**ตอนที่ 3732 – มหาสงครามแห่งวังวิญญาณดารา** “หยางไค! หยางไค เจ้ายังมีชีวิตอยู่ไหม!?” เสียงแผดร้องอย่างตื่นตระหนกของป๋อหยาพุ่งออกมาจากโลกใบเล็กในผนึก นางกำลังสนทนากับเขาอยู่ดีๆ แต่จู่ๆ ภาพนิมิตที่ปรากฏบนท้องฟ้ากลับแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ โดยไร้คำเตือนใดๆ เห็นได้ชัดว่าเขาต้องเผชิญกับการโจมตีอันรุนแรงบางอย่างเข้าให้แล้ว นางพยายามติดต่อเขามาตลอด แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับแม้แต่คำเดียว ความกระวนกระวายใจเริ่มเกาะกินจนอยู่ไม่สุข [หรือเขาจะตายไปแล้ว? หากเขาตาย ข้าไม่ต้องติดแหง็กอยู่ในโลกใบเล็กนี่ไปตลอดชีวิตหรืออย่างไร?] ถึงแม้โลกใบเล็กในผนึกตอนนี้จะไม่เลวร้ายนัก แต่มันก็หาได้งดงามตระการตาเท่ากับโลกภายนอกไม่ “ข้ายังไม่ตาย เลิกตะโกนได้แล้ว” หยางไคตอบกลับสั้นๆ แน่นอนว่าป๋อหยาเริ่มพ่นคำสบถใส่เขาอย่างเดือดดาล “ถ้ายังไม่ตายแล้วเงียบทำไมให้คนอื่นเขาตกใจ!?” นางนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะถามด้วยความกังวล “เมื่อครู่นี้เกิดอะไรขึ้น?” “ไม่มีอะไร” เขาตอบอย่างขอไปที “แค่เจอเจ้าหมอนั่นที่ดูน่าสนใจดี” [เขายังชมว่าข้าเป็นคนดี แถมยังมอบของขวัญล้ำค่าให้ด้วย] คำพูดของเขาทำให้นางอึ้งจนพูดไม่ออก เมื่อครู่นี้นางทันได้เห็นภาพของจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาลเพียงแวบเดียว ในสถานที่แบบนั้นเขาจะไปเจอใครได้? แต่น่าเสียดายที่หยางไคตัดบทไม่ยอมตอบคำถามใดๆ อีก ทำเอานางโกรธจัดจนแทบจะบดขยี้ฟันให้แตกเป็นผุยผง ในขณะเดียวกัน หยางไคหมุนกายพลางวางพอกมังกรครามพาดไว้บนช่วงไหล่ สองมือกุมที่ส่วนหัวและท้ายของหอก จากนั้น ร่างกึ่งมังกรที่สูงตระหง่านนับพันเมตรก็พลันหดเล็กลงอย่างรวดเร็วกลับคืนสู่ร่างมนุษย์ และด้วยขนาดร่างกายที่เปลี่ยนไป หอกมังกรครามยักษ์ก็ย่อขนาดลงตามเจตจำนงของเขา เมื่อร่างกายนิ่งสงบ หอกมังกรครามก็ยาวเหลือเพียงไม่ถึงสามเมตรเท่านั้น เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าเพียงก้าวเดียว เงาร่างวูบไหว พริบตาเดียวเขาก็อยู่ห่างออกไปนับพันกิโลเมตร สายตาของเขาจับจ้องไปเบื้องหน้าอย่างแน่วแน่ ทิศทางนั้นคือที่ตั้งของแดนดารา นับตั้งแต่หนีออกมาจากรอยแยกแห่งความว่างเปล่า หยางไคสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดอันแผ่วเบาที่พยายามนำทางเขา ในตอนนั้นเขาไม่มีเวลาตรวจสอบเพราะถูกเสียงกรนของอาต้าเป่ากระเด็นออกมาเสียก่อน แต่เมื่อมาคิดดูแล้ว แรงดึงดูดที่ชี้นำเขาสู่ทิศทางที่แน่นอนนั้น ย่อมไม่ใช่สิ่งอื่นใดนอกจากเจตจำนงแห่งแดนดารา เพราะอย่างไรเสียเขาก็ได้รับการยอมรับจากเจตจำนงแห่งโลก สำหรับเขาแล้ว แดนดาราคือบ้านเกิด ไม่ว่าเขาจะไปไกลเพียงใด ความผูกพันที่มีต่อแดนดาราก็ไม่มีวันขาดสะบั้นลง ….. ณ ดินแดนทิศใต้ ภายนอกวังวิญญาณดารา