บทที่ 84: พวกแกสมควรตาย! เนินเขาที่ห่างไกลผู้คนอย่างยิ่งแห่งหนึ่ง สถานที่แห่งนี้มีผู้คนอาศัยอยู่เบาบางและถูกโอบล้อมด้วยผืนป่าอันหนาทึบ ในดินแดนที่พระเจ้าทอดทิ้งแห่งนี้ แม้แต่สัญญาณโทรศัพท์มือถือก็ยังไม่สามารถเข้าถึงได้ ภายในถ้ำแห่งหนึ่ง ชายร่างกำยำที่มีรอยสักสองคนกำลังคุมตัวหญิงสาวผู้งดงามคนหนึ่งไว้ “ลูกพี่ ผู้หญิงคนนี้สวยจริงๆ เลยนะครับ” ชายร่างยักษ์คนหนึ่งเอ่ยขึ้นพร้อมกับสายตาที่หื่นกระหาย ชายร่างกำยำอีกคนก็ลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่เช่นกัน ตลอดชีวิตที่ผ่านมาพวกเขาไม่เคยพบเจอผู้หญิงที่สวยงามขนาดนี้มาก่อนเลย “ลูกพี่ ทำไมพวกเราไม่มาสนุกกันก่อนล่ะ?” ชายร่างกำยำคนเดิมถามขึ้น อีกคนขมวดคิ้วพร้อมกับโบกมือปัด “ช่างมันเถอะ ลูกค้าบอกว่าห้ามทำร้ายเธอเด็ดขาด” คนที่ถูกมัดไว้กับเก้าอี้ก็คือเหยียนรั่วเสวี่ย ในขณะนี้ บนใบหน้าของเธอไม่มีร่องรอยของความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย เธอสงบนิ่งอย่างถึงที่สุด ซึ่งนั่นทำให้ชายร่างกำยำทั้งสองรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย “พวกคุณรู้ไหมว่าผลที่ตามมาของการลักพาตัวฉันคืออะไร?” เหยียนรั่วเสวี่ยจ้องมองชายทั้งสองแล้วเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา “เหอะๆ จะมีผลอะไรได้ล่ะ? พอฉันได้เงินมา ฉันก็ไปแล้ว!” หนึ่งในนั้นพูดพร้อมรอยยิ้ม รอยยิ้มที่ดูไม่แยแสปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเหยียนรั่วเสวี่ย “ลูกพี่ เราต้องอยู่ที่นี่สักสองวันเลยเหรอ?” ชายคนหนึ่งขมวดคิ้วถาม “พวกเราสามารถหาเงินได้ 20 ล้านภายในสองวัน จะไปหาเงินมากมายขนาดนี้ได้จากที่ไหนอีก? อย่าโลภไปหน่อยเลย” อีกคนโบกมือแล้วตอบกลับ เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า ฉินอวี้กำลังเร่งรีบเดินทางมาที่นี่อย่างบ้าคลั่ง รถบนถนนถูกเขาทิ้งห่างไว้เบื้องหลังคันแล้วคันเล่า แต่ความตื่นตระหนกในใจของฉินอวี้กลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย หากมีอะไรเกิดขึ้นกับเหยียนรั่วเสวี่ย ฉินอวี้คงต้องจมอยู่กับความทุกข์ระทมไปตลอดชีวิต ในที่สุด ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็มาจอดสนิทที่เชิงเขา ฉินอวี้กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัวเขาเงยหน้าขึ้นมองภูเขาลูกย่อมๆ นั้น รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา ใครก็ตามที่ได้เห็นเป็นต้องสั่นสะท้าน ภายในถ้ำ ชายร่างกำยำทั้งสองยังคงจ้องมองสำรวจร่างกายของเหยียนรั่วเสวี่ยไม่เลิก เมื่อจ้องมองไปยังผิวพรรณที่เนียนละเอียดของเหยียนรั่วเสวี่ย