอช้า รีบโคจรพลังแปลงกายเป็นกายาอาซูร่าทันที ปีกปีศาจสยายออกทางด้านหลังขณะที่เขาเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างระแวดระวัง ดวงตาทั้งสองคอยกวาดมองสถานการณ์รอบตัวอย่างถี่ถ้วน ทั่วทั้งสี่ทิศตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า เงียบจนชวนให้รู้สึกขนลุกซู่ ในบางครั้งก็มีเสียงกรีดร้องโหยหวนของสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่ไม่รู้จักดังมาจากเบื้องหน้า ส่งผลให้ความหนาวเหน็บแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง หวงเสี่ยวหลงก้าวเดินอย่างช้าๆ และระมัดระวังผ่านหมอกสีเทาเข้มที่หนาทึบมานานกว่าหนึ่งชั่วโมง พื้นที่โดยรอบไม่มีสิ่งใดเลยนอกจากหมอกสีเทาเหล่านั้น ตลอดการเดินทางดูเหมือนจะสงบราบรื่นเมื่อหวงเสี่ยวหลงลึกเข้าไปข้างใน ทว่าในใจของเขากลับยิ่งรู้สึกสั่นไหวอย่างไม่เป็นสุขมากขึ้นเรื่อยๆ สัญชาตญาณแห่งอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาแผ่ซ่านออกมาจากส่วนลึกของดวงวิญญาณ ความรู้สึกไม่สบายใจนี้ทำให้หวงเสี่ยวหลงเกิดภาพหลอนว่าเขากำลังก้าวเดินลึกลงไปในส่วนที่ลึกที่สุดของขุมนรกทีละก้าว เวลาผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมง สิ่งที่แตกต่างออกไปคือหมอกสีเทาเข้มนั้นยิ่งทวีความหนาแน่นขึ้นตามระยะทางที่เขาเดินเข้าไป ตอนที่หวงเสี่ยวหลงเข้ามาในหุบเขาช่วงแรก เขายังพอจะมองเห็นสิ่งต่างๆ รอบตัวได้ในระยะสิบเมตร แต่ในตอนนี้ แม้แต่การยื่นมือออกไปตรงหน้า เขาก็แทบจะมองไม่เห็นนิ้วมือของตัวเองเลยด้วยซ้ำ หวงเสี่ยวหลงยังคงเดินตรงไปข้างหน้า ทันใดนั้น หมอกสีเทารอบตัวเขาก็เริ่มเคลื่อนไหวราวกับสายน้ำที่ไหลหลาก พร้อมกับเสียงกรีดร้องประหลาดที่เริ่มดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนว่าเมื่อหมอกสีเทาเข้มเคลื่อนไหว มันจะไปกระตุ้นให้เกิดเสียงร้องที่แปลกประหลาดเหล่านั้นตามมา หวงเสี่ยวหลงเริ่มตึงเครียด สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขณะที่เตรียมพร้อมรับมือกับการเปลี่ยนแปลงได้ทุกเมื่อ เขาเริ่มโคจรปราณต่อยุทธ์ในร่างกาย เสียงกรีดร้องแหลมคมยังคงก้องกังวานอยู่ในหุบเขา หวงเสี่ยวหลงคาดการณ์ว่าเสียงร้องเหล่านี้น่าจะมาจากสิ่งมีชีวิตบางชนิดที่ไม่ได้จัดอยู่ในเผ่าพันธุ์สัตว์อสูร แต่มันฟังดูคล้ายกับปีศาจร้ายจากขุมนรกเสียมากกว่า ฉับพลันนั้น บางสิ่งที่ทรงพลังก็พุ่งเข้าใส่เขาจากด้านหน้า ทะลวงผ่านหมอกหนาจนทำให้หวงเสี่ยวหลงสะดุ้ง ปีกปีศาจขยับพัดพาร่างหลบไปด้านข้าง พร้อมกับเปิดใช้งานพลังวิญญาณยุทธ์—เงาพราย ในเวลาเดียวกันเพื่อหลบหลีกสิ่งที่เข้าโจมตี สิ่งมีชีวิตสีดำมืดพุ่งออกมาจากหมอก