กองทัพนับล้านได้รวมตัวกันจนมืดฟ้ามัวดิน มวลมนุษย์และเผ่ามารกำลังห้ำหั่นกันในสงครามที่ไม่มีวันจบสิ้น ขุนเขาและสายน้ำที่เคยงดงามกลับกลายเป็นซากปรักหักพังอันน่าสังเวช ทุ่งหญ้าและป่าเขาเหี่ยวเฉาแห้งแล้ง กลิ่นอายมารแผ่ซ่านคละคลุ้งไปทั่วทุกหัวระแหง เมื่อหลายปีก่อน มหาสงครามสองโลกครั้งที่สองได้อุบัติขึ้นจากการมาเยือนของเหล่าวิสุทธิมารทั้งสิบ หลังจากนั้น ช่องว่างระหว่างสองโลกนับร้อยแปดแห่งก็ปรากฏขึ้นทั่วแดนดารา ผืนดินรอบช่องว่างเหล่านั้นแปรสภาพเป็นแดนมาร ส่งผลให้ครอบครัวนับไม่ถ้วนต้องพลัดพรากและล่มสลาย ในช่วงแรก แดนดาราอาศัยค่ายกลเคลื่อนย้ายมวลสารและลูกปัดโลกที่หยางไคกลั่นขึ้นมา เพื่อสร้างความได้เปรียบในเชิงยุทธศาสตร์ พวกเขาสังหารเผ่ามารไปมากมายและทำลายฐานที่มั่นของมารได้ถึงเก้าสิบแปดแห่ง จนเหลือเพียงสิบแห่งที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งสถานที่เหล่านั้นล้วนเป็นจุดที่เหล่าวิสุทธิมารและจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่เคยปะทะกัน เผ่ามารให้ความสำคัญกับฐานที่มั่นทั้งสิบนี้อย่างยิ่ง ไม่เพียงแต่จะเสริมสร้างการป้องกันอย่างหนาแน่น แต่พวกมันยังทุ่มกำลังพลและทรัพยากรมหาศาลเพื่อสร้าง ‘หอคอยมาร’ อันลึกลับขึ้นในแต่ละแห่ง เมื่อเริ่มการก่อสร้างหอคอยเหล่านี้ ไม่มีใครให้ความสนใจนัก จนกระทั่งหอคอยเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง แดนดาราจึงได้ตระหนักถึงเป้าหมายที่แท้จริงของพวกมัน หอคอยมารทั้งสิบแห่งนี้เชื่อมต่อถึงกันและทำงานในลักษณะเดียวกับค่ายกลเคลื่อนย้ายมวลสาร ทำให้กองทัพเผ่ามารสามารถเคลื่อนกำลังพลระหว่างฐานที่มั่นหลักทั้งสิบได้อย่างรวดเร็ว พริบตานั้น กองทัพแดนดาราก็สูญเสียความได้เปรียบในด้านการเคลื่อนไหวไปโดยสิ้นเชิง การก่อสร้างหอคอยมารไม่มีวันหยุดนิ่ง มีเหล่ามารเดินขวักไขว่ขึ้นลงหอคอยอยู่ตลอดเวลา ส่งผลให้หอคอยมารสูงขึ้นเรื่อยๆ ในแต่ละวัน จนบัดนี้พวกมันสูงสง่าเสียดฟ้ากว่าหมื่นเมตรเข้าไปแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าหอคอยเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นมาได้อย่างไร แต่มันกลับแข็งแกร่งทนทานอย่างน่าเหลือเชื่อ ครั้งหนึ่งที่เมืองคลื่นสีครามในดินแดนทิศเหนือ หยางเสี่ยวและหยางเสวี่ยเคยใช้ตำหนักกาลเวลาพุ่งชนหอคอยมารอย่างแรงถึงสองครั้ง ทว่าความพยายามกลับไร้ผล วิสุทธิมารเผ่ามารปักษามาร ‘ฝูอวี่’ ได้เคลื่อนย้ายมายังที่เกิดเหตุทันทีและซัดตำหนักกาลเวลาจนกระเด็นกลับไปด้วยลูกศรเพียงดอกเดียว การสวนกลับของนางทำให้หยางเสี่ยวและหยางเสวี่ยได้รับบาดเจ็บสาหัส ยิ่งหอคอยมารสูงเด่นขึ้นเพียงใด พื้นที่รอบฐานที่มั่นทั้งสิบก็ขยายวงกว้างขึ้นกว่าสิบเท่าของขนาดเดิม หากมองลงมาจากเบื้องบน ฐานที่มั่นทั้งสิบนี้เปรียบเสมือนเนื้อร้ายสิบจุดที่ผุดขึ้นบนผืนแผ่นดินแดนดารา