บทที่ 86 ดึงดูดผีเสื้อและภมร “ท่านพี่มู่หรง? ท่านมาทำอะไรที่นี่หรือคะ?” เมื่อได้ยินเสียงจากด้านหลัง เขาก็ได้สติกลับคืนมาและหันไปมองตามสัญชาตญาณ “ชิงเกอ? เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?” ทันทีที่พูดจบ เขาก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ จึงหันกลับไปทางต้นท้ออีกครั้ง ร่างของหญิงสาวที่ดูราวกับภูตผีนั้นหายไปแล้ว ราวกับสิ่งที่เขาเห็นก่อนหน้านี้เป็นเพียงภาพลวงตา เขามองดูเหล่ากลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่นลงมาตามแรงลมเบาๆ ก่อตัวเป็นสายฝนกลีบดอกไม้ที่น่าหลงใหล หัวใจของเขารู้สึกถึงความผิดหวังเล็กน้อยอย่างบอกไม่ถูกที่วาบเข้ามาในอก... “ท่านยังจะมีหน้ามาถามข้าอีก! ข้าตั้งใจจะมาดีดพิณให้ท่านฟัง แต่ใครจะไปคิดว่าท่านกลับมาที่นี่เพื่อชมดอกไม้แทน” นางมองตามสายตาของเขาไป เห็นเพียงกลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่นเกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้น “ดอกท้อที่นี่มีสีขาวและแดงตัดกันอย่างชัดเจน ข้าเลยเผลอไผลลืมตัวไปชั่วขณะขณะที่มองพวกมันน่ะ” มู่หรงอี้ซวนกล่าวอย่างอ่อนโยน พร้อมรอยยิ้มจางๆ บนริมฝีปาก เขายังคงดูเหม่อลอยเล็กน้อย นางกำลังจะบอกว่าดอกท้อบริเวณโดยรอบก็เป็นเช่นนี้ทั้งหมด แต่แล้วสีหน้าของเฟิ่งชิงเกอก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน นางถามขึ้นว่า “ท่านพี่มู่หรง ท่านได้กลิ่นแปลกๆ ไหมคะ?” “กลิ่นหรือ? อากาศก็เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของดอกท้อนะ” “ไม่ใช่กลิ่นนั้นค่ะ” เฟิ่งชิงเกอส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “ดูเหมือนจะมีกลิ่นอื่นปนอยู่ด้วย” ในขณะที่นางกำลังพูดอยู่นั้น นางก็ได้ยินเสียงหึ่งๆ ดังมาจากระยะไกล นางหันไปมองตามเสียงและเห็นฝูงผึ้งสีดำขนาดใหญ่กำลังพุ่งตรงเข้ามาหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของนางเปลี่ยนสีทันทีและอดไม่ได้ที่จะกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว “ผึ้ง!” สีหน้าของมู่หรงอี้ซวนเปลี่ยนไปทันทีเช่นกันเมื่อเห็นฝูงผึ้งขนาดมหึมา เขาคว้ามือของเฟิ่งชิงเกอแล้ววิ่งหนีทันที ฝูงผึ้งนับหมื่นตัวกรูเข้ามาหาพวกเขา ซึ่งลำพังแค่สองมือคงไม่อาจต้านทานไว้ได้ อีกอย่าง ตามเหตุผลแล้ว ต่อให้มีผึ้งมาเก็บน้ำหวานแถวนี้ ก็ไม่ควรจะมีฝูงใหญ่ขนาดนี้โผล่มาอย่างกะทันหันและพุ่งตรงมาที่พวกเขาแบบนี้! “อ๊าก!” เฟิ่งชิงเกอกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อรู้สึกว่าแขนถูกต่อย ตามด้วยผึ้งอีกสิบกว่าตัวที่รุมเกาะร่างนาง จนทำให้นางตกใจสุดขีดและเริ่มปัดป้องไปทั่วร่าง “ออกไป! ออกไปจากตัวข้าเดี๋ยวนี้!” เมื่อเห็นว่าฝูงผึ้งโดยรอบกำลังรุมต่อยเพียงแค่นางคนเดียว มู่หรงอี้ซวนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบถอดเสื้อตัวนอกออกเพื่อจะนำไปคลุมตัวนาง แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เข้าใกล้ เขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของนางขณะที่นางปัดป้องร่างอย่างรุนแรงและกระโดดหนีไปไกลหลายก้าวเพื่อหลบหลีกฝูงผึ้งที่ตามมา “ท่านพี่มู่หรง! ผึ้งพวกนี้ต่อยข้า ท่านพี่มู่หรง ช่วยด้วย!” นางกรีดร้องพลางวิ่งหนี และฝูงผึ้งพวกนั้นก็ไล่ตามนางมาติดๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่นางวิ่งผ่านกลุ่มนักเดินทางที่อยู่ด้านหน้า ทำให้นักเดินทางทุกคนตกใจจนต้องรีบย่อตัวลงและกุมหัวร้องด้วยความหวาดกลัว แต่ไม่นานพวกเขาก็พบว่าผึ้งเหล่านั้นกำลังไล่ตามแค่เฟิ่งชิงเกอคนเดียวเท่านั้น “นางไปแตะต้องอะไรเข้าหรือเปล่า? ทำไมถึงดึงดูดผึ้งมาได้มากขนาดนั้น?” “ตอนที่นางวิ่งผ่านเมื่อกี้ ข้าได้กลิ่นหอมฉุนจากตัวนาง บางทีนางอาจจะทาแป้งหอมเยอะเกินไป” “ถูกผึ้งต่อยขนาดนั้น หน้าคงบวมเป่งกลายเป็นหัวหมูแน่ๆ” เหล่านักเดินทางในบริเวณโดยรอบไม่ว่าชายหรือหญิงต่างก็ยืนมองดูเฟิ่งชิงเกอที่วิ่งพล่านไปทั่วสวนท้อ สุภาพสตรีบางคนถึงกับมองด้วยสายตาสมน้ำหน้า ทุกคนต่างเฝ้าดูฝูงผึ้งที่ไล่ล่าเฟิ่งชิงเกออย่างไม่ลดละ ผึ้งบางตัวที่บินเร็วกว่าต่างรุมต่อยเข้าที่ใบหน้าของนาง จนทำให้นางกรีดร้องออกมาเป็นระยะ เมื่อพวกเขาจินตนาการถึงความเจ็บปวดหากเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นกับตัวเอง ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขนลุก “อ๊าก! ท่านพี่มู่หรง... ท่านพี่มู่หรง ช่วยข้าด้วย...” มู่หรงอี้ซวนในขณะนั้นรู้สึกตะลึงกับการโจมตีที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันและทำตัวไม่ถูกด้วยความลนลาน เมื่อจู่ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าผึ้งกลัวไฟ เขาจึงรีบหยิบแท่งถ่านไฟที่กำลังส่องสว่างออกมาโดยตั้งใจจะใช้ไฟไล่พวกมันไป ทว่าเขากลับเห็นเฟิ่งชิงเกอวิ่งกรีดร้องออกไปไกลกว่าร้อยเมตร ก่อนจะกระโดดลงไปในสระน้ำกว้างที่ใช้สำหรับกักเก็บน้ำให้แก่ต้นท้อด้วยเสียงดังตูม...