บทที่ 113: สัตว์ประหลาดที่พระเจ้าสร้างขึ้น (มุมมองของไวโอเล็ต, ซาช่า และรูบี้) จู่ๆ กลุ่มของพวกเธอก็หยุดวิ่ง "ความรู้สึกนี้มัน..." หน้าอกของซาช่าเต็มไปด้วยความกังวล เมื่อเธอสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ส่งผ่านมาตามพันธนาการระหว่างพวกเธอ "นั่นคือที่รักใช่ไหม?" เธอถามออกไป "มันแปลกมาก ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย เหมือนกับว่าเขา... กำลังเอ่อล้นไปด้วยความภาคภูมิใจอย่างมหาศาล?" รูบี้รู้สึกประหลาดใจ สามีของเธอเป็นชายที่มีความทิฐิสูงก็จริง แต่ความภาคภูมิใจของเขาก็ไม่เคยรุนแรงถึงขนาดที่เขาสามารถส่งผ่านมายังพวกเธอผ่านพันธนาการได้ขนาดนี้ "นี่แหละที่รักของฉัน!" ไวโอเล็ตพูดพร้อมกับรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า แต่แล้วเธอก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าไม่แน่ใจ "ฉันแน่ใจว่านี่คือสามีของฉัน แต่มีบางอย่างที่แปลกไป ความรู้สึกนี้... เขาไม่เคยแสดงอะไรแบบนี้ออกมาเลย..." เธอไม่สามารถอธิบายสิ่งที่เธอกำลังรู้สึกอยู่ได้ "..." แอ็กเนสมองสถานการณ์นี้ด้วยสายตาใคร่รู้ และสงสัยว่าพวกเธอกำลังพูดถึงอะไรกันอยู่ 'นายท่าน...' ยูกิรู้สึกเป็นกังวล และไม่รู้ว่าทำไม ในตอนนี้เธอถึงรู้สึกอิจฉาคางุยะขึ้นมา เพราะด้วยพลังของคางุยะ เธอจะสามารถอยู่เคียงข้างนายท่านได้ตลอดเวลา 'บางอย่าง... บางสิ่งที่ดูน่าอร่อยอยู่ในที่แห่งนั้น' มาเรียน้ำลายไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ท้องของเธอเริ่มปวดและร่ำร้องขออาหาร! มาเรียรีบเช็ดปากตัวเองแล้วคิดในใจ 'นั่นมันอะไรกัน? ทำไมจู่ๆ ฉันถึงรู้สึกหิวขนาดนี้?' "ดาร์ลิ่ง?" แอ็กเนสมองไปที่อาโดนิส ผู้ซึ่งดวงตาสีม่วงของเขากำลังเปล่งประกายออกมาเล็กน้อย เขาดูเหมือนจะตกอยู่ในภวังค์ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น: "ครับ?" เขาตอบกลับด้วยใบหน้าที่ดูใสซื่อ "... 'สิ่งนั้น' เกิดขึ้นแล้วงั้นเหรอ?" เธอถามด้วยสีหน้าจริงจัง "ครับ..." เขาถอนหายใจ เขาปิดบังอะไรเธอไม่ได้เลยสินะ? "เมื่อเรากลับถึงบ้าน เราจะต้องคุยเรื่องนี้กัน" แอ็กเนสพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ยอมให้ปฏิเสธ "เป็นความคิดที่ดีครับ" อาโดนิสเห็นด้วย ... สคาธาชมองขึ้นไปข้างบน และเมื่อเห็นเสาพลังงานสีแดง