ร่างกายของมันมีลักษณะคล้ายมนุษย์ทว่ากลับมีสี่แขนและดวงตาสีแดงฉานวาวโรจน์ ทั่วทั้งร่างของมันถูกปกคลุมด้วยเปลวเพลิงที่น่าสยดสยอง หวงเสี่ยวหลงเกือบจะหลบการปะทะกับสิ่งมีชีวิตประหลาดตัวนั้นไม่พ้น ร่างสีดำประหลาดพุ่งผ่านหวงเสี่ยวหลงไป ส่งคลื่นความร้อนแรงจากเปลวไฟที่แผดเผาอยู่บนร่างกายของมันเข้าใส่เขา จนทำให้เขารู้สึกเหมือนกับตกลงไปในทะเลเพลิงแห่งความอาฆาต ความเจ็บปวดแปลบปลาบอย่างรุนแรงพุ่งผ่านผิวหนังจากอุณภูมิที่พุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน ภายใต้สถานการณ์ปกติ ด้วยการอาศัยกายาอาซูร่าและการกลืนกินมุกมังกรไฟมานานหลายปี แม้จะถูกเผาผลาญด้วยเปลวไฟธรรมดาที่มีอุณหภูมิสูงก็ไม่อาจทำอันตรายเขาได้แม้แต่น้อย แต่เปลวเพลิงนี้... เพียงแค่คลื่นความร้อนที่หลงเหลืออยู่ของมันก็เพียงพอที่จะสร้างความเจ็บปวดให้แก่หวงเสี่ยวหลงได้แล้ว จินตนาการได้เลยว่าเปลวเพลิงที่ไม่รู้จักนี้จะน่าสะพรึงกลัวเพียงใด สิ่งมีชีวิตประหลาดไม่ได้ไล่ตามหวงเสี่ยวหลง แต่มันกลับพุ่งตรงหายเข้าไปในหมอกสีเทาเข้มที่หนาทึบ ราวกับว่ามันมองไม่เห็นเขา ทว่า เพียงไม่กี่อึดใจหลังจากที่หวงเสี่ยวหลงหลบการโจมตีของสิ่งมีชีวิตสีดำประหลาดตัวแรกไปได้ ก็มีสิ่งมีชีวิตสีดำประหลาดอีกตัวพุ่งเข้าใส่เขาจากด้านหน้าอีกครั้ง หวงเสี่ยวหลงที่ตื่นตัวรีบเรียกใช้งานเงาพรายอีกครั้ง และเหตุการณ์เดิมๆ ก็ซ้ำรอยทุกๆ ไม่กี่อึดใจ สิ่งมีชีวิตสีดำประหลาดเหล่านี้ปรากฏออกมาอย่างต่อเนื่องราวกับไม่มีวันสิ้นสุด เมื่อตัวหนึ่งหายเข้าไปในหมอก อีกตัวหนึ่งก็จะปรากฏกายออกมาทันที และสิ่งที่ทำให้สีหน้าของหวงเสี่ยวหลงเริ่มย่ำแย่ลงก็คือ ทุกครั้งที่มีตัวใหม่ปรากฏขึ้น ความเร็วในการโจมตีและเปลวไฟบนร่างกายของพวกมันก็จะยิ่งทวีความน่าสะพรึงกลัวมากขึ้น ในช่วงแรก เปลวไฟบนร่างสีดำประหลาดเหล่านั้นเพียงแค่แผ่คลื่นความร้อนที่ทิ้งความรู้สึกแสบร้อนไว้บนผิวหนังของหวงเสี่ยวหลง แต่ในตอนนี้ ความรู้สึกแสบร้อนนั้นกลับแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย และเริ่มส่งผลกระทบต่ออวัยวะภายในของเขา ความเจ็บปวดนั้นแสนสาหัสเกินบรรยาย หลังจากหลบหลีกสิ่งมีชีวิตสีดำประหลาดไปได้มากกว่าสิบตัว หวงเสี่ยวหลงก็เริ่มรู้สึกหวาดหวั่นเมื่อเห็นสิ่งมีชีวิตอีกตัวปรากฏขึ้นและพุ่งตรงมาที่เขา เพียงชั่วพริบตา สิ่งมีชีวิตตัวนั้นก็มาถึงตรงหน้าหวงเสี่ยวหลง แม้จะพยายามใช้เงาพรายอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่แขนข้างหนึ่งของเขากลับถูกประกายไฟที่ไม่รู้จักเพียงเล็กน้อยสัมผัสเข้า ความเจ็บปวดที่น่าตกใจถาโถมเข้าใส่ราวกับถูกย่างสดในกองไฟนรก ความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงนั้นเกินกว่าที่แม้แต่คนอย่างหวงเสี่ยวหลงจะทนทานได้ เขาจึงหลุดเสียงร้องคำรามอย่างเจ็บปวดออกมา เมื่อความเจ็บปวดทุเลาลง หวงเสี่ยวหลงสำรวจจุดที่ถูกเปลวไฟเผาผลาญ และพบว่ามีบาดแผลที่เป็นรูกลวงลึกเข้าไปในเนื้อ เลือดอาบชุ่ม และลึกไปจนถึงกระดูก! หวงเสี่ยวหลงตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ นี่เป็นครั้งแรกที่มีบางสิ่งสามารถทะลวงผ่านการป้องกันทางกายภาพของเขาและสร้างบาดแผลฉกรรจ์ได้ถึงเพียงนี้ ในวินาทีนั้น หวงเสี่ยวหลงไม่ลังเลอีกต่อไป เขาเรียกมังกรดำและมังกรฟ้าออกมาทันทีเพื่อทำการผสานวิญญาณ เมื่อผสานเข้ากับวิญญาณยุทธ์มังกรคู่ เกล็ดมังกรสีดำและสีฟ้าก็เข้าปกคลุมผิวหนังของหวงเสี่ยวหลง บาดแผลที่เป็นรูกลึกถึงกระดูกเริ่มฟื้นฟูอย่างช้าๆ สิ่งมีชีวิตสีดำประหลาดอีกตัวปรากฏขึ้นและพุ่งเข้าใส่ หวงเสี่ยวหลงเบี่ยงตัวหลบด้วยก้าวพริบตา หลังจากผสานวิญญาณ ความเร็วของหวงเสี่ยวหลงก็เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล ทว่าแม้จะมีเกล็ดมังกรหนาปกคลุมไปทั่วทั้งตัว หวงเสี่ยวหลงก็ยังคงสัมผัสได้ถึงความร้อนแรงของเปลวไฟที่แผ่ออกมาจากร่างกายของสิ่งมีชีวิตสีดำตัวนั้น ครึ่งชั่วโมงผ่านไป หวงเสี่ยวหลงพยายามอดทนมาได้อีกครึ่งชั่วโมงหลังการผสานวิญญาณ อย่างไรก็ตาม ครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้นกลับกลายเป็นการต่อสู้ที่ยากลำบากอย่างยิ่ง สิ่งมีชีวิตสีดำประหลาดอีกตัวพุ่งออกมาจากหมอกสีเทาที่หนาทึบ มันมีความเร็วมากกว่าตัวก่อนหน้าทั้งหมด หวงเสี่ยวหลงไม่อาจหลบพ้นได้แม้จะมีความเร็วเพิ่มขึ้นจากการผสานวิญญาณแล้วก็ตาม แขนทั้งสองข้างของหวงเสี่ยวหลงถูกเปลวไฟจากร่างกายของสิ่งมีชีวิตประหลาดแผดเผา เปลวเพลิงนั้นเต้นระบำอยู่บนเกล็ดมังกรที่ปกป้องร่างกายของเขา เกล็ดมังกรเริ่มหลุดร่วงลงทีละชิ้นอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า ความเร็วของสิ่งมีชีวิตตัวล่าสุดนี้เร็วกว่าตัวแรกถึงห้าหรือหกเท่า! เพียงไม่กี่นาทีต่อมา เกล็ดทุกชิ้นบนร่างกายของหวงเสี่ยวหลงก็หลุดออกจนหมด สภาพของหวงเสี่ยวหลงในตอนนี้แทบจะจำเค้าเดิมไม่ได้เนื่องจากสภาพที่ดูน่าเวทนา ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยรูแผลที่ชุ่มเลือดและถูกเผาไหม้จนลึกถึงกระดูกจากเปลวเพลิงเหล่านั้น 'ไม่นึกเลยว่าฉันจะต้องมาตายที่นี่!' หวงเสี่ยวหลงคิดกับตัวเองด้วยความสมเพช 'หลังจากตายแล้ว ฉันจะได้กลับไปที่โลกมนุษย์ไหมนะ?' สติของหวงเสี่ยวหลงเริ่มเลือนลาง ร่างกายของเขาโอนเอนไปมาอย่างไม่มั่นคง ในขณะที่กำลังจะล้มลงกระแทกพื้น หมอกสีเทาเข้มที่หนาทึบรอบตัวเขาก็อันตรธานหายไปทันทีโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า