Chapter 100 By My Blood "อย่าได้กลัวไปเลย ข้าจะปฏิบัติกับเจ้าเป็นอย่างดี" เมื่อเฟิ่งจิ่วได้ยินคำพูดเหล่านั้นหลุดออกมาจากปากของชายชราในชุดคลุมสีเทา ความหนาวเหน็บมหาศาลก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง ขนลุกชันไปทั้งตัว มุมปากของนางกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อชายชราผู้นั้นกำลังมองนางด้วยแววตาที่เป็นประกายอย่างตื่นเต้นผิดปกติ ความรู้สึกรังเกียจที่นางได้รับนั้น มันเกินจะบรรยาย นางมองเขาด้วยสายตาดูแคลนพลางลูบแขนที่เต็มไปด้วยขนลุกไปมาแล้วกล่าวว่า "ตาเฒ่า เจ้าไม่คิดจะส่องกระจกดูใบหน้าของเจ้าที่เหมือนกับส้มเหี่ยวๆ ก่อนจะพ่นคำพูดพวกนี้ออกมาบ้างหรือ? ตัวเจ้าเองก็เป็นคนที่มีเท้าข้างหนึ่งอยู่ในโลงศพอยู่แล้ว ยังจะกล้าไร้ยางอายได้ถึงเพียงนี้อีก" คำพูดถากถางที่เต็มไปด้วยความรังเกียจทำให้สายตาของชายชราในชุดคลุมสีเทามืดลง แม้แต่รอยยิ้มบนใบหน้าก็เลือนหายไป ร่างกายของเขาแผ่กลิ่นอายมุ่งร้ายออกมาในขณะที่จ้องมองเฟิ่งจิ่ว "การที่ผู้อาวุโสผู้นี้เต็มใจจะรับเจ้ามาเป็นเตาหลอมบำเพ็ญ ก็นับว่าให้เกียรติเจ้ามากแล้ว!" "เตาหลอมบำเพ็ญ?" เฟิ่งจิ่วแสร้งทำเป็นตกใจสุดขีดและกวาดสายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้าของชายชราด้วยความดูถูกเหยียดหยามก่อนจะกล่าวอย่างร้ายกาจว่า "ข้าเพิ่งจะรู้นี่แหละว่าคนแก่ตัวเหม็นๆ แบบเจ้ายังมีความกำหนัดอยู่? แต่เจ้าก็แก่หงำเหงือกขนาดนี้แล้ว ไอ้ที่อยู่ตรงนั้นของเจ้ามันยังใช้งานได้อยู่หรือ?" "ช่างบังอาจนัก!" ความอับอายกลายเป็นความโกรธเกรี้ยว เขาร้องตะโกน หน้าอกกระเพื่อมด้วยความโมโห ดวงตาแทบจะถลนออกมาจากเบ้าเพื่อจ้องมองนางด้วยความเคียดแค้น ในชั่วพริบตาถัดมา ร่างในชุดคลุมสีเทาก็พุ่งเข้ามาประหนึ่งสายฟ้า มือที่แห้งเหี่ยวและผอมบางโค้งงอเป็นกรงเล็บตะปบเข้าหาเฟิ่งจิ่ว สีหน้าของเฟิ่งจิ่วเปลี่ยนไปทันที นางปลดปล่อยกลิ่นอายคมกริบออกมา นางไม่ได้หลบหลีกแต่กลับพุ่งเข้าใส่เพื่อรับมือ สายตาที่หรี่ลงของนางเต็มไปด้วยความดุร้ายและกระหายเลือด ฝีเท้าของนางขยับด้วยจังหวะแปลกประหลาดทำให้ร่างกายเคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็ว กริชในมือพลิกกลับและเคลือบด้วยพลังลึกลับก่อนจะแทงสวนออกไปตรงๆ ที่ชายชราในชุดคลุมสีเทา "เด็กอมมือ!" ชายชราในชุดคลุมสีเทาส่งเสียงขึ้นจมูกและพลิกมือหลบการโจมตีของเฟิ่งจิ่วได้อย่างง่ายดาย ในขณะที่มือข้างหนึ่งปัดกริชออก มืออีกข้างหนึ่งก็เอื้อมมาตะปบเข้าหานางอีกครั้ง เมื่อมือของนางถูกชายชราในชุดคลุมสีเทาคว้าไว้ เฟิ่งจิ่วก็อาศัยแรงส่งนั้นทิ้งตัวลงกับพื้นทันที เมื่อหลุดพ้นจากการจับกุมของกรงเล็บห้านิ้วนั้น นางก็ยกเท้าขึ้นและกวาดออกไปในคราวเดียวกัน เสียงพลังลึกลับที่เคลือบอยู่บนเท้าของนางแหวกอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว ในเสี้ยววินาทีที่เขาเผลอ หน้าแข้งของเขาก็ถูกลูกเตะนั้นเข้าเต็มแรง เข่าของเขาอ่อนยวบจนทรุดลงไปนั่งยองๆ ก่อนจะรีบกระโดดถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่างจากเฟิ่งจิ่ว เฟิ่งจิ่วโจมตีซ้ำโดยไม่หยุดพัก นางรู้ดีว่าแรงระเบิดจากการที่ผู้อาวุโสลำดับสองระเบิดร่างกายตนเองได้แจ้งเตือนผู้มีอำนาจต่างๆ ในเมืองจันทราเมฆาไปแล้ว และคนเหล่านั้นจะต้องรีบมาที่นี่อย่างแน่นอน ในตอนนี้ สิ่งที่นางต้องการทำคือจัดการกับตาเฒ่าคนนี้ให้เสร็จสิ้นก่อนที่คนพวกนั้นจะมาถึง! "อึก!" ชายชราเพิ่งจะทรงตัวได้ไม่ทันไร ก็เห็นกริชที่แวววาวด้วยแสงเย็นเยียบฟันฉับมาที่ลำคอของเขา ทำให้เขาต้องรีบเอนตัวหลบพร้อมกับเตะสวนขึ้นไป ทว่าหญิงสาวกลับขยับตัวถอยหลังอย่างกะทันหัน ทำให้ปลายกริชที่พุ่งเข้าใส่ลำคอของเขาเบี่ยงไปเสียบเข้าที่น่องของขาที่เขาเตะขึ้นมาอย่างจัง พลังจากการแทงลงมาอย่างโหดเหี้ยมปะทะกับแรงเตะขึ้นไปของเขาอย่างรุนแรง ทำให้กริชเสียบทะลุขาของเขาไป เขาได้ยินเสียงปลายกริชที่คมกริบตัดผ่านกระดูกและเนื้อ ความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงหัวใจทำให้พลังทั้งหมดในร่างกายของเขาระเบิดออกมา "อั่ก!" แรงระเบิดอันทรงพลังของกลิ่นอายระดับจ้าวสงครามพุ่งออกมาจากร่างกายของชายชรา พลังงานลึกลับที่รุนแรงปะทะเข้ากับร่างของเฟิ่งจิ่วจนกระเด็นออกไป "อ๊าก!" เฟิ่งจิ่วกระเด็นไปไกลหลายเมตร นางรู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรงในหน้าอกก่อนจะมีเลือดพุ่งออกมาจากปาก เส้นชีพจรหัวใจของนางได้รับบาดเจ็บ ทำให้กลิ่นอายทั่วร่างอ่อนแรงลงทันที เมื่อเห็นชายชราดึงกริชออกและโยนทิ้งลงในกองไฟขณะที่ก้าวเดินเข้ามาหานางทีละก้าว ดวงตาของนางก็หรี่ลง นางทนความเจ็บปวดที่กำลังแผ่ซ่านอยู่ในหัวใจและลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าไม่สะทกสะท้าน ยืนหยัดเผชิญหน้ากับสายลม นางยกมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปากแล้วประสานมือเข้าด้วยกันเพื่อสร้างตราประทับโบราณอันซับซ้อน เสียงเย็นชาของนางในตอนนั้นเปล่งมนตราต่ำๆ ที่ฟังดูโบราณและห่างไกล แว่วหวานและลึกลับ... "ด้วยเลือดของข้า ข้าปลดปล่อยเจ้าจากพันธนาการ!" "ด้วยนามของข้า ข้าสั่งเจ้า จงปรากฏร่างที่แท้จริง!"