บทที่ 277 เสียงหัวเราะลึกในราตรีกาล ทันทีที่เสียงของนางเบาลง เฟิงจิวก็หันไปมองเลิ่งซวงแล้วเอ่ยถาม “เจ้าบอลล่ะ?” “อยู่บนหลังม้าด้านนอกค่ะ มันแค่นอนเฉยๆ แล้วไม่ยอมลงมาเลย” “งั้นก็ปล่อยมันไปเถอะ อยู่ตัวเดียวคงไม่มีปัญหาอะไร แต่เจ้าอย่าออกไปเดินเพ่นพ่านตอนกลางคืนก็แล้วกัน” เฟิงจิวบอกนาง ก่อนจะเห็นม่านถูกเลิกขึ้นและเด็กชายตัวน้อยวิ่งโผล่ออกมา “พี่ชายครับ ท่านแม่บอกว่านี่มันแพงเกินไป ซันนี่รับไว้ไม่ได้หรอกครับ” เขากล่าวพลางยื่นไข่มุกราตรีในมือคืนให้กับเฟิงจิว แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่ในฐานะเด็กที่ไม่เคยเห็นของล้ำค่าเช่นนี้มาก่อน ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเสียดายอย่างปิดไม่มิด เฟิงจิวอมยิ้มแล้วกล่าวว่า “ไม่เป็นไรหรอก เจ้าเก็บไว้เถอะ!” สิ้นเสียงของนาง นางก็เห็นหญิงเจ้าของบ้านเดินออกมาพร้อมกับไข่ต้มย้อมสีแดงหลายฟองในมือ “ในบ้านเราไม่มีอะไรจะต้อนรับพวกท่านมากนัก แขกทั้งสองท่านรับไข่แดงสักฟองไหมเจ้าคะ?” น้ำเสียงของหญิงผู้นั้นอ่อนโยน สายตาของนางทอดมองไปที่ซันนี่ด้วยความรักใคร่เอ็นดูอย่างเปี่ยมล้นตามประสาแม่ “พี่ชายครับ ซันนี่เก็บลูกแก้วนี้ไว้ได้จริงๆ เหรอครับ?” เขาเอ่ยถามพลางกะพริบตาปริบๆ มองเฟิงจิว แล้วจึงหันไปมองมารดาของตน “ไข่มุกราตรีเป็นของขวัญที่ล้ำค่าเกินไป เด็กคนนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร ท่านนายน้อยเก็บกลับไปเถอะเจ้าค่ะ” หญิงผู้นั้นกล่าวเบาๆ พร้อมกับทำท่าจะให้ซันนี่คืนไข่มุกให้เฟิงจิว “ไม่เป็นไรหรอก มันก็แค่ของเล่นสำหรับเด็กเท่านั้น เก็บไว้เถอะ!” เฟิงจิวหัวเราะพลางบอกให้ซันนี่รับไว้ เมื่อเห็นเช่นนั้น หญิงผู้นั้นจึงโน้มตัวลงเล็กน้อยต่อหน้าเฟิงจิวแล้วคำนับพลางกล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้น หญิงต้อยต่ำผู้นี้ต้องขอขอบพระคุณแทนลูกชายของข้าด้วยที่ท่านนายน้อยมอบของขวัญชิ้นนี้ให้” เมื่อเห็นท่าทางที่นางคำนับให้ตน เฟิงจิวแววตาไหววูบแต่นางก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยิ้มบางๆ เท่านั้น ครู่ต่อมา หญิงผู้นั้นก็ปล่อยให้ซันนี่อยู่เป็นเพื่อนเฟิงจิว ส่วนตัวนางเองก็หันหลังเดินกลับไปที่หลังบ้าน “ซันนี่ บ้านข้างๆ ใครอยู่เหรอ?” เฟิงจิวเอ่ยถามพลางหันไปมองเด็กน้อยที่กำลังเคี้ยวไข่ตุ้ยๆ “ท่านปู่กับท่านย่าครับ แต่ท่านปู่กับท่านย่าร่างกายไม่ค่อยดี