**บทที่ 3747 – หงส์น้ำแข็งบรรพกาล** มันคือการสั่นประสานระหว่างขุมพลังต้นกำเนิด แล้วราชันย์อย่างฟ่านอู๋และชางโก่วจะไปได้ยินสำเนียงนั้นได้อย่างไร? “เกิดอะไรขึ้น?” ฟ่านอู๋หันไปมองหลวนฟ่งด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ทว่าฝ่ายหลังกลับไม่ได้ตอบคำถาม นางเพียงก้าวเท้าออกจากตำหนักด้วยท่วงท่าแผ่วเบา ร่างระหงยืนตระหง่านจดจ้องไปยังทิศทางหนึ่งอย่างไม่วางตา ดวงตาสวยคู่นั้นสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นที่ยากจะปิดมิด ..... ณ เกาะสัตว์เทพในดินแดนบูรพา จิ่วฟ่งในชุดอาภรณ์สีแดงเพลิงประดุจเปลวสุริยันกำลังนั่งสมาธิปรับลมหายใจ นางได้รับบาดเจ็บจากกึ่งเทพมาร (Half-Saint) ในศึกครั้งล่าสุดที่ตำหนักวิญญาณดารา แม้บาดแผลจะไม่สาหัสสากรรจ์แต่ก็ไม่อาจมองข้าม ทว่าด้วยฐานะสัตว์เทพผู้สูงส่ง ร่างกายของนางย่อมแข็งแกร่งทนทาน การสมานแผลจึงมิใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรง ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องของหงส์ที่ใสดั่งระฆังแก้วก็กึกก้องขึ้นลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ นางลืมตาขึ้นช้าๆ พลางปรายตามองไปทางป่าดงดิบโบราณ พลางเอียงคอด้วยความฉงนสงสัย ..... ลึกลงไปหลายกิโลเมตรใต้ดินของนิกายวังศาลาฟ้าในดินแดนอุดร สถานที่ซึ่งแมกม่าเดือดพล่านพุ่งพล่านออกมาจากแกนโลก ฟองอากาศขนาดมหึมาลอยตัวขึ้นสู่ผิวน้ำก่อนจะแตกตัวออกส่งเสียงดังสนั่น ท่ามกลางทะเลเพลิงนั้น หงส์อัคคีผู้งดงามกำลังดูดซับพลังงานไฟจากพิภพเพื่อกระตุ้นอัคคีแท้แห่งหงส์และขัดเกลาขุมพลังต้นกำเนิดเผ่าหงส์ในกาย ฉับพลันนั้น ร่างเงาของหงส์อัคคีขนาดมหึมาก็บิดเบี้ยวและแปรเปลี่ยนเป็นร่างดรุณีน้อยยืนตระหง่านอยู่เหนือลาวาร้อนระอุ หลิวเหยียนเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ คิ้วเรียวงามขมวดมุ่นเข้าหากันทันที … เมื่อเสียงกู่ร้องของหงส์เหินเวหาดังกึกก้องไปทั่วป่าดงดิบโบราณ สิ่งมีชีวิตทุกตัวในแดนดาราที่มีสายเลือดเผ่าหงส์ไหลเวียนอยู่ต่างสัมผัสได้ถึงการสั่นประสานนี้ ยิ่งสายเลือดบริสุทธิ์เพียงใด ผลกระทบก็ยิ่งลึกซึ้งเพียงนั้น พลังต้นกำเนิดในร่างของพวกเขาราวกับกำลังร่ายรำด้วยความปรีดาปราโมทย์ จนทำให้ผู้คนต่างพากันงุนงงว่าเกิดอาเพศอันใดขึ้น … หลวนฟ่งทะยานร่างออกจากตำหนักรังหงส์ โดยมีฟ่านอู๋และชางโก่วที่กำลังสับสนงุนงงตามมาติดๆ เมื่อนางเข้าใกล้ประตูโลหิต ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าก็ทำให้นางถึงกับตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ เหนือยอดเขาสูงชันที่ห่างจากประตูโลหิตไปกว่าสิบกิโลเมตร