บทที่ 258 การแทรกแซงของเจ้าแห่งนรก ในขณะเดียวกัน เฟิ่งจิ่วจ้องมองแสงที่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความฉงน เธอสังเกตเห็นความมั่นใจจากคำพูดของผู้นำตระกูลหลิวแล้วรู้สึกกังขาเล็กน้อย หากมันเป็นสัตว์พันธสัญญาของเขาจริง เหตุใดมันถึงไม่ปรากฏตัวออกมาในทันที? กลับต้องรอให้มันออกมาอย่างนั้นหรือ? หรือว่า ‘อสูรกลืนเมฆา’ ที่เขาตะโกนเรียกก่อนหน้านี้ไม่ใช่สัตว์พันธสัญญาของเขากันแน่? แต่ถ้าหากมันไม่ใช่สัตว์พันธสัญญา เหตุใดมันถึงยอมเชื่อฟังคำเรียกของเขา? ในเงามืด เกรย์วูล์ฟกล่าวกับเจ้าแห่งนรกว่า “นายท่าน อสูรกลืนเมฆาของตระกูลหลิวเป็นสัตว์วิญญาณระดับอสูรศักดิ์สิทธิ์ มันเป็นสัตว์พันธสัญญาที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษของตระกูลหลิว หากหมอผีต้องปะทะกับมัน เกรงว่าผลลัพธ์อาจจบลงด้วยความหายนะพ่ะย่ะค่ะ” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของเจ้าแห่งนรกก็เป็นประกายขึ้นมา เขามองไปยังร่างในชุดสีแดงแวบหนึ่งก่อนจะสั่งด้วยน้ำเสียงต่ำ “เจ้าสองคนคอยเฝ้าอยู่ที่นี่” สิ้นเสียงของเขา ร่างของเขาก็หายไปในทันที ความเร็วของเขานั้นรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ เมื่อเกรย์วูล์ฟและชาโดว์วันหันไปมอง พวกเขาก็ไม่เห็นร่องรอยของเขาเสียแล้ว “เจ้าคิดว่านายท่านไปทำอะไร?” เกรย์วูล์ฟถามด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ชาโดว์วันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า “ข้าเดาว่าเขาคงไปดักสังหารอสูรกลืนเมฆาตัวนั้นระหว่างทางที่มันกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่” เมื่อได้ยินดังนั้น มุมปากของเกรย์วูล์ฟก็กระตุก เขาพูดไม่ออกพลางหันกลับไปมองยังร่างในชุดสีแดงเบื้องหน้าอาคารเมฆาเลื่องชื่อ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ “นายท่านยอมทำทุกอย่างเพื่อหมอผีจริงๆ!” ด้วยพลังที่นายท่านครอบครอง อย่าว่าแต่แค่สัตว์ระดับอสูรศักดิ์สิทธิ์เลย แม้แต่การสังหารสัตว์ระดับอสูรเทพก็คงเป็นเพียงเรื่องง่ายดายแค่เพียงพลิกฝ่ามือ แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือ เพื่อสังหารแค่สัตว์ระดับอสูรศักดิ์สิทธิ์ นายท่านกลับลงมือด้วยตัวเอง ทิ้งให้พวกเขาคอยยืนดูเหตุการณ์วุ่นวายนี้อย่างว่างงาน ชิ! ใครใช้ให้นายท่านให้ความสำคัญกับหมอผีมากขนาดนั้นกันล่ะ? เขาคงคิดว่าพวกตนอาจทำงานพลาด จึงได้ทิ้งไปจัดการด้วยตัวเอง! คงได้แต่บอกว่าเป็นโชคร้ายของอสูรศักดิ์สิทธิ์ตัวนั้นที่ต้องมาพบเจอกับนายท่าน ใครใช้ให้มันไปเป็นอสูรศักดิ์สิทธิ์ผู้พิทักษ์ตระกูลของตระกูลหลิวท่ามกลางตระกูลอื่นๆ มากมายทั่วแผ่นดินกันเล่า? การเป็นอสูรพิทักษ์ตระกูลหลิวก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอก แต่เป็นเพราะผู้นำตระกูลหลิวผู้นี้ที่ไร้ดวงตา ไม่รู้ว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร จึงกล้าเรียกใช้อสูรศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลมาเพื่อสังหารหมอผี นั่นถือเป็นการละเมิดข้อห้ามที่สำคัญที่สุดของนายท่านเข้าเต็มเปา เมื่อเวลาผ่านไป ฝูงชนเริ่มสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล แม้แต่เฟิ่งจิ่วที่กำลังรอคอยจะเห็นหน้าตาของอสูรกลืนเมฆาตัวนั้นก็อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วขึ้น ในพริบตาถัดมา ร่างในชุดสีแดงก็พุ่งทะยานออกไป และในขณะที่ผู้นำตระกูลหลิวกำลังกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างตื่นตระหนก เฟิ่งจิ่วก็คว้าเข้าที่ลำคอของเขา “อึก!” ทันใดนั้น เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวก็ดังกึกก้องมาจากที่ใดสักแห่งบนท้องฟ้า เสียงนั้นเข้าสู่โสตประสาทของทุกคนในฝูงชน แต่ก็หายไปอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าพวกเขาแค่หูฝาดไป เพราะหลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่ได้ยินเสียงมันอีกเลย “อสูรกลืนเมฆาของเจ้าอยู่ที่ไหน? ข้ารอมานานพอแล้วนะ” เธอเหลือบมองไปในทิศทางที่ได้ยินเสียงเมื่อครู่ พร้อมกับถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความเย็นเยียบ ดวงตาที่หรี่ลงครึ่งหนึ่งของเธอเต็มไปด้วยจิตสังหารขณะจ้องมองผู้นำตระกูลหลิว [ตราบใดที่เจ้าเมืองและคนของเขาไม่เคลื่อนไหวต่อต้านเธอ การจัดการกับคนพวกนี้จากตระกูลหลิวก็ไม่ใช่ภารกิจที่ยากเกินไปสำหรับเธอ] ส่วนอสูรกลืนเมฆาระดับอสูรศักดิ์สิทธิ์อะไรนั่นนะหรือ..... หึ! เธอคือผู้ที่ครอบครองอสูรเทพโบราณอยู่กับตัว จะต้องกลัวสัตว์ระดับอสูรศักดิ์สิทธิ์เพียงแค่ตัวเดียวไปทำไม? “ไอ้ลูกเนรคุณ! ลูกเนรคุณตัวดี! เจ้าคิดจะลากเอาตระกูลหลิวของเราทั้งหมดไปสู่ความพินาศหรืออย่างไร? เจ้าคิดจะทำลายทุกคนในตระกูลหลิวที่นี่งั้นรึ!” เสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวตะโกนดังมาจากทิศทางที่ไม่ไกลนัก สายตาของทุกคนหันไปมองทางนั้น ก็เห็นผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลหลิวกำลังรีบร้อนตรงเข้ามาพร้อมกับชายชราอีกหลายคน ผู้อาวุโสสูงสุดหลิวซึ่งเป็นผู้นำหน้ามีใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธจนสั่นสะท้าน หากไม่ใช่เพราะมีองครักษ์สองคนพยุงตัวไว้ ก็คาดว่าเขาคงไม่มีแรงเดินมาจนถึงที่นี่ได้ “ทะ.....ท่านพ่อ.....” ผู้นำตระกูลหลิวตกใจแทบสิ้นสติ ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าบิดาของตนจะมาที่นี่ และแม้แต่ผู้อาวุโสตระกูลคนอื่นๆ ก็ตามมาด้วย.....