Chapter 157 ตัดลิ้นเสีย “บอกข้ามาสิ ว่าข้าควรจะตอบแทนเจ้าอย่างไรดี?” “ฮะ! คนที่สูญเสียพลังปราการและถูกทำลายโฉมหน้าไปจนหมดสิ้นอย่างเจ้า ยังจะอยากมีชีวิตอยู่ไปทำไมกัน? เจ้าควรจะตายไปในสภาพนั้นเสียยังจะดีกว่า!” ซูรั่วหยุนเยาะเย้ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาและถากถาง สายตาของนางจ้องมองไปยังใบหน้าที่ถูกผ้าคลุมปิดไว้ด้วยความเหยียดหยาม ก่อนที่แววตาอันเต็มไปด้วยพิษสงจะเบนไปหา มู่หรงอี้ซวน “เจ้าไม่รู้สินะ? ข้าเป็นคนทำลายเส้นลมปราณของนางด้วยยาพิษเอง ส่วนใบหน้านั่น... ก็ถูกข้าใช้ดาบกรีดจนยับเยิน ใบหน้านั่นกลายเป็นก้อนเนื้อเละเทะที่มีชิ้นเนื้อเปิดอ้าออกมา นางดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าแม่มดอัปลักษณ์เสียอีก และ... ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า...” จู่ๆ นางก็หัวเราะออกมาเบาๆ แววตาดูคล้ายคนเสียสติ “จากนั้นข้าก็ขายนาไปอยู่ในหอนางโลม ข้าล่ะอยากรู้จริงๆ ว่ามีผู้ชายกี่คนกันนะที่ได้ ‘สนุก’ กับนางไปแล้ว... อ๊าก!” เสียงของนางยังไม่ทันขาดคำ เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดก็ดังขึ้น เฟิ่งจิ่วที่นั่งอยู่ได้ชักดาบที่เหน็บไว้ข้างกายออกมาอย่างรวดเร็ว นางก้าวเดินเพียงไม่กี่ก้าวก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าซูรั่วหยุน ก่อนจะตวัดปลายดาบตัดลิ้นของหญิงสาวผู้นั้นจนขาดสะบั้น “คำพูดสกปรกโสโครกแบบนั้นไม่ควรออกมาจากปากคน ทางที่ดีเจ้าไม่มีลิ้นเสียยังจะดีกว่า” ผู้คนโดยรอบต่างพากันสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึงกับการกระทำที่รวดเร็วของเฟิ่งจิ่ว พวกเขาไม่ทันสังเกตเห็นด้วยซ้ำว่านางเคลื่อนไหวตอนไหน เห็นเพียงชิ้นเนื้อลิ้นที่อาบไปด้วยเลือดตกลงสู่พื้น และปากของซูรั่วหยุนที่เต็มไปด้วยเลือดที่ไหลทะลักออกมาไม่หยุด เมื่อเหล่าองครักษ์เฟิ่งทั้งแปดเห็นเช่นนั้น ดวงตาของพวกเขาก็เป็นประกาย พวกเขาเห็นเฟิ่งจิ่วยืนตระหง่านอยู่ในมือถือดาบที่มีเลือดหยดลงมาจากปลายคม ชุดสีขาวพลิ้วไหวไปตามสายลม ท่วงท่าที่เย็นชาและเกียจคร้านที่แผ่ออกมาจากตัวนางทำให้พวกเขารู้สึกชื่นชม โดยเฉพาะการจู่โจมที่เด็ดขาดและแม่นยำเช่นนี้ มันทำเอาหัวใจของพวกเขารู้สึกฮึกเหิมอย่างบอกไม่ถูก พวกเขาต้องยอมรับเลยว่า ต่อให้ใบหน้าของนางจะถูกทำลายไปแล้ว แต่รัศมีและความสง่างามรอบตัวนางนั้นไม่ใช่สิ่งที่ใครจะเทียบเคียงได้ง่ายๆ หากคนผู้นี้ก้าวขึ้นมาเป็นเจ้านายของพวกเขา พวกเขาก็คงจะไม่เห็นว่ามันเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้เลย