บทที่ 298 - มุกมังกร “ไม่ใช่ว่าผมทำหายหรอกครับ แต่สัตว์เลี้ยงร่วมต่อสู้ตัวหนึ่งของผมมันกินเข้าไป ตอนนี้มันกลายเป็นไข่หินและกำลังอยู่ในช่วงวิวัฒนาการ” โจวเหวินหยิบไข่หินของทรูธลิสเซนเนอร์ออกมา “ไม่ทราบว่าอันนี้ใช้แทนกันได้ไหมครับ?” “นั่น... ผมก็ไม่แน่ใจ... ลองดูก็แล้วกัน...” อันเซิงเองก็ไม่มั่นใจเช่นกัน เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ส่งไข่หินมาให้ผม แล้วคุณก็ขับรถศึกคันนี้ออกไป มันจะพาคุณออกจากซากโบราณสถานโดยไม่เจอกับอันตรายมากนัก บาดแผลของลู่หยุนเซียนกับลู่หนิงจำเป็นต้องได้รับการรักษา ที่นี่ไม่มีสัตว์เลี้ยงร่วมต่อสู้สายรักษาเลย” “คุณเป็นคนส่งลู่หนิงออกไปหรือครับ?” โจวเหวินถามพร้อมกับยื่นไข่หินให้อันเซิง “หนอนใยเลือดในตัวเธอรับมือได้ยาก ผมเลยไม่มีทางเลือกนอกจากส่งเธอออกไปก่อน” อันเซิงตอบขณะรับไข่หินมา “ตกลงว่าคุณกับท่านอัลกอฮอล์และคนอื่นๆ มันยังไงกันแน่?” โจวเหวินไม่เชื่อว่าอันเซิงจะสะเพร่าจนถึงขั้นพาคนที่มีเจตนาแอบแฝงเข้ามาด้วย “เอาเป็นว่าเราต่างฝ่ายต่างใช้ประโยชน์จากกันและกันก็แล้วกัน ท่านอัลกอฮอล์มีแผนของเขา ส่วนผมก็ต้องการคนมาคอยดึงความสนใจของต้นไม้แห่งอายุขัยในโถงแห่งอายุขัย” อันเซิงเก็บไข่หินอย่างระมัดระวัง “พี่หลานกับอดีตอาจารย์ใหญ่ถูกพบตัวหรือยังครับ? พวกเขาเป็นยังไงบ้าง?” โจวเหวินถามในสิ่งที่เขาอยากรู้มากที่สุด “น่าจะยังอยู่ในวิหาร แต่เพราะวัตถุหินหายไป วิหารเลยเปิดไม่ได้ หากไม่มีอะไรผิดพลาด ผมน่าจะช่วยพวกเขากลับมาได้ คุณรีบกลับไปเถอะ ไว้ผมกลับไปแล้วค่อยคุยกัน” อันเซิงพูดจบก็กระโดดลงจากพาหนะประหลาดนั่น แล้วมุ่งหน้าไปยังถ้ำที่พาหนะคันนี้โผล่ออกมา ในพริบตาเดียวเขาก็หายวับไป โจวเหวินถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนจะเอนหลังพิงที่นั่งของรถศึก เขารู้สึกปวดไปทั้งตัว ถ้าเขารู้ว่าแค่ขับรถศึกมาถึงวิหารก็จะเจอกับอาเซิง เขาคงไม่ต้องลำบากขนาดนี้ เกือบตายไปแล้วเชียว โจวเหวินมองลู่หยุนเซียนและลู่หนิง สภาพของทั้งคู่ย่ำแย่มาก และเขาเองก็ไม่รู้ว่าพวกเธอจะรอดไปถึงค่ายพักได้หรือไม่ ระหว่างทางกลับ เส้นทางที่รถศึกใช้นั้นเหมือนกับขามาเป๊ะๆ หลังจากผ่านทะเลทรายและผืนน้ำ รถศึกก็แล่นออกจากอุโมงค์ใต้ดินของซากโบราณสถาน โจวเหวินพาลู่หยุนเซียนและลู่หนิงกลับถึงค่ายพัก จ้าวซินช่วยรักษาแผลและประคองอาการพวกเธอไว้ได้ หนอนใยเลือดที่เข้าไปในร่างกายไม่ถึงกับทำให้เสียชีวิต แต่เขาก็ไม่สามารถกำจัดมันให้ได้เพราะคุณหมอความมืดเองก็บาดเจ็บสาหัสเช่นกัน อาการบาดเจ็บของโจวเหวินก็หนักหนาสาหัสไม่แพ้กัน แต่พลังจากสัตว์เลี้ยงร่วมต่อสู้เถาวัลย์นั้นมีจำกัด เขาจึงให้จ้าวซินดูแลลู่หยุนเซียนกับลู่หนิงไปก่อน ส่วนตัวเขาค่อยๆ ฟื้นฟูร่างกายด้วยคัมภีร์ปัญญาขนาดเล็ก เขานอนลงบนเตียงและเริ่มฟาร์มดันเจี้ยนถ้ำค้างคาวอีกครั้ง แม้อัตราการดรอปของถ้ำค้างคาวจะไม่สูงนัก แต่มันมีค้างคาวจำนวนมาก ทำให้มีโอกาสได้ไอเทมพอสมควร ทว่ากลับไม่มีชิ้นไหนที่มีค่าเลย เมื่อไหร่ลูกเสือถึงจะดรอปสักทีนะ? ถ้าได้มาแล้วพาไปถ้ำค้างคาว ผมต้องกวาดเรียบแน่นอน โจวเหวินไม่ได้ลูกเสือเลยสักครั้งตลอดการฟาร์ม ทำให้เขาหงุดหงิดเป็นอย่างมาก เมื่อมาถึงทะเลใต้ดินอีกครั้ง โจวเหวินจับจ้องไปยังท้องฟ้าสีไพลินอย่างระมัดระวัง แต่กลับไม่พบอะไรอยู่ข้างในเลย ทำไมในเกมถึงไม่มีรถศึกนะ? ในเมื่อไม่มีทางเดินทางทางอากาศ โจวเหวินจึงไม่มีทางเลือกนอกจากเดินทางบนผิวน้ำ เขาบังคับเงาสีขาวพิษบินในระดับต่ำ ไม่กล้าบินสูงเกินไป บินไปได้ไม่นาน น้ำทะเลก็สาดกระเซ็นขึ้นมา มังกรทะเลที่มีผิวคล้ายหินออบซิเดียนพุ่งทะลุผิวน้ำออกมา มันอ้าปากกว้างหมายจะเขมือบโจวเหวินและเงาสีขาวพิษ ปากของมันดูเหมือนหลุมดำที่มีแรงดึงดูดมหาศาล ดูดเงาสีขาวพิษเข้าไปจนมันไม่สามารถขัดขืนหรือแม้แต่จะหลบหนีได้เลย โจวเหวินรีบบังคับให้เงาสีขาวพิษใช้ทักษะเงาแห่งความมืด ซึ่งมันก็ได้ผล ทำให้ทั้งตัวมันเองและร่างอวตารสีเลือดกลายเป็นเงา จากนั้นพวกเขาก็ฉวยโอกาสหลบหนีออกจากปากมังกรมาได้อย่างหวุดหวิด ทว่าไม่นานนัก หัวมังกรดำอีกหลายหัวก็โผล่มาจากทิศทางต่างๆ และคอยดูดกลืนเงาสีขาวพิษ โจวเหวินไม่ได้ตื่นตระหนก เขายังคงควบคุมร่างอวตารสีเลือดให้กระโดดลงจากหลังของ