ร่างจำแลงของหงส์ขนาดมหึมาพาดผ่านอยู่บนนภา มันมีสีขาวบริสุทธิ์ไร้ราคี ประดุจถูกแกะสลักขึ้นจากหยกน้ำแข็งชั้นเลิศที่หาได้ยากยิ่ง รอบยอดเขานั้นมีปักษาเนืองแน่นหลากชนิดหลากสายพันธุ์บินวนเวียนอยู่รอบกายหงส์ขาวตัวนั้น พวกมันกระพือปีกอย่างต่อเนื่องราวกับจะทำความเคารพ สัตว์อสูรปักษานานาชนิดในป่าโบราณ ไม่ว่าตัวเล็กเท่ากระจิบหรือตัวใหญ่เท่าอาคารบ้านเรือน แม้โดยธรรมชาติจะเป็นศัตรูคู่อาฆาตกัน แต่ในเพลานี้พวกมันกลับอยู่ร่วมกันอย่างสันติ และยังมีฝูงนกอีกนับไม่ถ้วนที่กำลังมุ่งหน้ามาจากทุกสารทิศของป่าโบราณ เพียงชั่วอึดใจ ยอดเขาทั้งลูกก็ถูกโอบล้อมด้วยกำแพงปักษานับหมื่นแสนที่หนาแน่นจนแสงลอดผ่านไม่ได้ หงส์ยักษ์ยืนตระหง่านอยู่กึ่งกลางประดุจจันทราที่ถูกโอบล้อมด้วยหมู่ดาว เสียงกรีดร้องแปลกประหลาดดังระงมไม่ขาดสาย ทว่ากลับไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม มันกลับเป็นเสียงแห่งความปีติยินดีอย่างถึงที่สุด “นี่มัน...” ฟ่านอู๋เบิกตากว้างด้วยความอัศจรรย์ใจ “หมื่นปักษาคารวะหงส์!” ใบหน้าขาวนวลของหลวนฟ่งซับสีเลือดด้วยความตื่นเต้นอย่างประหลาด หากเผ่ามังกรคือผู้นำแห่งหมื่นวิญญาณ เผ่าหงส์ก็คือจ้าวแห่งปักษาทั้งมวล แม้หลวนฟ่งจะมีสายเลือดหงส์และทรงพลังพอที่จะสยบสัตว์อสูรทั่วทั้งป่าโบราณได้ แต่นางก็ไม่อาจทำให้สัตว์อสูรที่ไร้สติปัญญาจำนวนมหาศาลขนาดนี้มารวมตัวกันเพื่อกราบไหว้บูชาได้ ท่ามกลางสถานการณ์นี้ นางสัมผัสได้ลึกๆ ว่าวันนี้กำลังจะเกิดเรื่องใหญ่ในเผ่าหงส์ เรื่องที่สั่นสะเทือนจนคนในเผ่าต้องจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ ทันใดนั้น จุดแสงเล็กๆ ก็เริ่มเปล่งประกายราวกับหิ่งห้อย แสงสว่างอันน่าทึ่งปรากฏขึ้นกลางความว่างเปล่า บดบังทัศนียภาพของทุกคน แสงเจิดจ้านั้นเกิดจากการควบแน่นของพลังงานสวรรค์และโลกที่บริสุทธิ์ที่สุด สีสันอันงดงามสว่างไสวไปทั่วป่าโบราณ ราวกับว่าดินแดนแห่งนี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของสรวงสวรรค์ ขณะที่แสงระยิบระยับเหล่านั้นไหลเวียนเข้าสู่ร่างของหงส์ที่ยืนตระหง่านอยู่ ร่างสีขาวโพลนนั้นก็ค่อยๆ พิสุทธิ์และเปล่งประกายมากขึ้นเรื่อยๆ ในคราแรกอาจมองเห็นไม่ชัดเจนนัก แต่เพียงครู่เดียว รัศมีสีขาวก็สว่างวาบจนกลบแสงตะวันไปสิ้น หลวนฟ่งเหม่อมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า พลางพึมพำแผ่วเบา “เมื่อหงส์ตัวแรกถือกำเนิดขึ้น มันได้นำพาแสงสว่างมาสู่โลก...” “อะไรนะ?” ชางโก่วได้ยินไม่ถนัดจึงหันมาถาม นางเพียงส่ายหน้าแทนคำตอบ ไม่คิดจะอธิบายสิ่งใด ทว่าดวงตาคู่งามของนางกลับลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความคลั่งไคล้จนชางโก่วต้องประหลาดใจ แสงจากสวรรค์เจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนหลวนฟ่งและคนอื่นๆ ต้องหรี่ตาลง เมื่อพลังงานจากฟ้าดินหลอมรวมเข้าด้วยกัน หงส์ขาวพิสุทธิ์บนท้องนหาก็แผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายโบราณที่สูงส่งและสง่างาม ฝูงนกที่บินวนเวียนอยู่ยิ่งทวีความตื่นเต้น เสียงกู่ร้องของพวกมันดังกึกก้องยิ่งกว่าเดิม … เวลาผ่านไป หยางไค่ยังคงนิ่งค้างอยู่ในท่าที่ปลายนิ้วจรดลงบนหน้าผากของซูเหยียน พลังต้นกำเนิดมังกรทองเทวะในร่างของเขาถูกเร่งเร้าจนถึงขีดสุด ส่วนซูเหยียนที่นั่งอยู่ตรงข้าม ใบหน้างามของนางปรากฏอารมณ์ที่หลากหลาย ร่างเงาหงส์น้ำแข็งบรรพกาลเบื้องหลังนางกระพือปีกอย่างแผ่วเบา เผยให้เห็นท่วงท่าที่สง่างาม สูงส่ง และเปี่ยมด้วยอำนาจบารมี ดูเหมือนว่าแสงสีขาวนั้นจะเป็นเพียงแสงเดียวที่หลงเหลืออยู่ในโลกเบื้องหน้าตัวตนที่งดงามนั้น สิ่งอื่นใดล้วนดูจืดชืดและด้อยค่าลงไปในทันตา เนิ่นนานผ่านไป ในที่สุด เสียงมังกรคำรณกึกก้องและเสียงหงส์กู่ร้องกังวานก็ดังขึ้นพร้อมกัน ฝูงนกที่โอบล้อมยอดเขาสลายตัวออกอย่างเป็นระเบียบ ทันใดนั้น ร่างมหึมาสองร่างก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจากยอดเขา หนึ่งคือมังกรทองขนาดใหญ่ยักษ์ อีกหนึ่งคือหงส์น้ำแข็งสีขาวโพลน มังกรและหงส์คือศิริมงคลอันประเสริฐยิ่ง เมื่อทั้งสองสอดประสานและพันเกี่ยวกัน พวกเขาก็ทะยานสู่ชั้นฟ้าด้วยจิตวิญญาณที่หลอมรวมเป็นหนึ่ง ช่องว่างขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นท่ามกลางหมู่เมฆ ราวกับว่ามีใครบางคนกระชากสวรรค์ให้เปิดออก เสียงอสนีบาตฟาดฟันข้ามฟากฟ้าและสายฝนก็เริ่มโปรยปราย หยาดน้ำฝนเหล่านั้นเอ่อล้นไปด้วยพลังงานฟ้าดินที่บริสุทธิ์ที่สุด เมื่อมันสัมผัสถึงพื้นดิน พรรณไม้ทั่วทั้งป่าโบราณก็ถูกปกคลุมด้วยไอชีวิตที่เขียวขจีจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ชางโก่วรองหยาดฝนไว้ในมือแล้วลองลิ้มรส คิ้วของเขาเลิกขึ้นเล็กน้อยพลางพึมพำ “มัน... หวาน” ท่ามกลางแสงสายฟ้าและเสียงคำราม ร่างยักษ์สองร่างผลุบโผล่อยู่ในม่านเมฆ ราวกับกำลังหยอกล้อซึ่งกันและกัน ทว่าสิ่งมีชีวิตทั้งหลายในโลกกลับมิกล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองตรงๆ *เปรี้ยง!