มู่หรงอี้ซวนเบิกตากว้างด้วยความตกใจขณะจ้องมองหญิงสาวในชุดสีขาวที่เคลื่อนไหวอย่างโหดเหี้ยมและรวดเร็ว หัวใจของเขาสั่นระรัว [นั่น... นั่นคือชิงเกอจริงๆ หรือ? นางคือหญิงสาวผู้เรียบร้อยอ่อนหวานที่เคยอิงแอบซบไหล่เขาคนเดิมจริงๆ หรือ?] “อ๊าก!” เมื่อไร้ลิ้นและปากที่เต็มไปด้วยเลือดที่ไหลทะลักออกมา นางจึงไม่สามารถพูดสิ่งใดได้ ทำได้เพียงส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงออกมาเท่านั้น นางโถมตัวเข้าใส่เฟิ่งจิ่วราวกับคนเสียสติ ทว่าก่อนที่ซูรั่วหยุนจะเข้าใกล้ตัวนางได้ ทันใดนั้นเฟิ่งจิ่วก็หรี่ตาลงพร้อมกับประกายความอำมหิตที่ฉายชัดในแววตา ชั่วพริบตาถัดมา นางเห็นดาบในมือของเฟิ่งจิ่วแทงตรงมาที่นาง และสัมผัสได้ถึงปราการดาบที่กรีดผ่านร่างไป ทันใดนั้นเสียงเสื้อผ้าที่ฉีกขาดก็ดังขึ้น “อ๊า... อ๊า อ๊า...” ซูรั่วหยุนกรีดร้องออกมาขณะที่เสื้อผ้าบนตัวร่วงหล่นลงพื้นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่ปะทะกับร่างกาย นางรีบยกแขนขึ้นมาปิดบังเรือนร่างที่เปลือยเปล่าด้วยความอับอาย หูของนางได้ยินเสียงสูดลมหายใจเข้าลึกและเสียงหายใจหนักๆ อย่างหยาบโลนดังมาจากรอบด้าน ทำให้หญิงสาวรู้สึกละอายใจจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เหล่าผู้นำตระกูลที่อยู่รอบๆ ล้วนเป็นชายวัยกลางคน แม้ว่าพวกเขาจะมีภรรยาที่เพียบพร้อมและอนุภรรยาที่งดงามอยู่ที่บ้าน แต่เมื่อเห็นหญิงสาวแสนสวยยืนเปลือยกายล่อนจ้อนอยู่ตรงหน้า พวกเขาก็พบว่าตัวเองไม่สามารถละสายตาไปได้เลยแม้แต่น้อย บางคนแสร้งกระแอมไออย่างกระอักกระอ่วน ใบหน้าที่แก่ชราเริ่มแดงก่ำ ทว่าสายตากลับยังคงจ้องมองไปยังผิวพรรณขาวผ่องบนเรือนร่างอันได้สัดส่วนนั้นไม่วางตา ในเวลานั้นทุกคนต่างเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเฟิ่งชิงเกอถึงต้องการให้ผู้นำตระกูลคนเก่าถอยกลับเข้าไปในห้องเสียก่อน นางตั้งใจจะจัดการแสดงที่ชวนให้หัวใจเต้นแรงและเร่าร้อนนี้ให้ทุกคนได้เห็นตั้งแต่แรกแล้วแน่ๆ ต้องยอมรับเลยว่านี่เป็นแผนการที่ร้ายกาจอย่างยิ่ง การฆ่าคนคนหนึ่งก็แค่ทำให้หัวคนผู้นั้นตกลงสู่พื้น แต่นางปีศาจน้อยผู้นี้รู้วิธีทรมานผู้คนอย่างแท้จริง และการทรมานที่เหนือชั้นที่สุดก็คือการทรมานจิตใจ การเล่นงานในครั้งนี้ทำออกมาได้อย่างงดงาม ทำให้ซูรั่วหยุนรู้สึกแย่ยิ่งกว่าความตายเสียอีก เพราะการที่ต้องยืนอยู่กลางแจ้งในสภาพเปลือยเปล่าโดยไม่มีสิ่งใดปกปิด ท่ามกลางสายตาที่จ้องมองมาอย่างหิวกระหาย ความอัปยศที่ทำลายจิตใจของหญิงสาวเช่นนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะแบกรับไว้ได้ไหว