บทที่ 2342: สนทนากับบาห์รา ท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมอยู่ชั่วครู่ ในที่สุด ‘ผู้รู้แจ้ง’ ก็เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า “หากเจ้ามิได้รับใช้เหล่านิรันดร์ เช่นนั้นเจ้ากำลังจะบอกว่าตนเองมีฐานะทัดเทียมกับพวกท่านงั้นหรือ?” ทว่าก่อนที่หยวนจะได้ทันตั้งตัวหรือเอ่ยคำใดออกมา ผู้รู้แจ้งก็ระเบิดโทสะออกมาอย่างรุนแรง เขาแผดคำรามกึกก้อง “สามหาว! เหล่าเทพเจ้าอยู่เหนือกว่าพวกเราสามัญชนนัก! ผู้ที่มีฐานะทัดเทียมกับท่านได้ ก็มีเพียงเหล่าเทพเจ้าด้วยกันเองเท่านั้น!” หยวนเพียงแต่ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ “ข้าคงไม่บอกว่าเราทัดเทียมกันหรอกนะ แต่ที่แน่ๆ คือข้าไม่ได้ทำงานให้พวกเขาเหมือนกัน” ใจจริงเขานึกอยากจะพ่นคำถากถางออกไปว่า เหล่าเทพนิรันดร์นั้นอยู่ต่ำต้อยกว่าตนด้วยซ้ำ เพียงเพื่อจะดูว่าผู้รู้แจ้งจะมีปฏิกิริยาอย่างไร แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจพับเก็บความคิดนั้นไป เพราะไม่อยากแกว่งเท้าหาเสี้ยนโดยไม่จำเป็น ผู้รู้แจ้งจ้องมองหยวนเขม็งอยู่นานก่อนจะเอ่ยปากอีกครั้ง “เทพเจ้าที่เจ้าติดต่อด้วย... นามของท่านคืออะไร?” “เสียใจด้วยนะ แต่เขาบอกข้าว่าห้ามแพร่งพรายนามให้ใครรู้ โดยเฉพาะกับพวกที่ทำงานให้เทพนิรันดร์องค์อื่นอยู่แล้ว” แน่นอนว่านั่นคือกำลามที่เขาสร้างขึ้นมาเองทั้งสิ้น เพราะชูร่าไม่เคยเอ่ยข้อห้ามเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย อย่างไรก็ตาม ผู้รู้แจ้งกลับมิได้สงสัยในคำพูดนั้น เขาเอ่ยต่อว่า “ถึงแม้เจ้าจะติดต่อกับเทพเจ้าองค์อื่น แต่นั่นก็มิได้เปลี่ยนคำสั่งจากเทพเจ้าของข้าที่ต้องการจะดึงตัวเจ้าเข้าพวก” “โอ้?” หยวนเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจกับสถานการณ์ที่พลิกผัน “เทพนิรันดร์ของเจ้าอยากจะรับข้าเข้าพวกงั้นหรือ? ไหนลองว่ามา ข้ากำลังฟังอยู่” เขาไม่ได้ปฏิเสธในทันที เพราะนี่คือโอกาสทองที่จะช่วยให้เขาได้สืบสาวไปถึงตัวตนที่แท้จริงของเทพนิรันดร์ผู้อยู่เบื้องหลังผู้รู้แจ้งคนนี้ ผู้รู้แจ้งขบฟันแน่นเมื่อเห็นท่าทีที่ดูจะกระตือรือร้นผิดคาดของหยวน “ข้านึกว่าเจ้าไม่อยากรับใช้เหล่าเทพเจ้าเสียอีก?” “หือ? ข้าไปพูดตอนไหนกัน? ข้าแค่ตอบคำถามของเจ้าว่าข้าไม่ได้กำลังรับใช้ใครอยู่ แต่ไม่ได้บอกเสียหน่อยว่าข้าจะไม่มีวันรับใช้ใครเลย” “หึ! ข้าไม่เชื่อเจ้าหรอก” “แล้วข้าจะได้คุยกับเทพเจ้าของเจ้าเมื่อไหร่ล่ะ?” หยวนถามต่อ “เจ้าคิดว่าตนเองเป็นใครกัน? คิดว่านึกอยากจะสนทนากับเทพเจ้าของข้าเมื่อไหร่ก็ได้งั้นหรือ? ช่างน่าเวทนานัก เพราะเทพเจ้าของข้าจะสนทนากับเจ้าก็ต่อเมื่อท่านพร้อมเท่านั้น