* หลังจากสายฟ้าฟาดฟันลงมา ร่างมหึมาทั้งสองก็โผบินลงมาจากท้องฟ้า แม้แต่ฟ่านอู๋และคนอื่นๆ ก็ยังหน้าถอดสีเมื่อต้องเผชิญกับอานุภาพอันยิ่งใหญ่ที่กดทับลงมาจากสรวงสวรรค์ ร่างยักษ์นั้นร่อนลงบนยอดเขาที่อยู่ห่างออกไปสิบกิโลเมตรแล้วเลือนหายไป จากนั้นหยางไค่และซูเหยียนก็ลืมตาขึ้นพร้อมกัน ทั้งสองสบตากันโดยไร้วาจา ทุกความรู้สึกถูกถ่ายทอดผ่านความเงียบงันนั้นอย่างลึกซึ้ง ซูเหยียนคลี่ยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หยางไค่ถึงกับตกอยู่ในภวังค์ เดิมทีนางก็คือนางงามล่มเมืองที่สวรรค์ประทานพรมาให้อยู่แล้ว แต่ยามนี้ เมื่อนางได้ปลุกขุมพลังหงส์บรรพกาลขึ้นมา นางกลับมีกลิ่นอายแห่งความสูงส่งที่น่าเกรงขามและศักดิ์สิทธิ์จนมิอาจล่วงละเมิดได้ เป็นสิ่งที่ทำให้คนธรรมดารู้สึกว่าการจ้องมองนางคือการดูหมิ่นเทพเจ้า “ท่านพี่...” นางเรียกเบิกเบา “ค่อยๆ ซึมซับมันไป” เขาตบหลังมือนางเบาๆ “ข้าจะคอยคุ้มกันให้เจ้าเอง” นางพยักหน้าแล้วหลับตาลง จมดิ่งเข้าไปในห้วงจิต ขุมพลังต้นกำเนิดเผ่าหงส์ในกายของนางนั้นไม่ธรรมดามาแต่ไหนแต่ไร มันอยู่ในระดับเดียวกับต้นกำเนิดมังกรทองเทวะของเขา เพียงแต่ก่อนหน้านี้ระดับพลังฝีมือของพวกเขายังไม่สูงพอ จึงไม่อาจดึงอานุภาพที่แท้จริงออกมาได้ หยางไค่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักในสมรภูมิโบราณมานานหลายสิบปี ทำให้ขุมพลังมังกรของเขาพัฒนาไปอย่างก้าวกระโดด บัดนี้เขาได้ใช้พลังของตนเข้ากระตุ้นต้นกำเนิดหงส์บรรพกาลของซูเหยียน จึงเป็นธรรมดาที่นางจะได้รับประโยชน์มหาศาล ไม่ว่าจะเป็นขุมพลังเทพมังกรหรือหงส์บรรพกาล เคล็ดวิชาลับและวิถีการฝึกฝนที่บรรจุอยู่ภายในล้วนเป็นสมบัติล้ำค่า ทว่าข้อมูลเหล่านี้จะค่อยๆ ปรากฏขึ้นเมื่อพลังต้นกำเนิดถูกหลอมรวมเข้ากับร่างในระดับหนึ่ง สัตว์เทพส่วนใหญ่ต่างเติบโตในลักษณะนี้ พวกเขาพึ่งพาการสะสมของกาลเวลาและการกระตุ้นสายเลือดเพื่อความแข็งแกร่ง ดังนั้น สำหรับสัตว์เทพ ตราบใดที่พลังต้นกำเนิดยังไม่ถูกทำลาย มรดกของพวกเขาก็จะไม่มีวันสูญสิ้น เมื่อเทียบกับเผ่าพันธุ์อื่นแล้ว สัตว์เทพมีความได้เปรียบอย่างยิ่งในเรื่องนี้ แม้ว่าจะมีประชากรเพียงน้อยนิดก็ตาม … ไม่ไกลนัก หลวนฟ่งยืนมองอยู่ นางดูเหมือนจะมีคำถามมากมายที่อยากจะเอ่ยแต่กลับลังเลที่จะก้าวเข้ามา หยางไค่จึงลุกขึ้นและก้าวเพียงก้าวเดียวก็มาปรากฏตัวอยู่ข้างกายนาง “หยางไค่... ต้นกำเนิดในร่างซูเหยียน...” “อืม!” ก่อนที่นางจะถามจบ เขาก็ให้คำตอบที่ยืนยันออกมาทันที หลวนฟ่งอึ้งไปชั่วครู่ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา “เป็นเช่นนั้นจริงๆ” เมื่อนางได้เห็นแสงแห่งเทวะเมื่อครู่ ความคาดเดาในใจก็เริ่มก่อตัวขึ้น ทว่านางมิกล้ามั่นใจนัก อันที่จริง นางรู้มานานแล้วว่าซูเหยียนมีต้นกำเนิดเผ่าหงส์ในกาย เพราะนางสัมผัสได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน ยิ่งไปกว่านั้น หลวนฟ่งยังรู้สึกผูกพันกับซูเหยียนอย่างประหลาด ราวกับมีความปรารถนาที่จะเข้าไปใกล้ชิด ในตอนนั้นนางยังไม่เข้าใจเหตุผล