ดวงตาของเธอก็เต็มไปด้วยความกังวลและรำคาญใจ: "ไอ้เจ้าโง่นั่น!" เธอเร่งความเร็วเพิ่มขึ้นไปอีก เมื่อหกเดือนก่อน สคาธาชได้ค้นพบบางอย่างระหว่างการฝึกกับวิคเตอร์ วิคเตอร์ ลูกศิษย์จอมทึ่มของเธอ มีร่างแวมไพร์เคานต์เป็นของตัวเอง แม้ว่าร่างนี้จะยังไม่สมบูรณ์ แต่มันก็มอบพลังมหาศาลให้กับผู้ใช้ หากวิคเตอร์ซึ่งตอนนี้มีพลังเทียบเท่าแวมไพร์ผู้ใหญ่ที่มีอายุ 500 ปี ใช้ร่างนี้ เขาจะสามารถต่อสู้กับแวมไพร์ผู้ใหญ่ที่มีอายุถึง 1,500 ปีได้เลยทีเดียว มันเป็นการเพิ่มพูนพลังที่น่าเหลือเชื่อ เช่นเดียวกับการแปลงร่างเป็นแวมไพร์เคานต์ทั่วไป ผู้ใช้จะได้รับการเพิ่มพลังพื้นฐานที่แวมไพร์มีอย่างมีนัยสำคัญ และยังช่วยเพิ่มปริมาณพลังธาตุที่พวกเขาสามารถใช้ได้อีกด้วย... การแปลงร่างของวิคเตอร์นั้นโดยพื้นฐานแล้วเหมือนกัน แต่ก็มีความแตกต่าง... ต่างจากครั้งแรกที่เขาเปลี่ยนร่างเป็นแวมไพร์เคานต์ของตระกูลสโนว์ การแปลงร่างเป็นแวมไพร์เคานต์ของตัวเขาเองนั้นเป็นสิ่งที่... วุ่นวายและโกลาหลยิ่งกว่า ทั้งน้ำแข็งและน้ำ ไฟและสายฟ้า และพลังของวิคเตอร์เองนั่นคือเลือด... ร่างแวมไพร์เคานต์ของวิคเตอร์คือการรวมพลังทั้งหมดของเขาเข้าด้วยกัน และนั่นคือเหตุผลที่ร่างของเขาทรงพลังมาก ปกติแล้วมันไม่ควรจะทำให้พลังพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหันขนาดนี้ และร่างแวมไพร์เคานต์ของแวมไพร์ขุนนางธรรมดาก็ให้เพียงการเพิ่มพลังแบบทั่วไปเท่านั้น หากแวมไพร์อายุ 500 ปีใช้ร่างแวมไพร์เคานต์ เขาจะสามารถต่อสู้กับแวมไพร์อายุ 1,000 ปีได้ ซึ่งเป็นการเพิ่มขึ้นเพียง 2 เท่า แน่นอนว่านี่คือระดับแรกของการแปลงร่าง โดยรวมแล้ว การแปลงร่างเป็นแวมไพร์เคานต์มีทั้งหมดสามระดับ ระดับ 1: ร่างการแปลงร่างที่ไม่สมบูรณ์ ผู้ใช้จะถูกปกคลุมด้วยแหล่งที่มาของพลัง หูจะแหลมคมขึ้น และส่วนสูงจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ขั้นนี้จะมอบพลังธาตุพื้นฐานที่สามารถใช้ได้โดยไม่เหนื่อยล้าเพิ่มขึ้นอย่างมาก พลังจะเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่า ระดับ 2: ร่างเคานต์ที่กึ่งสมบูรณ์ รูปลักษณ์ของผู้ใช้จะดูเหมือนสัตว์ประหลาดมากขึ้น ได้รับพลังทางเผ่าพันธุ์แวมไพร์เพิ่มขึ้น ร่างกายจะแข็งแกร่งและทนทานขึ้นทางกายภาพ และสามารถควบคุมพลังจากร่างก่อนหน้าได้ดีขึ้น ระดับ 