บทที่ 4105 – กลโกง ผู้แปล: Silavin & Jon ผู้ตรวจทานคำแปล: PewPewLazerGun บรรณาธิการและผู้พิสูจน์อักษร: Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys ก่อนหน้านี้ หยางไค่ยังคงกังวลว่าตนเองจะติดอยู่ในผลไม้โลกนานเกินไป จนถูกกักขังอยู่ในดินแดนดึกดำบรรพ์ตลอดกาล ทว่าบัดนี้ ดูเหมือนว่าความกังวลของเขาจะไม่จำเป็นอีกต่อไป ไม่น่าแปลกใจเลยว่าเหตุใดคนอื่นๆ ถึงยังไม่ออกมา และเขาก็เป็นคนแรกที่ทำได้สำเร็จ อัตราการไหลของเวลาภายในผลไม้โลกนั้นแตกต่างจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง แม้ว่าเขาจะใช้เวลาอยู่ในผลไม้โลกนานถึงหนึ่งเดือน แต่สำหรับโลกภายนอกแล้ว มันเป็นเพียงเวลาแค่ครึ่งก้านธูปเท่านั้น หลังจากปล่อยตัวผู้บำเพ็ญเพียรจากสวรรค์จักรพรรดิออกมาแล้ว หยางไค่ก็ตบไหล่ของเขาเบาๆ และกล่าวว่า “ระวังตัวตอนลงจากเขาด้วย” ผู้บำเพ็ญเพียรคนนั้นทั้งตกใจและกังขา แต่เขาก็ไม่กล้าจะอยู่ต่อ หลังจากขอบคุณหยางไค่แล้ว เขาก็เดินลงจากภูเขาไปอีกครั้ง เมื่อนั้นเอง หยางไค่จึงแหงนหน้ามองต้นไม้ที่เต็มไปด้วยผลไม้โลก ประกายแสงวาบผ่านดวงตาของเขาวูบหนึ่ง พลันร่างของเขาก็พุ่งทะยานเข้าหาผลไม้ลูกหนึ่งแล้วยื่นมือออกไป อย่างไรก็ตาม ครานี้เขาไม่ได้ตกลงไปในผลไม้โลกเหมือนที่เคยเกิดขึ้น ตรงกันข้าม เขากลับสัมผัสได้ถึงแรงผลักมหาศาลที่แผ่ออกมาจากผลไม้ลูกนั้น ไม่ว่าหยางไค่จะพยายามมากเพียงใด เขาก็ไม่สามารถกำมือให้แน่นขึ้นได้ นับประสาอะไรกับการสัมผัสผลไม้โลก หากเขาออกแรงมากกว่านี้ มีหวังได้ถูกผลักกระเด็นออกไปเป็นแน่ เมื่อเห็นเช่นนั้น ผูไป่สงก็เกาหัวแล้วกล่าวว่า “นายท่าน เจ้าอ้วนน้อยนั่นบอกว่าทุกคนมีโอกาสเพียงครั้งเดียวที่จะได้รับผลไม้โลก ตอนนี้นายท่านก็ได้มาหนึ่งลูกแล้ว ท่านจะเข้าไปในลูกอื่นได้อย่างไรกัน?” “แค่ลองดู ไม่ได้เสียหายอะไร” หยางไค่กล่าวอย่างผิดหวัง แม้ว่าเขาจะได้ผลไม้โลกมาหนึ่งลูกซึ่งนับเป็นความสำเร็จอย่างหนึ่ง แต่มันเป็นเพียงผลไม้โลกระดับต่ำที่สามารถช่วยให้ผู้บำเพ็ญเพียรเลื่อนระดับสู่ขอบเขตที่สามได้อย่างมากที่สุด ผลไม้เช่นนี้ขายไม่ได้ราคาสูงนัก นั่นคือเหตุผลที่เขาไม่พอใจ น่าเสียดายที่หลังจากลองดูแล้ว เขาก็ตระหนักว่ามันเป็นอย่างที่สวีเจินกล่าวไว้จริงๆ ทุกคนมีโอกาสเพียงครั้งเดียวเท่านั้น บัดนี้เขาไม่สามารถแม้แต่จะสัมผัสผลไม้โลกลูกอื่นได้อีก หลังจากพยายามอยู่หลายครั้ง หยางไค่ก็ยังคงไม่บรรลุเป้าหมาย ด้วยความไม่ยอมแพ้ เขาจึงเดินวนรอบพฤกษาโลก ด้วยผลไม้มากมายที่ห้อยอยู่เต็มต้น เขาไม่เต็มใจที่จะยอมแพ้ในเมื่อตนเพิ่งได้มาเพียงลูกเดียว