แต่บัดนี้ทุกอย่างกระจ่างแจ้งแล้ว นั่นคือต้นกำเนิดหงส์บรรพกาล ในเมื่อนางมีสายเลือดเผ่าหงส์ในกาย มีหรือที่นางจะไม่รู้สึกถึงแรงดึงดูดเมื่ออยู่ใกล้ชิดกันขนาดนี้? แล้วนางก็นึกไปถึงเด็กสาวอีกคนที่ชื่อหลิวเหยียน ดูเหมือนว่าหลิวเหยียนจะวางตัวเรียบร้อยและเชื่อฟังมากเมื่ออยู่ต่อหน้าซูเหยียน ตามตรรกะแล้ว หลิวเหยียนเกือบจะเทียบเท่าสัตว์เทพชั้นสูง และนางยังแข็งแกร่งกว่าซูเหยียนมาก ด้วยนิสัยเย่อหยิ่งของเผ่าหงส์ ไม่มีเหตุผลเลยที่นางจะยอมศิโรราบเช่นนั้น หลวนฟ่งเคยทึกทักเอาเองว่าหลิวเหยียนทำไปเพราะเห็นแก่หยางไค่ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าหลิวเหยียนจะสัมผัสได้ถึงสิ่งเดียวกันกับนาง พวกนางอดไม่ได้ที่จะอยากเข้าใกล้และปกป้องผู้ที่เป็นเจ้าของต้นกำเนิดหงส์บรรพกาล มันเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายอย่างยิ่งที่ต้นกำเนิดนี้จะถูกปลุกขึ้นภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ แต่หากเป็นเช่นนี้ต่อไป การฟื้นฟูเผ่าหงส์ให้รุ่งโรจน์อีกครั้งก็มีความหวัง ทั้งมังกรและหงส์ต่างก็เป็นตัวตนที่ได้รับการเคารพยกย่องอย่างสูงในยุคโบราณ ซึ่งต่างจากสภาพในปัจจุบันอย่างสิ้นเชิง อย่างน้อยเผ่ามังกรก็ยังมีเกาะมังกรเป็นถิ่นที่อยู่อันมั่นคง แต่เผ่าหงส์กลับร่วงโรยจนประชากรเบาบาง ต่างคนต่างอยู่กระจัดกระจาย ห่างไกลจากความรุ่งเรืองและเป็นปึกแผ่นเหมือนเผ่ามังกร ในขณะที่เผ่ามังกรมีจำนวนน้อย แต่บนเกาะมังกรก็ยังมีมังกรโตเต็มวัยมากกว่าสิบตัว ในทางกลับกัน หลวนฟ่งและจิ่วฟ่งแห่งเกาะสัตว์เทพเป็นเพียงสองคนที่มีสายเลือดหงส์ ‘บริสุทธิ์’ ทั่วทั้งแดนดารา แม้ภายหลังจะมีหลิวเหยียนเพิ่มเข้ามา แต่ก็ยังเทียบไม่ได้เลยกับเผ่ามังกร ทว่าตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว คนที่ปลุกขุมพลังหงส์บรรพกาลขึ้นมาได้ ย่อมสามารถแบกรับภาระหน้าที่ในการฟื้นฟูเกียรติยศของเผ่าหงส์ให้กลับมาเกรียงไกรดังเดิม แต่ก่อนที่จะไปถึงจุดนั้น พวกเขาต้องจัดการกับภัยร้ายที่ซ่อนเร้นของเผ่ามารเสียก่อน หากแดนดาราทั้งมวลถูกเผ่ามารครอบครอง การฟื้นฟูเผ่าหงส์ย่อมไร้ความหมาย แค่รักษาเผ่าพันธุ์ไม่ให้สูญสิ้นก็ถือเป็นปาฏิหาริย์แล้ว ดวงตาคู่งามของหลวนฟ่งเย็นเยียบขึ้นเมื่อตระหนักถึงความจริงข้อนี้ นางกำหมัดแน่นขณะจ้องมองไปที่ซูเหยียน พลางตั้งสัตย์ปฏิญาณในใจ [ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าต้องปกป้องนางให้ได้ ต่อให้แดนดาราจะต้องมอดไหม้ ต่อให้ข้าต้องตายในสมรภูมิ ขอเพียงนางรอดชีวิต ประกายแห่งความหวังของเผ่าหงส์ก็จะยังคงอยู่สืบไป... ข้าเชื่อว่าเจ้าคนบนเกาะสัตว์เทพนั่นก็คงจะคิดแบบเดียวกับข้าแน่นอน]