มันหนองไหลซึมและกัดกินเนื้อดีรอบข้างอย่างไม่หยุดหย่อน ผู้คนอดคิดไม่ได้ว่า หากหอคอยมารยังคงเติบโตต่อไป แดนดาราจะเน่าเฟะจนกลายเป็นแดนมารโดยสมบูรณ์หรือไม่? และนั่นคงเป็นสิ่งที่เผ่ามารวางแผนไว้ ด้วยฐานที่มั่นและหอคอยมารที่ทำหน้าที่ดั่งป้อมปราการ ภายใต้การคุ้มครองของสามวิสุทธิมาร เผ่ามารที่เหลือจึงไม่ต้องกังวลสิ่งใดและพากันซ่อนตัวอยู่ในฐานที่มั่นตลอดช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา แม้กองทัพแดนดาราจะพยายามบุกโจมตีหลายต่อหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็มักจะลงเอยด้วยความปราชัยและสูญเสียกำลังพลมหาศาล ในช่วงเริ่มต้น ทุกคนต่างฝากความหวังไว้ที่หยางไค พวกเขาหวังว่าเขาจะตามหาจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ที่หายสาบสูญไปในแดนมารเจอ แต่เวลาผ่านไปถึงสามปีนับจากวันที่เขาจากไป กลับไร้ซึ่งข่าวคราวใดๆ ทุกคนเริ่มตระหนักได้ว่าเผ่ามารต้องทำอะไรบางอย่าง มีความเป็นไปได้สูงที่จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่จะไม่อยู่ในแดนมาร มิเช่นนั้นเหตุใดหยางไคถึงไม่ส่งข่าวมานานขนาดนี้? ในสถานการณ์ปัจจุบัน แดนดาราสามารถพึ่งพาได้เพียงสองผู้อาวุโสแห่งเผ่ามังกรเท่านั้น แต่น่าเศร้าที่มีเพียงสองคนต้องเผชิญหน้ากับสามวิสุทธิมาร เมื่อทั้งสองฝ่ายต่างมีพลังในการเคลื่อนย้ายมวลสาร โอกาสที่จะลอบโจมตีจึงแทบเป็นศูนย์ สิ่งที่พวกเขาเหลืออยู่มีเพียงการวัดความอดทน ความแน่วแน่ และกำลังพลเท่านั้น เผ่ามารเก็บตัวเงียบมานานแสนนาน จนกระทั่งวันนี้พวกมันได้เปิดฉากโจมตีครั้งแรก และเป้าหมายของมันคือ ‘วังวิญญาณดารา’ โดยตรง มันไม่ใช่ความตั้งใจของเผ่ามารเสียทีเดียว แต่เป็นเพราะหนึ่งในฐานที่มั่นหลักทั้งสิบตั้งอยู่ติดกับวังวิญญาณดารา เดิมทีมีความห่างกันอยู่บ้าง แต่การขยายตัวในช่วงไม่กี่ปีมานี้ได้เริ่มกัดกินขอบเขตของวังวิญญาณดาราเข้าไปแล้ว หากเป็นสถานที่ทั่วไป ย่อมถูกทิ้งร้างไปนานแล้ว ทว่าวังวิญญาณดาราคือสัญลักษณ์ของดินแดนทิศใต้ จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่จันทร์กระจ่างเคยปกป้องดินแดนทิศใต้มานานนับหมื่นปีเมื่อครั้งที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ แล้วแดนดาราจะเมินเฉยต่อวิกฤตของวังวิญญาณดาราในตอนนี้ที่ไม่มีท่านอยู่ได้อย่างไร? ในแง่ของทางการ ทุกสิ่งที่เผ่ามารทำต้องถูกขัดขวาง และในแง่ส่วนตัว จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่จันทร์กระจ่างได้สละชีพในแดนมารเพื่อเห็นแก่แดนดาราทั้งมวล แดนดาราจึงเป็นหนี้บุญคุณท่านอย่างล้นพ้น ดังนั้น สงครามครั้งนี้จึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ กองทัพทั้งสิบสี่เหล่าที่ประจำการในดินแดนทิศใต้ได้มารวมตัวกันที่วังวิญญาณดาราเพื่อหารือถึงแผนการรับมือล่วงหน้า แต่ถึงกระนั้น