บทที่ 181 หอโอสถแห่งวังนรก “นายท่าน เรื่องมันไม่ได้เป็นอย่างที่ท่านคิดนะขอรับ” เกรย์วูล์ฟรีบกล่าวขึ้นอย่างรวดเร็ว “แล้วมันเป็นอย่างไร?” เฟิ่งจิ่วกอดอกพลางปรายตามองเกรย์วูล์ฟแล้วเอ่ยว่า “เจ้ากล้าปฏิเสธหรือว่าไม่ได้จ้องมองข้าตอนที่ข้ากำลังจะเปลี่ยนเสื้อผ้า? กล้าปฏิเสธหรือว่าเจ้าไม่ได้พยายามจะถอดเสื้อผ้าของข้า?” “เจ้า!” “ข้าทำไม? ถึงแม้ใบหน้าของข้าจะเสียโฉมไปแล้ว แต่ข้าก็ยังเลือกมากอยู่นะ คนอย่างเจ้าที่มีรูปร่างเหมือนกระดานซักผ้ากับหน้าตาจืดชืดแบบนั้น ไม่เข้าตาคุณชายผู้นี้แม้แต่นิดเดียว” สีหน้าของเฟิ่งจิ่วเต็มไปด้วยความดูแคลนและน้ำเสียงของนางนั้นราบเรียบอย่างยิ่ง แต่ถ้อยคำที่เอ่ยออกมาภายในห้องนั้นกลับทำให้ทุกคนนิ่งเงียบ พวกเขาทั้งหมดจ้องมองนางราวกับเห็นตัวประหลาด แม้แต่เกรย์วูล์ฟเองก็ยังตาค้าง สีหน้าดูตกตะลึงอย่างที่สุด มุมปากของท่านเจ้าวังนรกกระตุกขึ้นเล็กน้อยโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ขณะที่เขามองดูท่าทีอันกล้าหาญและดุดันของเด็กหนุ่มผู้ซึ่งไม่มีความละอายใจแม้แต่น้อย เขาอดไม่ได้ที่จะเบือนหน้าหนีจากเด็กหนุ่มและหันหลังเดินออกจากห้องไปทันที “รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ!” เกรย์วูล์ฟทิ้งคำพูดเหล่านั้นด้วยความโกรธเกรี้ยว ก่อนจะรีบหันหลังเดินตามออกไปเช่นกัน เมื่อคนอื่นๆ เห็นดังนั้น ต่างก็เริ่มมองเฟิ่งจิ่วด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป หัวใจของพวกเขาต่างตกตะลึงอย่างแท้จริง พวกเขาไม่นึกเลยว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะแอบซ่อนรสนิยมตัดแขนเสื้อเอาไว้! เมื่อเห็นพวกเขาเดินออกไปทีละคน เฟิ่งจิ่วก็ก้าวไปปิดประตู จากนั้นนางก็กลั้นหัวเราะไว้ไม่ไหวและฉีกยิ้มออกมา นางจ้องมองชุดสีเทาในมือแล้วนำมันเข้าไปเปลี่ยนอย่างรวดเร็วก่อนจะเดินออกมา “ตามพวกเรามา!” เกรย์วูล์ฟกล่าวพร้อมกับส่งสายตาแสดงความรังเกียจใส่เฟิ่งจิ่ว ก่อนจะเดินนำออกไปข้างหน้าเพื่อบอกทาง เฟิ่งจิ่วกวาดสายตามองไปรอบๆ เห็นว่าผู้ฝึกตนคนอื่นๆ อยู่ที่นั่นกันครบ ส่วนท่านเจ้าวังนรกนั้นไม่มีวี่แววให้เห็นอีกเลย สายตาของนางจับจ้องไปที่แผ่นหลังของเกรย์วูล์ฟที่อยู่ข้างหน้า ประกายสีดำมืดวูบผ่านดวงตาของนางเพียงชั่วครู่ มุมปากของนางเหยียดตรงขณะเดินตามไปอย่างสบายอารมณ์ จนกระทั่งพวกเขามาถึงหอคอยแห่งหนึ่งซึ่งมีความสูงเจ็ดชั้น กลิ่นหอมของสมุนไพรเข้มข้นผสมกับกลิ่นยาชนิดอื่นๆ โชยมาแตะจมูก ภายในลานกว้างมีผู้คนมากมายกำลังขวักไขว่ บางคนกำลังนำสมุนไพรออกมาตากแดด บางคนกำลังบดยา ส่วนคนอื่นๆ กำลังคัดแยกสมุนไพร ทุกคนต่างทำหน้าที่ของตนเอง ยิ่งไปกว่านั้น คนเหล่านี้ต่างคุ้นเคยกับการที่มีคนใหม่ๆ เข้ามาที่นี่หลังจากผ่านไปสักระยะหนึ่งแล้ว ดังนั้นเมื่อเด็กหนุ่มที่ใบหน้าเสียโฉมเดินเข้ามา หลายคนเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่งก่อนจะทำหน้าที่ของตนต่อ บางคนถึงกับไม่คิดจะหันมามองด้วยซ้ำ “ท่านหลิน ข้าฝากเด็กคนนี้ไว้กับท่านนะ” เกรย์วูล์ฟตะโกนบอกแล้วรีบเดินจากไปทันทีหลังจากส่งตัวคนมา โดยไม่แม้แต่จะเหลือบแลเฟิ่งจิ่วเลยแม้แต่น้อย ในขณะนั้น ชายชราในชุดสีเขียวก็เดินออกมาจากหอคอยและหยุดลงตรงหน้าเฟิ่งจิ่ว เขามองสำรวจเฟิ่งจิ่วตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมินแล้วถามว่า “เจ้าชื่ออะไร?” ใบหน้าของเฟิ่งจิ่วเผยรอยยิ้มกว้างแล้วตอบอย่างสดใสว่า “กุ่ยหลิง (วิญญาณ)” “กุ่ยหลิงรึ?” ชายชราตกตะลึงไปครู่หนึ่ง คิ้วขมวดเข้าหากันพลางถามว่า “เจ้ามีความรู้อะไรบ้าง? บอกข้ามาสิ ข้าจะได้จัดงานให้เจ้าทำ” เฟิ่งจิ่วไม่ได้ตอบคำถามของเขาแต่กลับถามแทนว่า “ที่นี่คือที่ไหน? พวกท่านทำอะไรกันที่นี่?” “อย่าถามในสิ่งที่เจ้าไม่ควรถาม ไม่เช่นนั้นเจ้าจะอยู่อีกได้ไม่นาน!” เมื่อได้ยินดังนั้น เฟิ่งจิ่วเลิกคิ้วขึ้นและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “งั้นก็จัดงานจิปาถะให้ข้าทำเถอะ ข้าพอจะรู้วิธีจัดการงานเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้อยู่บ้าง” ขณะที่พูด สายตาของนางก็มองไปทางหอคอยและเห็นว่ามีคนอยู่ข้างในจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว “ที่นั่นคือที่ปรุงยา คนที่มาใหม่จะต้องรับหน้าที่งานจิปาถะในลานแห่งนี้ไปก่อน เจ้าไปคัดแยกสมุนไพรตรงนั้นก็แล้วกัน!” ชายชราชี้บอกทางก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าไปในหอคอย เฟิ่งจิ่วเหลือบมองเข้าไปข้างในแล้วเดินตรงไปยังจุดคัดแยกสมุนไพร นางสังเกตสภาพแวดล้อมรอบๆ พลางเริ่มคัดแยกสมุนไพรไปพร้อมกัน “เอ่อ เจ้าเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร?” เด็กหนุ่มที่อยู่ข้างๆ นางถามด้วยเสียงแผ่วเบา