ชายทั้งสองก็ได้แต่ลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า “มีผู้หญิงสวยขนาดนี้อยู่ตรงหน้า แต่กลับแตะต้องไม่ได้ ช่างน่าเสียดายจริงๆ!” หนึ่งในนั้นกล่าว ดวงตาของชายร่างล่ำอีกคนเริ่มกลอกกลิ้งไปมา ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ “แม่งเอ๊ย ไม่สนแล้ว! ยังไงพวกเราก็ต้องหนีอยู่ดี ถ้าพวกเราได้นอนกับเธอแล้วหนีออกนอกประเทศไปเลย ใครจะไปตามหาพวกเราเจอ?” ในที่สุดพวกเขาก็ไม่อาจสะกดกลั้นอารมณ์ดิบไว้ได้อีกต่อไป! พวกเขาลุกขึ้นยืนและเดินย่างสามขุมตรงเข้าไปหาเหยียนรั่วเสวี่ย สีหน้าของเหยียนรั่วเสวี่ยเริ่มเย็นชาลง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพวกเดนตายเช่นนี้ เหยียนรั่วเสวี่ยเองก็ไม่สามารถทำอะไรได้มากนัก “พวกคุณควรคิดดูให้ดีเสียก่อนนะ” เหยียนรั่วเสวี่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “พวกเราคิดมานานพอแล้วล่ะ” ชายร่างล่ำทั้งสองกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “การได้เล่นสนุกกับผู้หญิงสวยๆ อย่างคุณสักสองวัน ต่อให้ไม่ได้เงิน พวกเราก็พอใจแล้ว!” พวกเขายื่นมือออกมาและก้าวเข้าไปหาเหยียนรั่วเสวี่ยทีละก้าว เมื่อเห็นว่าพวกเขากำลังเข้าใกล้เธอมากขึ้นเรื่อยๆ ลมหายใจของทั้งสองก็เริ่มหอบถี่ ทว่าในขณะที่พวกเขากำลังจะเอื้อมมือไปแตะต้องตัวเหยียนรั่วเสวี่ย ก้อนหินก้อนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาอย่างกะทันหันราวกับกระสุนปืน! ก้อนหินก้อนนั้นพุ่งเข้าใส่หลังมือของชายคนหนึ่งเข้าอย่างจัง! ในชั่วพริบตา ฝ่ามือของเขาก็ถูกเจาะจนทะลุเห็นกระดูกสีขาวโพลน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วทันที! “พวกแก... อยากตายนักใช่ไหม!” ฉินอวี้แผ่ซ่านรังสีสังหารที่รุนแรงจนแม้แต่เหยียนรั่วเสวี่ยซึ่งอยู่ห่างออกไปก็ยังสัมผัสได้! เหยียนรั่วเสวี่ยจ้องมองฉินอวี้ด้วยความตกตะลึง เธอมั่นใจว่าต้องมีคนมาช่วยเธอแน่ๆ แต่เธอไม่คาดคิดเลยว่าคนแรกที่ตามมาพบจะเป็นฉินอวี้! “คุณหนูเหยียน คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?” ฉินอวี้มองไปที่เหยียนรั่วเสวี่ยแล้วถามด้วยความกังวล เหยียนรั่วเสวี่ยยิ้มออกมาแล้วกล่าวว่า “ถ้าเธอมาช้ากว่านี้อีกนิด อาจจะมีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ ก็ได้” “แม่งเอ๊ย ไอ้เวรนี่มาจากไหนวะ! กล้าดียังไงมาขัดจังหวะพวกกู!” ชายร่างล่ำกุมมือตัวเองไว้ด้วยความเจ็บปวด “คิดจะมาเป็นวีรบุรุษช่วยสาวงามงั้นเหรอ? งั้นกูจะเอาผู้หญิงคนนี้โชว์ต่อหน้ามึงนี่แหละ!” ชายร่างล่ำอีกคนแสยะยิ้ม เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความโกรธของฉินอวี้ก็พุ่งขึ้นถึงขีดสุดในทันที! ในใจของฉินอวี้ เหยียนรั่วเสวี่ยคือหญิงสาวผู้สูงศักดิ์และมิอาจล่วงเกินได้! แม้แต่ตัวฉินอวี้เองก็ยังไม่กล้าแม้แต่จะมีความคิดลามกต่อเธอเลยแม้แต่น้อย! ทว่าชายสองคนนี้กลับกล้ามีความปรารถนาที่ต่ำช้าต่อเหยียนรั่วเสวี่ย! “พวกแก... สมควรตาย!” ฉินอวี้กำหมัดแน่น รังสีสังหารรอบกายเขายิ่งมายิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเกิดแรงกดดันที่น่าหวาดหวั่นแผ่ออกมา! สีหน้าของชายร่างล่ำทั้งสองเปลี่ยนไป ด้วยเหตุผลบางอย่าง พวกเขากลับรู้สึกถึงความหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก! “บ้าเอ๊ย รีบฆ่าไอ้เด็กนี่เร็วเข้า!” หนึ่งในนั้นตะโกนก้อง ทันทีที่สิ้นคำ ชายทั้งสองก็พุ่งเข้าใส่ฉินอวี้! ความอดทนของฉินอวี้หมดสิ้นลงนานแล้ว เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวพร้อมกับยกเท้าขึ้นเตะเข้าที่หัวเข่าจนแตกละเอียด! “อ๊ากกกก!!” เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังก้องไปทั่วหุบเขา! ฉินอวี้ไม่ได้หยุดเพียงเท่านั้น เขาเอื้อมมือไปคว้าคอของชายร่างกำยำทั้งสองแล้วยกขึ้นเหนือพื้น! “บอกมา ใครสั่งให้พวกแกทำแบบนี้?” ฉินอวี้สะกดกลั้นจิตสังหารแล้วเอ่ยถามเสียงเย็น ชายร่างกำยำทั้งสองดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งกลางอากาศ แต่พวกเขากลับพบว่าไม่สามารถหลุดพ้นจากพันธนาการได้เลย! ความหวาดกลัวในใจของพวกเขาพุ่งขึ้นถึงขีดสุดในชั่วพริบตา! “อย่า... อย่าฆ่าพวกเราเลย...” พวกเขาเค้นคำพูดออกมาอย่างยากลำบาก “บอกมาเร็วๆ!” ฉินอวี้คำรามด้วยความโกรธแค้น จนชายทั้งสองตกใจจนฉี่ราดกางเกงในทันที! “เป็น... เป็นจ้าวกัง มีคนชื่อจ้าวกังบอกให้พวกเราทำ!” ชายร่างกำยำทั้งสองไม่กล้าปิดบังอะไรอีกต่อไป และรีบคายความลับเรื่องจ้าวกังออกมาทันที เมื่อได้ยินชื่อนี้ สีหน้าของฉินอวี้ก็ยิ่งเย็นชาขึ้นไปอีก “จ้าวกัง... ฉันไม่ได้ฆ่าแก แต่แกกลับกล้ามาวางแผนเล่นงานฉัน... แถมยังกล้าลงมือกับคุณหนูเหยียนอีก...” ร่างกายของฉินอวี้สั่นสะท้านด้วยความโกรธ “บ้าที่สุด... บ้าที่สุด... ฉันไม่ควรใจอ่อนเลย ฉันควรจะฆ่ามันทิ้งไปตั้งนานแล้ว...” ฉินอวี้พึมพำกับตัวเองด้วยความรู้สึกผิด หากเขาฆ่าจ้าวกังไปตั้งแต่แรก คุณหนูเหยียนก็คงไม่ต้องมาเผชิญกับความทุกข์ระทมเช่นนี้! “นายท่าน... พวกเราบอกไปหมดแล้ว ปล่อยพวกเราไปได้ไหม...” ชายร่างกำยำทั้งสองวิงวอนอย่างน่าเวทนา ฉินอวี้จ้องมองพวกเขาทั้งสองอย่างเย็นชาแล้วกล่าวว่า “ใครก็ตามที่กล้าแตะต้องเหยียนรั่วเสวี่ย มันต้องตาย!” หลังจากพูดจบ ฉินอวี้ก็ออกแรงที่มือและหักคอของชายทั้งสองคนในทันที! ร่างของชายร่างกำยำทั้งสองร่วงลงสู่พื้น เลือดสีแดงฉานไหลนองไปทั่วบริเวณ