จะมีอะไรให้หารืออีกล่ะ? การโจมตีของเผ่ามารใกล้เข้ามาทุกที สิ่งที่พวกเขาทำได้มีเพียงการปักหลักสู้ตายเพื่อปกป้องสถานที่แห่งนี้ มหาสงครามกำลังจะอุบัติขึ้น ทันทีที่แดนมารขยายตัวมาถึงขอบเขตค่ายกลพิทักษ์นิกายของวังวิญญาณดารา กองทัพมารก็พุ่งทะยานออกมาโจมตี ผู้นำการบุกครั้งนี้คือกลุ่ม ‘มารแดง’ ตัวเตี้ยกลม พวกมารแดงเหล่านี้มีสติปัญญาน้อยนิดและเป็นชนชั้นต่ำที่สุดในหมู่เผ่ามาร พวกมันมักถูกใช้เป็นเบี้ยสังเวยเสมอ และครั้งนี้ก็เช่นกัน มารแดงนับหมื่นตัวบุกจู่โจมค่ายกลพิทักษ์นิกายด้วยการฆ่าตัวตายพลางกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ในฐานะขุมอำนาจระดับเจ้าครองดินแดนทิศใต้ ค่ายกลพิทักษ์นิกายของวังวิญญาณดาราถูกขัดเกลาและเสริมพลังมาอย่างยาวนานหลายต่อหลายปี อีกทั้งยังตั้งอยู่บนผืนดินที่มีปราณวิญญาณดีที่สุดในดินแดนทิศใต้ ความแข็งแกร่งของมันจึงเป็นสิ่งที่เหนือคำบรรยาย แม้แต่ค่ายกลยักษ์ของตำหนักหลิงเซียวก็ยังด้อยกว่า ทว่า ค่ายกลยักษ์กลับต้านทานได้ไม่ถึงวันก่อนที่จะเริ่มปรากฏรอยร้าวจากการระเบิดตัวเองอย่างบ้าคลั่งของมวลมารแดงนับแสนตัว ตามหลังมารแดงมาติดๆ คือคลื่นมนุษย์มารที่ถาโถมเข้าใส่ค่ายกลยักษ์อย่างรุนแรง แน่นอนว่ากองทัพแดนดาราไม่ได้ยืนดูอยู่เฉยๆ พวกเขาเรียกอาวุธลับและเปิดใช้งานวิชาลับเพื่อสังหารและสกัดกั้นการบุกของพวกมาร ยิ่งจำนวนมารที่ตายเพิ่มมากขึ้น กลิ่นอายมารในอากาศก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ออร่าสีดำสนิทราวกับมีชีวิต มันค่อยๆ คืบคลานเข้าหาค่ายกลพิทักษ์นิกายและเกาะกินม่านพลังอย่างช้าๆ ส่งผลให้ค่ายกลยักษ์ที่เดิมทีดูเหมือนกระจกเจ็ดสีกลับค่อยๆ ถูกย้อมเป็นสีดำทมิฬที่แผ่ซ่านกลิ่นอายอันอัปมงคลออกมา สามวันให้หลัง ค่ายกลยักษ์ก็พังทลายลงในที่สุดเมื่อม่านแสงเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท กองทัพมารพุ่งทะยานไปเบื้องหน้าดั่งฝูงหมาป่าที่หิวโหย ย่ำกรายเข้าสู่ดินแดนอันบริสุทธิ์ที่เป็นสัญลักษณ์ของจุดสูงสุดแห่งวิถียุทธ์ในดินแดนทิศใต้ แต่นั่นไม่ใช่ค่ายกลพิทักษ์นิกายเพียงแห่งเดียวของวังวิญญาณดารา ภายใต้การควบคุมของเหล่าผู้อาวุโสและ ‘หลานซวิน’ เจ้าวังวิญญาณดาราคนปัจจุบัน ค่ายกลยักษ์ของแต่ละยอดเขาและพื้นที่ต่างๆ ถูกเปิดใช้งานพร้อมกันเพื่อสลายกองทัพมารออกเป็นส่วนๆ จากนั้น กองทัพแดนดาราที่ซุ่มรออยู่ก็เข้าปะทะกับศัตรูทันทีในสมรภูมิเลือด สายน้ำแห่งโลหิตไหลนองไปทั่ววังวิญญาณดารา ขุนเขาแห่งซากศพเริ่มทับถมกันในทุกที่ กลิ่นอายมารพวยพุ่งออกมาจากศพของพวกมารไม่ขาดสาย ปนเปื้อนทุกสิ่งรอบข้างและย้อมผืนแผ่นดินด้วยแก่นแท้มาร หากนี่เป็นเพียงการต่อสู้ธรรมดาระหว่างสองกองทัพ เผ่ามารย่อมไม่มีทางเทียบแดนดาราได้ กองทัพมารอาจจะเกรียงไกร แต่กองทัพแดนดาราก็รวมตัวกันอยู่ที่นี่ถึงสิบสี่เหล่าทัพ แม้จะมีวิสุทธิมารครึ่งก้าวและจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่เทียมถึงสิบห้าคน แต่นั่นก็อาจไม่เพียงพอที่จะบดขยี้กำลังทั้งหมดของดินแดนทิศใต้ได้ ทว่า ความจริงกลับโหดร้าย แนวป้องกันของกองทัพแดนดาราเริ่มถูกบีบคั้นลงเรื่อยๆ ตามการขยายตัวของแดนมาร และสัญญาณแห่งความพ่ายแพ้ก็เริ่มปรากฏให้เห็น แม้ในช่วงแรกจะไม่ชัดเจนนัก แต่ความแตกต่างของขวัญกำลังใจระหว่างสองกองทัพก็เริ่มห่างชั้นกันมากขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากผลกระทบของคาถากระหายเลือดระเบิดออกมา ทำให้พลานุภาพการต่อสู้ของกองทัพแดนดาราลดวูบลง ในทางกลับกัน เผ่ามารดูเหมือนจะไร้ความเหนื่อยล้าและได้รับพรจากสวรรค์เมื่อยืนอยู่บนแดนมาร สถานการณ์ในสมรภูมิเลวร้ายถึงขีดสุดสำหรับแดนดารา สตรีดรุณีสามนางยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กันในสนามรบ ใบหน้าซีดเผือดขณะประจันหน้ากับยอดฝีมือระดับวิสุทธิมารครึ่งก้าว หนึ่งในนั้นคือหลานซวิน เมื่อสิบปีก่อนนางเพิ่งจะทะลวงผ่านเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิระดับที่สองอย่างยากลำบาก ดังนั้นแม้จะมีกายาพิเศษในฐานะบุตรสาวของจันทร์กระจ่าง แต่นางก็ไม่มีโอกาสรอดชีวิตจากการปะทะโดยตรงกับวิสุทธิมารครึ่งก้าวได้เลย ถึงกระนั้น นางก็ได้เสี่ยงชีวิตกลั่นเจดีย์โลกก่อนหน้านี้ และทะลวงผ่านเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิระดับที่สามได้ในคราวเดียวด้วยความช่วยเหลือจากสมบัติโบราณ นางอาจจะอ่อนแอกว่าวิสุทธิมารครึ่งก้าวอยู่มาก แต่อย่างน้อยนางก็พอจะมีโอกาสสู้ได้บ้าง นอกจากนี้ พลังของเจตีย์โลกก็ไม่ใช่สิ่งที่ควรดูแคลน แม้แต่วิสุทธิมารครึ่งก้าวยังต้องยำเกรงมัน เมื่อรวมกับความช่วยเหลือจากพันธมิตร หลานซวินจึงพอจะยื้อเวลามาได้จนถึงตอนนี้ แต่น่าเศร้าที่บัดนี้นางเปรียบเสมือนธนูที่หมดสิ้นเรี่ยวแรง แม้จะมีสมบัติโบราณอยู่ในมือ แต่ช่องว่างของระดับการบ่มเพาะก็ไม่อาจก้าวข้ามได้โดยง่าย หลานซวินรู้สึกขมขื่นในลำคอ นางตั้งใจแน่วแน่ว่าจะกอบกู้วังวิญญาณดารา สืบทอดเจตจำนงของผู้เป็นบิดา และปกป้องดินแดนทิศใต้ไปชั่วชีวิต ทว่าวังวิญญาณดารากำลังจะถูกกัดกินและเปลี่ยนเป็นแดนมารในไม่ช้า แล้วนางจะทำตามปณิธานนั้นได้อย่างไรในอนาคต? ข้างกายของหลานซวิน มีเด็กสาวผู้มีใบหน้าใสซื่อและน่ารักยืนอยู่ บนศีรษะของนางมีกระทะสีดำใบเขื่องวางอยู่ดูน่าขันยิ่งนัก แต่ถึงอย่างนั้น ดวงตาของวิสุทธิมารครึ่งก้าวกลับกระตุกวูบเมื่อเห็นกระทะใบนั้น ก่อนหน้านี้เขาประเมินคู่ต่อสู้ต่ำเกินไป จนเกือบถูกกระทะสีดำนั้นจับกุมและเกือบหนีออกมาไม่ได้ หากไม่ใช่เพราะการบ่มเพาะของเขาสูงกว่าคู่ต่อสู้มาก เขาคงสิ้นชีพอยู่ภายใต้กระทะนั่นไปนานแล้ว ความรู้สึกวุ่นวายจากการถูกหลอมรวมในกระทะใบนั้นยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำของเขาไม่เสื่อมคลาย