และเจ้าไม่มีทางที่จะใช้วิธีป่าเถื่อนบีบบังคับเหมือนที่ทำกับข้าได้แน่” “ใจเย็นก่อน ข้าก็แค่ถามดูเฉยๆ เจ้ามักจะเกรี้ยวกราดเช่นนี้เสมอเลยหรือ? หรือว่าเจ้าแค่ไม่ถูกชะตากับข้าด้วยเหตุผลบางอย่าง?” หยวนมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “ตัวตนของเจ้าทั้งหมดนั่นแหละที่กวนประสาทข้า!” ผู้รู้แจ้งโพล่งออกมาอย่างเหลืออด “ข้าก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่ทุกครั้งที่ข้ามองหน้าเจ้า ทั่วทั้งร่างของข้ากลับรู้สึกขยะแขยงจนแทบอยากจะอาเจียนออกมาเสียเดี๋ยวนี้!” “แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เราเจอกันเลยนะ หรือว่าความประทับใจแรกของข้ามันย่ำแย่ขนาดนั้นเชียว?” หยวนรำพึงกับตัวเอง “เอาเถอะ ในเมื่อเทพเจ้าของเจ้ายังไม่ยอมสนทนากับข้าในตอนนี้ ข้าก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องรั้งอยู่อีก ขอตัวก่อนล่ะ” “เดี๋ยว!” ผู้รู้แจ้งรั้งเขาไว้ทันควัน “ใครบอกว่าเจ้าไปได้?” “เจ้าอยากให้ข้าอยู่ต่อรึ? ข้านึกว่าตัวตนของข้าทำให้เจ้าขยะแขยงเสียอีก เป็นข้าคงอยากจะให้อีกฝ่ายไสหัวไปให้พ้นหูพ้นตาเร็วๆ มากกว่านะ” “ถึงข้าจะอยากให้เจ้าหายไปจากสายตาใจจะขาด แต่ข้ายังมีคำถามที่ต้องถามเจ้าอยู่” “ข้าคงไม่รับปากว่าจะตอบได้ทุกคำถามหรอกนะ แต่เชิญว่ามาได้เลย” “ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับจักรพรรดิยักษ์ และเทพเจ้าผู้อยู่เบื้องหลังเขาคืออะไรกันแน่?” “เปิดประโยคมาก็เจอคำถามหนักเลยนะ?” หยวนยิ้มบางๆ “เขาเคยเป็นเพื่อนของข้า เราสองคนรู้จักกันมานานแสนนานก่อนที่เขาจะได้พบกับเทพนิรันดร์เสียอีก ส่วนเทพนิรันดร์องค์นั้น... ข้าไม่ได้มีความเกี่ยวข้องใดๆ ด้วยเลย” “ถ้าเช่นนั้น เหตุใดเจ้าถึงสังหารจักรพรรดิยักษ์?” “นี่เจ้ากำลังถามข้าว่าทำไมข้าถึงช่วยโลกใบนี้จากการรุกรานของเขางั้นหรือ? แล้วถ้าข้าไม่ลงมือ เจ้าจะเป็นคนทำรึเปล่าล่ะ?” หยวนย้อนถาม ผู้รู้แจ้งนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด “แน่นอน ข้าย่อมต้องหยุดเขาอยู่แล้ว อันที่จริง หากเจ้ารอช้ากว่านี้เพียงแค่วันเดียว ข้าก็คงจะจัดการเขาไปเรียบร้อยแล้วล่ะ” “แล้วเจ้าจะจัดการเขาด้วยวิธีไหนกันล่ะ?” หยวนรุกไล่ถามต่อ “มันยังสำคัญอยู่อีกหรือ?” ผู้รู้แจ้งส่ายหัว ปฏิเสธที่จะอธิบายความนัยที่ซ่อนอยู่ เมื่อได้ยินเช่นนั้น หยวนก็ได้แต่หัวเราะเยาะอยู่ในใจ “อย่างไรก็ตาม เจ้าล้มจักรพรรดิยักษ์ลงได้อย่างไร?” ผู้รู้แจ้งถามต่อ “ข้าก็แค่บั่นศีรษะเขาทิ้ง” “ง่ายดายเพียงนั้นเชียว? ข้าได้ยินมาว่าแม้แต่นักล่าระดับเทพถึงหกคนร่วมมือกัน ยังไม่อาจระคายผิวเขาได้ด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับการสร้างบาดแผล” “จะให้ข้าพูดอะไรได้อีกล่ะ นอกจากว่าข้าแข็งแกร่งกว่าพวกนั้น” “ถ้าอย่างนั้น แล้วเจ้า—” จู่ๆ ผู้รู้แจ้งก็ชะงักคำพูดไปกลางคัน หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยต่อว่า “เทพเจ้าของข้าต้องการพบเจ้าแล้ว ข้าจะเชื่อมต่อเจ้ากับท่านเดี๋ยวนี้... อย่านิ่งเฉยเสียล่ะ” ผู้รู้แจ้งยกแขนขึ้นพลางพึมพำถ้อยคำบางอย่าง ก่อนจะใช้นิ้วแตะลงที่หน้าผากของหยวนอย่างแผ่วเบา ในวินาทีถัดมา สติของหยวนก็ถูกดึงเข้าสู่ห้วงมิติอื่น เขาพบว่าตนเองกำลังลอยอยู่ต่อหน้าตัวตนมหึมาที่จ้องมองลงมาจากระยะทางที่ไกลนับหลายปีแสง “ที่แท้เจ้าก็คือมรณะที่ขัดขวางแผนการของซาราน เจ้าช่างดูอ่อนแอกว่าที่ข้าคาดไว้นัก เจ้าล้มหุ่นเชิดของซารานได้จริงๆ งั้นหรือ?” “...” หยวนจ้องมองเทพนิรันดร์เบื้องหน้าด้วยสายตาอันสงบนิ่ง “เข้าใจแล้ว ที่แท้เจ้าก็คือผู้อยู่เบื้องหลังผู้รู้แจ้ง... บาห์รา” “?!?!” ดวงตาของบาห์ราเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อหยวนเรียกนามของมันออกมา ทั้งที่นี่เป็นการพบกันครั้งแรก “เจ้ารู้นามของข้าได้อย่างไร? ซารานเป็นคนบอกเจ้างั้นรึ? หรือว่าเป็นเทพนิรันดร์ผู้อยู่เบื้องหลังเจ้า?” บาห์ราเอ่ยถามด้วยความระแวดระวัง สิ่งที่บาห์ราไม่มีวันล่วงรู้ก็คือ หยวนรู้จักนามของมันเพราะเขาเคยประมือกับมันมาก่อนในอดีตชาติ และเป็นคนส่งมันเข้าสู่การหลับใหลอันยาวนานด้วยซ้ำ หยวนเพิกเฉยต่อคำถามของบาห์ราและถามต่อว่า “คนอื่นๆ อยู่ที่ไหนกันหมด?” “คนอื่นๆ รึ? เจ้ากำลังพูดจาไร้สาระอะไรอยู่?” ‘อย่างนี้นี่เอง... ดูเหมือนในตอนนี้มันยังคงทำงานเพียงลำพังสินะ’ “ช่างมันเถอะ” หยวนเอ่ยออกมาในเวลาต่อมา “ตอบคำถามของข้ามา มรณะ! ใครเป็นคนบอกนามของข้าแก่เจ้า? หากเจ้าบังอาจเมินเฉยต่อคำถามของข้าอีกครั้ง ข้าจะลบตัวตนของเจ้าให้สิ้นซากเสียเดี๋ยวนี้” “ซารานเป็นคนบอก” หยวนโป้ปดด้วยใบหน้าเรียบเฉย บาห์ราหรี่ตาจ้องมองหยวนอย่างพินิจพิเคราะห์ “เจ้ามีบรรยากาศรอบกายที่พิลึกกึกกือนัก... เจ้าเป็นเพียงมรณะอย่างเห็นได้ชัด แต่ข้ากลับได้รับสัมผัสที่ต่างออกไปจากเจ้า เทพนิรันดร์ที่เจ้ารับใช้อยู่คือนามใดกัน?” “ข้าไม่ได้โอนอ่อนรับใช้เทพนิรันดร์องค์ใด... อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่ตอนนี้” “ถ้าเช่นนั้น ใครคือเทพนิรันดร์ที่หนุนหลังเจ้าอยู่?” “ซารุค” หยวนเอ่ยพร้อมรอยยิ้มประดับใบหน้า “อะไรนะ?! ซารุคอย่างนั้นรึ?! ข้านึกว่าไอ้บัดซบนั่นจะไม่สนใจสถานที่แห่งนี้แล้วเสียอีก!” บาห์ราอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจอย่างที่สุด