เขาไม่กล้าหวังว่าจะได้ผลไม้โลกระดับสูงที่หายากสุดๆ แต่การเดินทางครั้งนี้จะคุ้มค่าหากเขาได้ผลไม้โลกระดับกลางสักลูก ครู่ต่อมา ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจ ดวงตาของเขาสว่างวาบ เขาหยุดเดินแล้วเงยหน้ามองต้นไม้ด้วยสายตาที่ลุกโชน ผูไป่สงที่พูดไม่ออกได้แต่เอ่ยถาม “นายท่าน ท่านคิดจะทำอะไร?” แทนที่จะตอบคำถาม หยางไค่กลับนำเห็ดน้อยและผูไป่สงเข้าไปเก็บไว้ในโลกผนึกน้อย จากนั้นเขาก็สื่อสารกับเหมิงหงและคนอื่นๆ ที่อยู่ในนั้น ไม่กี่อึดใจต่อมา เพียงแค่คิด ร่างสองร่างก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาทันที พวกเขาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเหมิงหงและหลางชิงซาน ทั้งสองต่างเงยหน้ามองต้นไม้ด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความปรารถนา ครู่ต่อมา เหมิงหงก็เอ่ยขึ้น “นี่คือพฤกษา 3,000 โลกที่มีผลไม้ซึ่งสามารถช่วยให้ปรมาจารย์ขอบเขตโอเพ่นเฮฟเว่นเลื่อนขึ้นสู่อันดับต่อไปได้งั้นหรือ?” เขามาจากสำนักจันทรามหึมา ซึ่งไม่ได้เป็นกองกำลังที่ยิ่งใหญ่แต่แรก ดังนั้นเขาจึงไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับสิ่งที่เรียกว่าพฤกษา 3,000 โลกที่สามารถช่วยปรมาจารย์ขอบเขตโอเพ่นเฮฟเว่นให้ไปถึงอันดับต่อไปได้ ของสิ่งนี้ช่างท้าทายสวรรค์โดยแท้ หยางไค่พยักหน้า “ถูกต้อง นี่คือพฤกษา 3,000 โลก และนั่นคือผลไม้โลก อย่างไรก็ตาม โลกภายในผลไม้แต่ละลูกนั้นอันตราย หากท่านติดอยู่ข้างใน ท่านจะไม่มีวันออกมาได้อีก พี่เหมิง ท่านต้องไตร่ตรองให้ดี” เหมิงหงส่ายมือ “เมื่อโอกาสยิ่งใหญ่วางอยู่ตรงหน้า หากเหมิงผู้นี้ไม่กล้าแม้แต่จะลองดู แล้วจะบำเพ็ญเพียรไปเพื่ออะไร? สู้กลับบ้านไปหัดเย็บปักถักร้อยไม่ดีกว่าหรือ” ดูเหมือนเขาจะกระตือรือร้นที่จะลองดูเป็นอย่างยิ่ง เส้นทางของเขาราบรื่นมาโดยตลอดนับตั้งแต่มาถึงดินแดนซากมหาโบราณ เริ่มแรกเขาได้พบกับหยางไค่และติดตามเขาไปยังเมืองดาราของดาวชาด แม้ว่าจะต้องพบกับความพ่ายแพ้ในเรื่องความรัก แต่เขาก็ได้รับสิ่งที่สำคัญกว่านั้น เมื่อเขาสามารถลบล้างรากฐานขอบเขตที่สามของตนเองและควบแน่นธาตุไฟขอบเขตที่ห้าได้สำเร็จ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เขาได้ควบแน่นธาตุดิน โลหะ และน้ำเช่นกัน ส่วนธาตุหยิน หยาง และไม้ที่เหลือก็อยู่ในครอบครองของเขาแล้ว ดังนั้นเมื่อเขามีเวลาหลอมรวมพวกมันในอนาคต เขาก็จะมีโอกาสได้เป็นปรมาจารย์ขอบเขตโอเพ่นเฮฟเว่นอันดับที่ห้า กระนั้น เขารู้ดีว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะหยางไค่ วัตถุธาตุไฟขอบเขตที่ห้าก็เป็นหยางไค่ที่มอบให้เขา และวัตถุธาตุอื่นๆ ก็รวบรวมได้ในเมืองดาราของดาวชาด หากปราศจากการสนับสนุนอย่างเต็มที่จากหยางไค่ เขาคงไม่สามารถทำทั้งหมดนี้ได้ เหมิงหงจะจดจำบุญคุณนี้ไว้เสมอ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็หนักอึ้งราวกับภูเขาทั้งลูกสำหรับเขา ความคิดที่จะตอบแทนหยางไค่ได้วนเวียนอยู่ในใจเขามาเป็นเวลานานแล้ว และพฤกษา 3,000 โลกที่เต็มไปด้วยผลไม้นี้คือโอกาสของเขา อย่างไรก็ตาม หยางไค่ไม่รู้ว่าในใจของเขากำลังคิดอะไรอยู่ เมื่อเห็นว่าเหมิงหงตัดสินใจแน่วแน่แล้ว เขาจึงหยุดห้ามปรามและบอกให้เขาระมัดระวังตัว เหมิงหงยิ้มตอบ “ไม่ต้องกังวล พี่หยาง เหมิงผู้นี้จะกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน” สิ้นคำพูด เขาก็ทะยานร่างไปเบื้องหน้าและหายเข้าไปในผลไม้โลกลูกหนึ่ง ด้านข้าง หลางชิงซานถึงกับตกตะลึงเมื่อเห็นภาพนั้น แม้ว่าเขาจะได้ยินจากหยางไค่เกี่ยวกับความน่าอัศจรรย์ของผลไม้โลกแล้วก็ตาม แต่มันก็เป็นคนละเรื่องเมื่อได้เห็นกับตาตัวเอง “นายท่าน ข้าควรทำอย่างไร?” หลางชิงซานเอ่ยถาม “เข้าไป แล้วพาข้าเข้าไปด้วย” หยางไค่แสยะยิ้ม ตอนแรกหลางชิงซานไม่เข้าใจ แต่ในไม่ช้าเขาก็ตระหนักได้ในทันที หลังจากโยนไข่มุกโลกผนึกให้เขาแล้ว หยางไค่ก็กล่าวอย่างเคร่งขรึม “ข้าเองก็ไม่แน่ใจว่าจะใช้วิธีนี้เข้าไปได้สำเร็จหรือไม่ หากทำไม่ได้ เจ้าจงเรียกคนอื่นๆ ทั้งหมดออกมาแล้วร่วมมือกับพวกเขาเพื่อถอดรหัสปริศนาในผลไม้โลก” “ขอรับ!” หลางชิงซานรับไข่มุกโลกผนึกและตอบอย่างนอบน้อม จากนั้นเขาก็หันไปมองต้นผลไม้ “นายท่าน ข้าควรจะเลือกลูกไหนดี?” “เจ้าเลือกเอาตามใจชอบได้เลย จะไปจบลงที่ไหนก็ขึ้นอยู่กับโชคของเจ้าแล้ว” จากนั้น หยางไค่ก็ลอบเข้าไปในไข่มุกโลกผนึก จากข้างใน เขาจ้องมองผ่านม่านกั้นโลกและสังเกตการณ์ภายนอกขณะที่ภาวนาในใจ หลังจากพยายามหลายครั้งก่อนหน้านี้ หยางไค่ก็ตระหนักว่าเขาไม่สามารถแม้แต่จะสัมผัสผลไม้โลกลูกอื่นได้ นับประสาอะไรกับการเข้าไปในโลกภายในผลไม้ลูกนั้น อย่างไรก็ตาม มีคนอยู่หลายสิบคนในไข่มุกโลกผนึกกับเขาแล้วตอนที่เขาเข้าไปในผลไม้โลกลูกก่อนหน้านี้ คนเหล่านั้นถือว่าได้เข้าไปในผลไม้โลกด้วยหรือไม่? ก่อนหน้านี้ หยางไค่ยังไม่แน่ใจ แต่เมื่อเห็นว่าเหมิงหงเข้าไปในผลไม้โลกได้สำเร็จ เขาก็รู้ว่าคนที่ซ่อนตัวอยู่ในไข่มุกโลกผนึกนั้นไม่ถูกนับว่าได้เข้าไปในผลไม้โลก ในกรณีนั้น เขาก็สามารถซ่อนตัวอยู่ในไข่มุกโลกผนึกแล้วให้คนอื่นพาเขาเข้าไปได้เช่นกัน มันเป็นวิธีการอันชาญฉลาดที่มีเพียงหยางไค่เท่านั้นที่สามารถใช้ได้ มีคนอยู่ไม่น้อยในโลกผนึกน้อย และทุกคนก็มีโอกาสที่จะเข้าไปในผลไม้โลกได้ หากทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี หยางไค่จะสามารถครอบครองผลไม้โลกได้หลายสิบลูก เมื่อมีผลไม้โลกมากมายขนาดนี้ เขามั่นใจว่าจะต้องได้อย่างน้อยหนึ่งลูกที่เป็นระดับกลาง หากโชคดี เขาอาจจะได้ระดับสูงมาด้วยซ้ำ! อย่างไรก็ตาม ทั้งหมดนี้เป็นเพียงการคาดเดาของเขาเท่านั้น มันจะพิสูจน์ได้ก็ต่อเมื่อหลางชิงซานเข้าไปในผลไม้โลกแล้ว ภายใต้สายตาที่จับจ้องของหยางไค่ หลางชิงซานเล็งเป้าไปที่ผลไม้โลกลูกหนึ่งแล้วทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า ดุจดั่งพญานกเหยี่ยวสยายปีก เขาพุ่งเข้าใส่ผลไม้ลูกนั้นและหายลับไป ในชั่วพริบตาต่อมา เขาก็เข้ามาอยู่ในโลกของผลไม้แล้ว ภายในโลกผนึกน้อย หยางไค่ที่เฝ้าดูอยู่เบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อและเอ่ยถาม “ชิงซาน เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า?” หลางชิงซานถามอย่างงุนงง “นายท่าน ข้าไม่เข้าใจ” “ดูตัวเองสิ!” หยางไค่รีบตอบ เมื่อนั้นเอง หลางชิงซานจึงใช้สัมผัสเทวะสำรวจตัวเองและถึงกับยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ “มีอะไรผิดปกติรึ? เกิดอะไรขึ้น?” ชายหัวโล้นเดินเข้ามาหาหยางไค่แล้วถาม ด้วยความที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในโลกภายนอก คนอื่นๆ จึงงุนงงว่าทำไมหยางไค่ถึงดูตกใจขนาดนั้น หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หยางไค่ก็โบกมือ พลันภาพของโลกภายนอกก็ปรากฏให้ทุกคนได้เห็น หลังจากมองดูแวบหนึ่ง ทุกคนต่างก็ตกตะลึง จากนั้น ชายหัวโล้นก็กุมท้องแล้วระเบิดเสียงหัวเราะก๊ากออกมา “นายท่าน ไอ้ของหน้าตาโง่ๆ นั่นคือหลางชิงซานรึ?” หยางไค่พยักหน้า “ข้าคิดว่าใช่นะ” ชายหัวโล้นหัวเราะจนตัวงอ น้ำตาแทบเล็ด “ทำไมเขาถึงกลายเป็นแบบนี้?” ใครอีกคนถามด้วยความตกใจ หยางไค่ไม่รู้จะตอบอย่างไร เขาจึงกระโจนออกจากไข่มุกโลกผนึกและมาถึงโลกภายในผลไม้ ในตอนนี้ เขาระแวดระวังอย่างเต็มที่ เพราะอย่างไรเสียเขาก็เคยเข้ามาในโลกของผลไม้และได้รับผลไม้โลกไปแล้วครั้งหนึ่ง ครานี้หยางไค่ใช้วิธีโกงเพื่อเข้ามาในผลไม้โลกลูกอื่น ดังนั้นเขาจึงไม่แน่ใจว่าจะมีผลกระทบตามมาหรือไม่ มันมีผลกระทบตามมาจริงๆ เขาสัมผัสได้ถึงหลักแห่งโลกภายในโลกใบนี้ที่กำลังแทรกซึมเข้ามาในร่างของเขา ซึ่งทำให้เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของเขากำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ถูกเตะออกไป