และที่น่าแปลกคือ เสียงกรีดร้องแหลมคมจากสิ่งมีชีวิตสีดำประหลาดเหล่านั้นก็ได้เงียบหายไปด้วยเช่นกัน หวงเสี่ยวหลงมองไปรอบๆ ด้วยสายตาว่างเปล่า เมื่อหมอกสีเทาเข้มหายไป หุบเขาทั้งหมดก็ปรากฏแก่สายตาของเขา พื้นที่ในหุบเขาเต็มไปด้วยก้อนหินสีดำ นอกเหนือจากก้อนหินแล้ว ยังมีต้นไม้สีดำรูปร่างประหลาดกระจายอยู่ทั่วไป ต้นไม้แต่ละต้นมีกิ่งก้านเพียงสองกิ่ง ดูคล้ายกับแขนสองข้างของมนุษย์ หวงเสี่ยวหลงพยายามทรงตัวและหยิบยารักษาออกมาจากแหวนอาซูร่า หลังจากกลืนยาลงไป เขาก็เริ่มใช้พลังฟื้นฟูฉับพลัน แสงสีฟ้าเปล่งประกายรอบตัวเขาในทันที ช่วยให้เขาค่อยๆ ฟื้นตัวขึ้นอย่างช้าๆ เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง แสงสีฟ้าก็สลายตัวไป บาดแผลบนร่างกายของหวงเสี่ยวหลงสมานตัวและปิดสนิทลง ดูดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก หากมองจากภายนอก คงไม่มีใครบอกได้ว่าหวงเสี่ยวหลงเพิ่งจะได้รับบาดเจ็บสาหัสมา เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยกเท้าขึ้นและเดินต่อไปยังส่วนที่ลึกที่สุดของหุบเขา หนึ่งชั่วโมงต่อมา เขาก็มาถึงปลายสุดของหุบเขา ที่หน้าผาหินตรงสุดทางนั้นมีถ้ำสีดำมืดมิดอยู่แห่งหนึ่ง จากภายในถ้ำมืดที่ทอดยาวเป็นอุโมงค์นั้น มีเสียงคร่ำครวญที่ฟังดูเจ็บปวดรวดร้าวระงมออกมาไม่ขาดสาย หวงเสี่ยวหลงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจแน่วแน่และก้าวเท้าเข้าไป ในเมื่อเขามาไกลถึงขนาดนี้แล้ว เขาย่อมไม่เต็มใจที่จะจากไปในตอนนี้โดยที่ยังไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ที่ปลายทาง หอคอยสมบัติหลิงหลงและแหวนพันธนาการเทพในร่างกายของเขาสั่นสะเทือนทันทีที่เขาก้าวเท้าแรกเข้าไปในอุโมงค์สีดำ ตั้งแต่ตอนที่เขาเข้ามาในหุบเขา พวกมันไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ เลยจนกระทั่งวินาทีนี้ หวงเสี่ยวหลงรู้สึกดีใจอย่างมากในใจ เมื่อพิจารณาจากปฏิกิริยาเหล่านี้ มุกวิญญาณขาดสูญจะต้องอยู่ในหุบเขาแห่งนี้จริงๆ และต้องอยู่ภายในอุโมงค์สีดำนี้แน่นอน! หวงเสี่ยวหลงเดินตามเส้นทางในอุโมงค์สีดำที่เต็มไปด้วยความมืดมิดสนิทซึ่งดูดซับแสงสว่างทั้งหมด ดวงตาของเขาสามารถมองเห็นทางข้างหน้าได้ไม่เกินสามร้อยเมตร แม้จะไม่มีหมอกหนาอยู่ภายในอุโมงค์ แต่หวงเสี่ยวหลงก็ไม่กล้าประมาท เขายังคงรักษาสภาพการผสานวิญญาณเอาไว้ และคอยสังเกตความเปลี่ยนแปลงรอบด้านอยู่ตลอดเวลา ทว่าอุโมงค์สีดำนี้กลับดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด หวงเสี่ยวหลงเดินตามเส้นทางนี้มานานหลายชั่วโมงแต่ก็ยังมองไม่เห็นปลายทางเสียที