บทที่ 272 สังหารสโตนชี “พรวด!” เมื่อโจวเหวินกดทับลงบนก้อนหิน เขาก็อดไม่ได้ที่จะกระอักเลือดออกมาคำโต เขาใช้ทักษะถอนหายใจแห่งราชาต่อเนื่องยาวนานเกินไปจนอวัยวะภายในบอบช้ำอย่างหนัก ตอนนี้เขากำลังทนทุกข์ทรมานจากอาการเลือดออกภายในขั้นรุนแรง หากเป็นคนธรรมดาคงตายไปนานแล้ว แต่โจวเหวินยังคงกัดฟันอดทน เขามองดูเศษหินที่เคยเป็นร่างของสโตนชี หากสโตนชีตัวนี้ยังไม่ตาย ทั้งสามคนต้องจบเห่แน่ โจวเหวินในตอนนี้ไม่มีแรงเหลือพอที่จะสู้ต่อได้อีกแล้ว ลู่หยุนเซียนและหลิวเฉิงจื้อจ้องมองกองซากปรักหักพังอย่างไม่ละสายตา ราวกับว่าโลกทั้งใบเงียบสงัดลงในชั่วขณะนั้น จนพวกเขาทั้งสามเกือบจะได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง หลังจากความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง หลิวเฉิงจื้อก็กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ยังไม่มั่นใจนักแต่เต็มไปด้วยความหวัง “มัน... มันไม่ขยับแล้ว... ดูเหมือนว่ามันจะตายแล้วจริงๆ...” โจวเหวินผ่อนลมหายใจออกมาขณะรู้สึกถึงความเจ็บปวดไปทั่วร่าง มันทำให้เขารู้สึกราวกับว่าผิวหนังกำลังถูกฉีกกระชาก แต่เขาก็ยังใช้มือข้างหนึ่งกดก้อนหินนั้นไว้แน่น ตอนที่เขากดลงบนเศษหินในครั้งแรก โจวเหวินยังพอสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนและการขัดขืนอยู่สองสามครั้ง ทว่ามันก็สงบนิ่งลงอย่างรวดเร็ว ราวกับเป็นเพียงวัตถุไร้ชีวิต “ผู้กองลู่ เสื้อกันฝนของคุณ...” โจวเหวินเพิ่งจะถอนหายใจด้วยความโล่งอกก็ได้ยินเสียงหลิวเฉิงจื้ออุทานขึ้น โจวเหวินหันไปมองหลิวเฉิงจื้อและเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของอีกฝ่าย เขากำลังชี้ไปที่ลู่หยุนเซียนด้วยนิ้วที่สั่นเทาไม่หยุด โจวเหวินมองไปตามทิศทางที่นิ้วนั้นชี้ และเห็นว่าเสื้อกันฝนสั่งทำพิเศษของลู่หยุนเซียนขาดตรงช่วงเอว แม้รอยฉีกขาดจะไม่ใหญ่มาก แต่ฝนเลือดก็ได้ไหลซึมเข้าไปข้างในแล้ว ลู่หยุนเซียนไม่ทันสังเกตว่าเสื้อกันฝนขาดตอนไหนระหว่างการต่อสู้อันดุเดือด ใบหน้าของเขาเริ่มซีดเผือดในขณะที่รูม่านตาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน “คุณชายเหวิน ผมเกรงว่าคงไปต่อกับคุณไม่ไหวแล้ว ผมทำให้รองผู้การอันผิดหวังและทำภารกิจที่เขาได้รับมอบหมายมาไม่สำเร็จ แถมยังพาคุณเข้ามาในสมรภูมิโบราณแห่งนี้ด้วย แต่ผมขอร้องล่ะ ช่วยนำหัตถ์ศิลาไปที่ซากปรักหักพังแล้วส่งมอบมันให้รองผู้การอันด้วย ผมเชื่อว่าคุณทำได้” ขณะที่ลู่หยุนเซียนพูด ดวงตาของเขาก็แดงก่ำมากขึ้นเรื่อยๆ ลมหายใจก็หนักอึ้งขึ้น “คุณชายเหวิน ผมต้องไปแล้ว หวังว่าชาติหน้าผมจะได้เป็นสมาชิกกองทัพอาทิตย์อัสดงอีกครั้ง” จิตสำนึกของลู่หยุนเซียนเริ่มเข้าสู่ความโกลาหล ความกระหายเลือดกำลังเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะของเขา เขารู้ดีว่าเหลือเวลาอีกไม่มาก หากไม่อยากกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่คลุ้มคลั่ง เขาจึงยกกำปั้นที่อัดแน่นไปด้วยเปลวเพลิงขึ้นเตรียมจะทุบเข้าที่หัวของตัวเอง “หยุดนะ!” โจวเหวินทนความเจ็บปวดสั่งให้ด็อกเตอร์ความมืด (Doctor Darkness) ออกจากร่างของเขาและพุ่งเข้าหาลู่หยุนเซียน พร้อมกันนั้นเขาก็ใช้ทักษะการผ่าตัดทันที ลู่หยุนเซียนไม่ฟังคำของโจวเหวิน เขาไม่ปรารถนาที่จะตายเหมือนสุนัขบ้าคลั่ง ทว่ากำปั้นของเขายังไม่ทันถึงศีรษะ มีดผ่าตัดของด็อกเตอร์วิญญาณ (Dr. Soul) กลับเร็วกว่า มันปักเข้าที่ลำคอของเขา ทำให้ร่างกายของเขาแข็งทื่อและหยุดชะงัก ในเวลาเดียวกัน ด็อกเตอร์ความมืดก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าลู่หยุนเซียน มือข้างหนึ่งถือเข็มฉีดยาแทงเข้าที่หลอดเลือดของเขาแล้วฉีดยาพิษเข้าไปในร่างกาย ลู่หยุนเซียนรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แสนสาหัสในร่างกายจนอดไม่ได้ที่จะร้องออกมา แต่สีแดงในดวงตาของเขาก็ค่อยๆ จางหายไปและกลับมาเป็นปกติอย่างช้าๆ โจวเหวินพยุงตัวขึ้น มือข้างหนึ่งถือหัตถ์ศิลาไว้ ส่วนอีกข้างหยิบร่มที่เขาโยนทิ้งลงไปในโคลนขึ้นมา หลังจากสะบัดฝนเลือดที่เกาะอยู่ออกจนหมด เขาก็กางร่มออกแล้วยืนบังฝนให้ลู่หยุนเซียน “คุณยังมีสัตว์คู่หูประเภทเกราะเหลืออยู่ไหม? พอจะกันความเสียหายจากฝนเลือดได้หรือเปล่า?” โจวเหวินถามลู่หยุนเซียนขณะเรียกเก็บด็อกเตอร์ความมืดกลับไป จิตสำนึกของลู่หยุนเซียนกลับมาเกือบสมบูรณ์แล้ว เขาสัมผัสได้ว่าไวรัสที่บุกรุกร่างกายกำลังถูกขับออกด้วยความเจ็บปวด “ไม่มีเกราะเหลือแล้ว แต่ผมยังมีสัตว์คู่หูอีกตัวที่น่าจะแก้ไขสถานการณ์ได้” ลู่หยุนเซียนมองโจวเหวินด้วยสายตาที่ซับซ้อน ย้อนกลับไปตอนที่อันเซิ่งสั่งให้เขาปกป้องโจวเหวิน เขาไม่เคยจินตนาการเลยว่าจะมาถึงวันนี้ ไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะเกิดเรื่องราวมากมายระหว่างเขากับโจวเหวิน จนทำให้เขารู้สึกราวกับอยู่ในความฝัน “ถ้าอย่างนั้นก็รีบจัดการซะ ร่างกายผมอ่อนแอมาก เกรงว่าจะไม่สามารถสู้ได้อีกแล้ว หากเจอสิ่งมีชีวิตมิติอีก ผมคงต้องพึ่งพาคุณแล้วล่ะ” โจวเหวินกล่าว ลู่หยุนเซียนกัดฟันพยักหน้าให้โจวเหวิน จากนั้นเขาก็เรียกสัตว์คู่หูออกมา มันคืออสรพิษที่แปลงร่างเป็นเข็มขัดหนังประหลาด เขาคาดมันไว้ที่เอว ซึ่งปิดรูโหว่บนเสื้อกันฝนได้พอดี โจวเหวินเซถลาไปมาก่อนจะทรุดลงกับพื้นดินโคลนที่นองไปด้วยเลือด ความเสียหายที่เกิดขึ้นกับร่างกายเขานั้นรุนแรงเกินไป แม้จะเปลี่ยนมาใช้สูตรสำเร็จปัญญาญาณขนาดเล็ก (Small Perfection of Wisdom Sutra) แต่ก็ยังยากที่จะฟื้นตัวได้เต็มที่ในเวลาอันสั้น ‘การฟื้นฟูของสูตรสำเร็จปัญญาญาณขนาดเล็กยังไม่เพียงพอ หากฉันมีร่างกายเทพนักรบอมตะแบบหลี่เสวียน ก็คงจะหายจากอาการบาดเจ็บนี้ได้ในพริบตา’ โจวเหวินถอนหายใจในใจ “คุณชายเหวิน คุณเป็นอะไรไหม?” หลิวเฉิงจื้อรีบเข้ามาพยุงโจวเหวิน “ปล่อยให้เขาพักสักหน่อยเถอะ” ลู่หยุนเซียนกล่าว แต่แล้วรูม่านตาของเขาก็หดตัวลงจนเบิกกว้าง หลิวเฉิงจื้อใช้ฝ่ามือฟาดเข้าที่ศีรษะของโจวเหวิน แสงสีม่วงจากฝ่ามือส่องประกายวูบวาบอย่างน่าสยดสยอง กลิ่นอายของเขานั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าลู่หยุนเซียนเลย กลับดูชั่วร้ายและทรงพลังยิ่งกว่าเสียอีก ลู่หยุนเซียนไม่เข้าใจว่าหลิวเฉิงจื้อซึ่งยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บดี จะสามารถสร้างพลังที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้ออกมาได้อย่างไร แม้จะอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์เต็มที่ เขาก็ไม่มีพลังขนาดนี้ด้วยซ้ำไป ไม่ต้องพูดถึงในยามที่บาดเจ็บสาหัสเช่นนี้เลย ยิ่งไปกว่านั้น ลู่หยุนเซียนรู้ดีว่าหลิวเฉิงจื้อฝึกฝนวิชาพลังปราณธาตุลม แต่ฝ่ามือนั้นเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่พลังธาตุลมอย่างแน่นอน ไม่มีเวลาให้ลู่หยุนเซียนได้คิดอะไรอีก หลิวเฉิงจื้ออยู่ใกล้โจวเหวินเกินกว่าจะหลบการโจมตีได้ อีกทั้งร่างกายของโจวเหวินก็อ่อนแอเกินไป โดยไม่ทันคิด ลู่หยุนเซียนยื่นมือออกไป หวังจะใช้แขนของตนขวางการโจมตีนั้นไว้ ทว่าโจวเหวินเร็วกว่าลู่หยุนเซียน เขายกหัตถ์ศิลาในมือขึ้นปัดแขนของลู่หยุนเซียน ทำให้ฝ่ามือของหลิวเฉิงจื้อฟาดลงบนหัตถ์ศิลาแทน ปัง! แสงสลัวแผ่ออกมาจากหัตถ์ศิลา แสงสีม่วงบนฝ่ามือของหลิวเฉิงจื้อแตกสลายไปขณะที่เขากระเด็นถอยหลังไปสองสามก้าวเนื่องจากแรงสะท้อน เขายืนอยู่ท่ามกลางฝนเลือดและจ้องมองโจวเหวินด้วยสีหน้าที่แปลกประหลาด เสื้อกันฝนที่หุ้มฝ่ามือของเขาขาดวิ่น ทำให้ฝ่ามือที่ไร้การป้องกันถูกฝนเลือดอาบไล้ ทว่าฝนเลือดเหล่านั้นกลับไม่สามารถทะลุทะลวงร่างกายของเขาได้ “แกไม่ใช่หลิวเฉิงจื้อ แกเป็นใครกันแน่?” ลู่หยุนเซียนจ้องมองหลิวเฉิงจื้อแล้วถามขึ้น แม้หลิวเฉิงจื้อจะเป็นระดับมหากาพย์เหมือนกัน แต่เขาก็เป็นเพียงคนธรรมดาทั่วไปในกลุ่มผู้แข็งแกร่ง แม้แต่ลู่หยุนเซียนเองยังไม่สามารถต้านทานฝนเลือดด้วยร่างกายเปล่าเปลือยได้ นับประสาอะไรกับหลิวเฉิงจื้อ “หึหึ... ข้าก็คือหลิวเฉิงจื้อไง...” สีหน้าและน้ำเสียงของหลิวเฉิงจื้อกลายเป็นเรื่องแปลกประหลาด มันเห็นได้ชัดว่าเป็นร่างกายของผู้ชาย แต่ท่าทางและเสียงกลับเป็นของผู้หญิง