หลังจากสำรวจตัวเองด้วยสัมผัสเทวะ หยางไค่ก็ถอนหายใจ “เป็นอย่างที่ข้าคาดไว้จริงๆ!” “นายท่าน?” เสียงของหลางชิงซานดังขึ้นอย่างลังเล หยางไค่ต้องการจะพยักหน้า แต่เขากลับทำไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่ส่งเสียงฮึมฮัมในลำคอ “นายท่าน ทำไมท่านกับข้าถึง...” น้ำเสียงของหลางชิงซานเจือไปด้วยความสับสนลนลาน “น่าจะเป็นอิทธิพลจากหลักแห่งโลกของที่นี่ หลังจากเจ้าออกจากโลกนี้ไปแล้ว เจ้าจะกลับคืนสู่ร่างเดิม ไม่ต้องกังวลไป” หยางไค่ปลอบโยนเขา ภายในโลกผนึกน้อย ทุกคนตกอยู่ในภวังค์ขณะที่จ้องมองภาพของโลกภายนอก ไม่เห็นวี่แววของหยางไค่และหลางชิงซาน สิ่งที่พวกเขาเห็นมีเพียงดาบสองเล่มเท่านั้น มันคือดาบเหล็กสนิมเขรอะสองเล่มที่ดูราวกับเศษเหล็กซึ่งถูกทิ้งไว้ในมุมหนึ่งและถูกลืมเลือนไปนานหลายปี ทว่าใบหน้าของหยางไค่และหลางชิงซานกลับปรากฏอยู่บนใบดาบอย่างน่าขัน สีหน้าขมขื่นของหลางชิงซานนั้นคล้ายกับอาขู่ไม่มีผิด “นายท่าน ทำไมท่านถึงกลายเป็นแบบนี้ไปด้วย?” ชายหัวโล้นกล่าวด้วยความประหลาดใจ “เป็นไปได้หรือไม่ว่าใครก็ตามที่เข้ามาในโลกนี้จะกลายเป็นดาบ?” “ช่างเป็นโลกที่น่าอัศจรรย์โดยแท้!” ในโลกภายนอก หยางไค่ร้องอุทานด้วยความชื่นชม ผลไม้โลกที่เขาเข้าไปก่อนหน้านี้ประกอบด้วยฟองอากาศนับไม่ถ้วน แต่ผู้บำเพ็ญเพียรไม่ได้รับผลกระทบจากสภาพแวดล้อมแม้แต่น้อย ทว่าดูเหมือนว่าผู้บำเพ็ญเพียรจะกลายเป็นดาบเมื่อเข้ามาในโลกนี้ บัดนี้ดูเหมือนว่าโลกทั้งหมดภายในผลไม้แต่ละลูกจะแตกต่างกันไป หยางไค่รู้สึกโชคดีที่เขาสามารถเข้ามาได้อย่างปลอดภัยด้วยความช่วยเหลือของไข่มุกโลกผนึก ในฐานะดาบเหล็กสนิม เขไม่มีแขนขา และหลังจากลองดูแล้ว หยางไค่ก็ตระหนักว่าเขาไม่สามารถใช้พลังใดๆ ตามปกติของเขาได้เลย หากเขาพยายามจะเคลื่อนไหว เขาต้องใช้วิธีกระโดดไปข้างหน้าในสภาพของดาบ [นี่มันน่ารำคาญชะมัด] บนใบดาบ ใบหน้าของหยางไค่ขมวดคิ้วมุ่น หลางชิงซานจ้องมองเขาเขม็ง ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร ทันใดนั้น เสียงกระทบกันของโลหะก็ดังขึ้นหลายครั้ง หลางชิงซานกล่าวด้วยความตกใจ “นายท่าน มีคนกำลังมา” หยางไค่หันไปมองยังต้นตอของเสียงและถึงกับพูดไม่ออก “เป็นดาบที่กำลังมา” จากระยะไกล ดาบเหล็กสนิมเขรอะที่ดูเหมือนกับพวกเขาทุกประการกำลังกระโดดไปข้างหน้าและมาถึงตัวพวกเขาในเวลาไม่นาน หลางชิงซานก้าวไปข้างหน้าและเอ่ยถาม “นี่...” แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ ดาบเหล็กสนิมเล่มนั้นก็กระโจนขึ้นไปในอากาศและพยายามจะฟันลงมาที่หัวของหลางชิงซาน