นานๆ ทีถึงจะออกมาจากบ้านครับ” “งั้นเหรอ? แล้วพ่อของเจ้าล่ะ? อยู่บ้านหรือเปล่า?” “คราวก่อนมีคนใจร้ายมาทำร้ายท่านพ่อครับ ตอนนี้ท่านพ่อยังนอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียงเลย!” เด็กน้อยอุทานพลางยื่นไข่ให้เฟิงจิว ก่อนจะกล่าวอย่างเป็นกันเองว่า “พี่ชาย! ท่านทานด้วยสิครับ! ท่านแม่บอกว่าทานไข่แดงแล้วจะเติบโตอย่างปลอดภัยและแข็งแรง!” เมื่อได้ยินเช่นนั้น นางก็ยิ้มและรับไข่ใบนั้นมา นางปอกเปลือกออกแล้วเริ่มรับประทาน หลังจากนั้นไม่นาน หญิงผู้นั้นก็นำจานเนื้อกับจานผักมาให้พร้อมข้าวสองถ้วย แล้วกล่าวกับเฟิงจิวว่า “ในบ้านไม่มีอะไรมากนัก ผักนี่ก็เป็นผักป่า ส่วนเนื้อก็เป็นกระต่ายป่าที่จับได้ในป่าเจ้าค่ะ หวังว่าท่านนายน้อยจะพอประทังหิวได้บ้างนะเจ้าคะ” หลังจากนั้น นางก็พาลูกชายออกไปทิ้งให้เฟิงจิวและเลิ่งซวงอยู่บริเวณด้านหน้าบ้านกันตามลำพัง เมื่อนางลับสายตาไปแล้ว เฟิงจิวจึงมองจานผักและเนื้อพร้อมข้าวสองถ้วยก่อนจะหันไปบอกเลิ่งซวง “นั่งลงทานเถอะ! ถึงครอบครัวนี้จะดูแปลกๆ ไปบ้าง แต่ข้าไม่คิดว่าพวกเขาจะมีเจตนาไม่ดีกับเราหรอก” เมื่อได้ยินผู้เป็นนายกล่าวเช่นนั้น เลิ่งซวงก็รับคำสั้นๆ ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะแล้วหยิบถ้วยข้าวขึ้นมาทาน เมื่อยามค่ำคืนล่วงลึก อากาศรอบข้างก็ดูเหมือนจะเย็นเยียบขึ้น แม้แต่เสียงแมลงร้องด้านนอกก็ฟังดูชัดเจนอย่างผิดปกติท่ามกลางความเงียบสงัด เสียงนั้นชัดเจนเสียจนรู้สึกแปลกประหลาด เฟิงจิวและเลิ่งซวงถูกจัดให้นอนพักในเรือนรับรองซึ่งเป็นบ้านหลังเล็กที่อยู่ติดกัน ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยความพิศวงเช่นนี้ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่ทั้งสองจะพักผ่อนได้อย่างสนิทใจ ดังนั้นเลิ่งซวงจึงรับหน้าที่เฝ้ายาม ส่วนเฟิงจิวขัดสมาธิครึ่งหนึ่งพร้อมหลับตาลงเพื่อบำเพ็ญเพียร ครึ่งคืนแรกผ่านไปอย่างสงบ จนกระทั่งครึ่งคืนหลัง ลมพายุก็พัดกระหน่ำเข้าใส่ประตูและหน้าต่างอย่างแรงจนสั่นไหวและกระแทกกับผนังดังโครมคราม ลมข้างนอกยังคงหวีดหวิวฟังดูน่าสะพรึงกลัว และในวินาทีนั้นเอง เสียงหัวเราะดังกึกก้องจนแก้วหูแทบแตกก็ดังขึ้นมาจากที่ไหนสักแห่งข้างนอก สะท้อนไปทั่วอากาศยามค่ำคืนราวกับเสียงฟ้าผ่าที่จู่ๆ ก็ดังขึ้น ทำเอาเฟิงจิวและเลิ่งซวงสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที