บทที่ 26: แหกคุก “เอาล่ะ พอได้แล้ว คุณกำลังทำให้เด็กมันกลัวนะ” ไมก้าพ่นลมหายใจออกมาเมื่อเห็นสีหน้าตลกๆ ของชายอีกคน “เปิดประตูซะ” ชายคนนั้นขมวดคิ้วและพยายามอย่างหนักที่จะควบคุมสีหน้า ก่อนจะค่อยๆ ยกเหรียญตราพิเศษขึ้นทาบกับส่วนหนึ่งของประตู เสียงกลไกแผดร้องดังสนั่นตามมาทันที ประตูเปิดออกเพื่อให้คนทั้งสองก้าวออกมา “รู้อะไรไหม ใครต่อใครคงคิดว่าคุณขังผู้ดูแลเอาไว้เหมือนพวกอาชญากรแน่ๆ” ไมก้าพูดติดตลกขณะก้าวออกมาและบิดขี้เกียจ ฟินน์ยังคงนั่งนิ่ง เขาเฝ้ามองไมก้าที่กำลังโต้เถียงกับชายคนนั้นอย่างหยอกล้อ ส่วนชายอีกคนยังคงจับจ้องมาที่เขาด้วยสีหน้าตะลึงงันจนพูดไม่ออก ในที่สุดไมก้าก็สังเกตเห็นว่าฟินน์ยังไม่ขยับตัว จึงเร่งให้เขาออกมา เมื่อนั้นเองฟินน์ถึงได้ขยับกาย แต่ทันทีที่เท้าของเขาสัมผัสกับพื้นเย็นเฉียบ เขาก็ขมวดคิ้ว หือ? เมื่อกี้นี้มันอะไรกัน? ความคิดที่จะลุกขึ้นยืนไม่เคยแวบเข้ามาในหัวของเขาเลยจนกระทั่งไมก้าพูดกับเขา “เป็นอะไรไปเจ้าหนู?” ไมก้าสังเกตเห็นว่าเขาขมวดคิ้วจึงถามลอยๆ แต่ฟินน์รีบปรับสีหน้าให้ว่างเปล่าเพื่อซ่อนความคิดของตัวเองเอาไว้ เขาลุกขึ้นยืนทันทีแล้วเดินไปที่ประตูเหล็กที่เปิดอ้าออกด้วยรอยยิ้มราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าลึกๆ ในใจ เขากลับตระหนักถึงความจริงอันเย็นเยียบ เรื่องเดิมมันเกิดขึ้นอีกแล้ว ตอนที่ไมก้าถามคำถามง่ายๆ นั่นกับเขา เขาพยายามจะตอบแบบเลี่ยงๆ ปัดสวะไปว่าไม่มีอะไร แต่เขากลับรู้สึกถึงความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะไม่โกหก! หรือจะพูดให้ถูกก็คือ... ความอยากที่จะพูดความจริง! แง่มุมความภักดีของเกรี่และเฟรคิอย่างนั้นเหรอ?! ฟินน์คิดอย่างตื่นตระหนกขณะเดินยิ้มก้าวออกจากประตูไปที่ทางเดินเพื่อสมทบกับชายทั้งสอง ช่วงเวลาไม่กี่วินาทีผ่านไปอย่างกระอักกระอ่วน ไม่มีใครพูดอะไร ฟินน์จมอยู่กับความคิดของตัวเอง พยายามทำความเข้าใจรายละเอียดของผลข้างเคียงเรื่องความภักดีที่กำลังเล่นงานเขา และหาวิธีว่ามันถูกกระตุ้นขึ้นมาได้อย่างไร ไมก้ากำลังจับจ้องความพยายามที่ไม่ค่อยจะได้เรื่องนักของฟินน์ในการควบคุมสีหน้าไม่ให้เผยพิรุธบางอย่างออกมา... และสุดท้าย ชายอีกคนดูเหมือนจะพูดไม่ออกกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ราวกับว่าเขาไม่เคยเชื่อเลยแม้แต่นิดเดียวว่าฟินน์จะก้าวออกมาจากห้องขังนี้ด้วยสภาพที่มีสติและสงบนิ่งขนาดนี้ ความเงียบช่วงสั้นๆ ถูกทำลายลงด้วยความร่าเริงตามปกติของไมก้า เขาหยิบซิการ์ออกมาจากกระเป๋าแล้วจุดไฟ พ่นควันออกมาคำโต “เอาล่ะ ทีนี้ผมคงขจัดความกลัวและความกังวลทั้งหมดของคุณไปได้แล้วสินะ?” “นั่นไม่ใช่เรื่องที่ผมจะตัดสินใจได้ครับ ผู้ดูแล” ชายคนนั้นกลืนน้ำลายเงียบๆ ล็อกประตูห้องขังแล้วนำทางทั้งสองคนขึ้นจากห้องใต้ดิน ไมก้าโบกมือปัดคำพูดของชายคนนั้น “ไม่สำคัญหรอก ผมรู้ว่าพ่อของคุณจะไม่มีอะไรจะพูดอีกแน่นอน ตอนนี้เขาต้องทำตามข้อตกลงของเขาให้ได้แล้ว” ฟินน์ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ดูจากสถานการณ์แล้ว เหมือนว่าไมก้ากับพ่อของชายคนนี้ได้ทำข้อตกลงบางอย่างเกี่ยวกับตัวเขา และดูเหมือนว่าไมก้าเพิ่งจะเป็นฝ่ายชนะ ฟินน์ยกมือขึ้นบังตาจากแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาทันทีที่พวกเขาออกจากห้องขังใต้ดิน ก้าวออกสู่ที่โล่งแจ้ง พวกเขาอยู่กลางที่ห่างไกลผู้คน สิ่งเดียวที่ฟินน์เห็นคือป่าในทุกทิศทาง ยกเว้นอาคารหลังเล็กๆ ที่ดูเหมือนห้องสุขาอยู่เหนือจุดที่พวกเขาเพิ่งขึ้นมา เขาเป็นตัวอันตรายขนาดนั้นเลยหรือถึงต้องถูกกักขังไว้ไกลขนาดนี้? ฟินน์คิดพลางขมวดคิ้ว แต่ไมก้าที่สังเกตเห็นสีหน้าของเขาก็แตะไหล่พร้อมรอยยิ้มขี้เล่น “ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้ช่วงเวลานั้นจบลงแล้วเจ้าหนู ต่อจากนี้ไปทุกอย่างจะราบรื่น... เอาเถอะ ก็เกือบจะราบรื่นล่ะนะ” “เกือบจะ?” ฟินน์พูดอย่างลังเล เขายังคงระแวงไมก้าเพราะผลข้างเคียงประหลาดที่เกิดขึ้นเฉพาะตอนที่ชายคนนี้ออกคำสั่ง อย่างน้อยการสนทนาปกติก็ยังพอทำได้ เขาแค่ต้องระวังตัวเองไม่ให้เผยอะไรออกมา “นายไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นในตอนนี้หรอก” ไมก้าหัวเราะพูด ทันใดนั้นจากด้านหลังของเขา สิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่มีลักษณะคล้ายนกก็โผล่ออกมาจากเงา ทำให้ฟินน์ถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความตกใจ ด้วยความสูงเกือบสิบฟุต (3 เมตร) และช่วงปีกที่กว้างกว่าสามสิบฟุต นกตัวนั้นมันมหึมาจริงๆ มันยืนตระหง่านอยู่เหนือไมก้าจากด้านหลัง แล้วเงยหน้าขึ้นสู่ท้องฟ้าส่งเสียงร้องแหลมกึกก้องเป็นการประกาศการปรากฏตัว “ผู้ดูแลครับ ได้โปรด คุณก็รู้กฎระเบียบ ห้ามบินภายในเขตโรงเรียนโดยไม่ได้รับอนุญาตอย่างถูก—” “เฮ้ จูด เซเนสชาล สินะ?” น้ำเสียงของไมก้าเย็นเฉียบขึ้นมาทันทีโดยไม่มีเค้าลางของความขี้เล่นตามปกติ เขาสบตาชายคนนั้นนิ่ง “จำไว้ว่ากำลังคุยอยู่กับใคร” นั่นทำให้ชายคนนั้นเงียบปากลงทันที และเขาก็รีบหลบสายตาไปทางอื่น ธรรมชาติที่ผ่อนคลายและขี้เล่นของไมก้ามักจะทำให้คนลืมไปว่าเขาคือผู้ดูแล จะมีก็แต่ในวินาทีแบบนี้ที่เขาเอาจริงจนน้ำหนักของชื่อตำแหน่งนั้นปรากฏออกมาให้เห็นชัดเจน “อย่าไปใส่ใจเขาเลยเจ้าหนู” เขากลับมาหาฟินน์พร้อมรอยยิ้มที่กลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม “ตระกูลเซเนสชาลขึ้นชื่อว่าเป็นพวกเคร่งกฎระเบียบมาโดยตลอด ส่วนนี่คือ เฟรดดี้” เขาชี้ไปที่นกตัวใหญ่ด้านหลัง พลางตบขนสีดำสนิทของมันขณะที่มันก้มหัวลงมากับพื้น “มันจะพาเราเดินทางไปที่แห่งหนึ่ง” ฟินน์มองดูไมก้าปีนขึ้นไปบนตัวนกและนั่งลงบนหลังของมันอย่างสบายๆ ก่อนที่เขาจะขยับตัวตามคำเร่งของไมก้า บัดซบ! ผลข้างเคียงเรื่องความภักดีอีกแล้วงั้นเหรอ?! ฟินน์สบถในใจ เขาต้องหาทางออกห่างจากตัวไมก้าให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นอีกไม่นานชายคนนี้ต้องจับผิดอะไรได้แน่ ฟินน์ปีนขึ้นไปบนหลังนก นั่งลงในอุปกรณ์ที่จัดเตรียมไว้สำหรับการเดินทางที่สะดวกสบาย นกตัวนั้นดีดตัวจากพื้นทันทีหลังจากเขาจัดท่าทางเสร็จ ส่งผลให้เกิดลมแรงพัดฝุ่นและเศษซากปลิวว่อนไปในอากาศ ฟินน์รีบคว้าสายบังเหียนไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ “เกาะไว้แน่นๆ ล่ะเจ้าหนู!” ไมก้าตะโกนแข่งกับเสียงลมด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ฟินน์ไม่จำเป็นต้องให้บอกซ้ำ เขากดตัวลงแนบกับหลังอันกว้างขวางและเย็นสบายอย่างน่าประหลาดของเจ้าเฟรดดี้ขณะที่มันพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า และในขณะที่ป่าเบื้องล่างหดเล็กลงกลายเป็นพรมสีเขียว ฟินน์ก็ลองเหลือบมองกลับไปทางชายตระกูลเซเนสชาลที่ยืนอยู่ข้างอาคารหลังเล็กนั่น เขามีสีหน้าไม่พอใจอย่างปิดไม่มิดขณะเฝ้ามอง และสายตาของทั้งสองก็สบกันครู่หนึ่ง ก่อนฟินน์จะเบนสายตาหนีและหันไปจดจ่ออยู่กับความจริงที่ว่าพวกเขากำลังบินอยู่ “สรุปว่าเรากำลังจะไปที่ไหนครับ คุณผู้ดูแล?” ฟินน์พยายามตะโกนแข่งกับเสียงลม ตัดสินใจที่จะเป็นฝ่ายรุกโดยการจัดการกับปัญหาเรื่องความภักดีโดยตรง หวังว่าคำถามง่ายๆ จะไม่กระตุ้นให้เกิดความต้องการพูดความจริงจนเกินไป ไมก้ายิ้มกว้าง เอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยในขณะที่เฟรดดี้เอียงตัวเลี้ยวไปทางทิศตะวันออก มุ่งหน้าออกจากทิศทางของป่า “ก็ต้องไปที่โรงเรียนสิ! นายต้องเลือกเครื่องแบบใหม่ ต้องหาห้องพักใหม่ และต้องไปเจอเหล่าอาจารย์ที่กำลังสับสนงุนงงอีกเพียบเลยล่ะ!” เขาหัวเราะลั่น “ข้อตกลงของผมกับอาจารย์ใหญ่หมายความว่าในทางเป็นทางการ นายไม่ถูกนับว่าเป็นตัวอันตรายอีกต่อไปแล้ว... ถึงแม้ว่านายจะยังอยู่ในความรับผิดชอบของผมก็ตาม แต่อย่างน้อยตอนนี้ด้วยสถานะใหม่ของนาย นายก็สามารถเข้าเรียนและกลายเป็น ออสซัวริสต์ อย่างเป็นทางการได้แล้ว!” “ได้เวลาที่นายจะได้เจอเพื่อนร่วมชั้นคนใหม่ของนายแล้ว ฟินน์!”