3: ร่างการแปลงร่างที่สมบูรณ์ กล่าวกันว่ามีเพียงแวมไพร์อาวุโสที่ฝึกฝนการควบคุมพลังมาอย่างหนักเท่านั้นที่จะสามารถบรรลุร่างนี้ได้ ร่างนี้จะเสริมพลังพื้นฐานและการควบคุมพลังของตัวเองอย่างมหาศาล การแปลงร่างนี้เปรียบเสมือนการหลอมรวมของสองร่างก่อนหน้าเข้าด้วยกัน มีเพียงไม่กี่คนในประวัติศาสตร์แวมไพร์ขุนนางที่มีโอกาสได้เห็นร่างนี้ ว่ากันว่าการแปลงร่างเป็นแวมไพร์เคานต์ที่สมบูรณ์คือแก่นแท้ที่แท้จริงของแวมไพร์โบราณที่สาบสูญไปนับพันปี แต่ก็ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าเรื่องนี้จริงหรือไม่ แม้แต่การมีอยู่ของการแปลงร่างนี้ก็ยังไม่แน่นอน และราวกับว่าเขากำลังหัวเราะเยาะตำนานแวมไพร์ทั้งมวล ลูกศิษย์จอมทึ่มของเธอก็ได้ทำลายกฎเหล่านั้นลง... การแปลงร่างระดับแรกของวิคเตอร์มอบพลังเพิ่มขึ้นถึง 3 เท่า... 'แต่ฉันว่ามันก็มีเหตุผลอยู่? เพราะเขาสืบทอดพลังของแวมไพร์เคานต์ถึงสามตระกูล... ตัวตนของเขาคือความผิดปกติมาตั้งแต่ต้นแล้ว' สคาธาชคิดในใจ แต่ไม่ใช่ทุกอย่างจะสมบูรณ์แบบ เนื่องจากลูกศิษย์จอมทึ่มของเธอยังไม่สามารถเชี่ยวชาญพลังพื้นฐานทั้งหมดของเขาได้อย่างเต็มที่ สคาธาชจึงสั่งห้ามไม่ให้เขาใช้ร่างนี้ และยังให้ถุงมือที่ช่วยสะกดและควบคุมพลังแก่เขาอีกด้วย จนกว่าเขาจะสามารถควบคุมพลังและการแปลงร่างของสามตระกูลแวมไพร์เคานต์ได้โดยไม่ต้องพึ่งถุงมือ สคาธาชสั่งห้ามไม่ให้เขาใช้พลังนั้นอย่างเด็ดขาด เหตุผลน่ะหรือ? เพราะผลกระทบย้อนกลับมันรุนแรงเกินไป คุณไม่ได้พลังมหาศาลขนาดนั้นมาฟรีๆ และต้องมีสิ่งที่ต้องจ่ายเสมอ การใช้พลังมากมายอย่างบ้าบิ่นจะส่งผลเสียต่อตัวผู้ใช้เองเท่านั้น ครั้งล่าสุดที่เกิดเรื่องนี้ขึ้น วิคเตอร์นอนหมดสติไปถึงหนึ่งเดือน และนั่นขนาดเขาเป็นแวมไพร์ที่มีพลังการฟื้นฟูที่แข็งแกร่งมากแล้วนะ... เนื่องจากสคาธาชมีประสบการณ์ในการรับมือกับเรื่องแบบนี้มาก่อน เธอจึงเข้าใจทันทีเมื่อเห็นสภาพลูกศิษย์ของเธอในวันนั้น "ผลกระทบย้อนกลับจากการใช้พลังที่เขายังไม่พร้อมจะรับมือมันรุนแรงมากจนถึงขั้นทำลายวิญญาณของเขาด้วย" วิญญาณคือสมอแห่งชีวิตในร่างกายเนื้อ หากวิญญาณถูกทำลาย... ไม่ว่าจะอมตะหรือไม่ คุณก็ต้องตาย และนั่นใช้ได้กับทุกคน แม้แต่กับวิญญาณอย่างอาเบะ โนะ เซเมย์ ถึงแม้ในฐานะวิญญาณที่ถูกอัญเชิญด้วยเวทมนตร์ พวกเขาจะทำตามกฎอีกชุดหนึ่งที่ต่างจากผู้ที่มีร่างกายเนื้ออย่างสิ้นเชิงก็ตาม... วิคเตอร์คือระเบิดปรมาณูเดินได้ เขาเหมือนก๊อกน้ำที่ไม่เคยหยุดไหล โดยที่น้ำในที่นี้คือพลัง ฟังดูอาจจะเป็นเรื่องดีในตอนแรก แต่หากปราศจากการควบคุม พลังก็เป็นอันตรายต่อตัวผู้ใช้เองพอๆ กับคนรอบข้าง สคาธาชมาถึงที่เกิดเหตุ และสายตาของเธอก็มองหาวิคเตอร์ทันที และในไม่ช้าเธอก็พบเขา เสื้อผ้าของเขาขาดพินาศ ตัวของเขาสูงขึ้น ผิวหนังทั่วร่างกลายเป็นสีเทา ลูกตาของเขากลายเป็นสีแดงฉาน ฟันทุกซี่แหลมคมราวกับเขี้ยวของนักล่า เส้นผมของเขาตั้งขึ้นราวกับกำลังท้าทายแรงโน้มถ่วง มือของเขาแหลมคมเหมือนกรงเล็บ และที่ด้านหลัง เขามีปีกค้างคาวขนาดใหญ่หนึ่งข้าง และรอบตัวเขา มีเลือดบริสุทธิ์ลอยอยู่ราวกับว่ามันกำลังปกป้องเขา 'มันต่างออกไป... ครั้งแรกที่มันเกิดขึ้น ปีกนั่นมีเพียงกระดูก และเขาไม่สามารถควบคุมเลือดพวกนั้นได้ และก็...' "ครั้งนี้เขาไม่เสียการควบคุม" สคาธาชเผยรอยยิ้มอย่างพอใจ "นั่นมัน... ร่างแวมไพร์เคานต์งั้นเหรอ? เขารู้วิธีใช้ร่างนี้ด้วยเหรอ?" นาตาชาเอ่ยขึ้น "เฮ้อ เขาทำให้ฉันกังวลเปล่าๆ ร่างนี้มันก็ยังไม่สมบูรณ์—" ทันใดนั้น การมองเห็นของวิลเลียมก็เริ่มหมุนติ้ว "หือ?" 'เจ้าโง่ แกปล่อยตัวตามสบายเกินไป ไม่ว่าศัตรูจะอ่อนแอกว่าหรือไม่ ในสนามรบ แกต้องไม่ประมาทเด็ดขาด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องเผชิญกับสิ่งที่ไม่รู้จัก' สคาธาชยิ้มหยันด้วยความเหยียดหยาม ร่างของวิลเลียมทรุดลงกับพื้น และในวินาทีที่ร่างถึงพื้น ร่างกายของเขาก็เริ่มลุกเป็นไฟและหายไปจากการมีอยู่ วิคเตอร์ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับถือหัวของวิลเลียมไว้และชูให้นาตาชาดู "ไอ้เด็กเหลือขอ ปล่อยข้านะ!" วิลเลียมตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด "แกอย่าบังอาจนะ..." นาตาชารามออกมาเมื่อเห็นรอยยิ้มซาดิสม์บนใบหน้าของวิคเตอร์ รอยยิ้มของวิคเตอร์กว้างขึ้นเรื่อยๆ และเขาก็เริ่มบีบหัวของวิลเลียมอย่างช้าๆ แกรก... แกรก... "อะ... อะไรกัน—" เมื่อตระหนักว่าวิคเตอร์กำลังจะทำอะไร ใบหน้าของวิลเลียมก็เริ่มตื่นตระหนก "หะ... หยุดนะ อย่าทำแบบนี้!" เสียงแตกหักดังแว่วไปทั่วบริเวณ "มะ... ไม่นะ... หยุดเถอะ!" เสียงของนาตาชาเกือบจะขาดช่วง "ดะ... เด็กน้อย แกจะฆ่าพ่อของเมียแกจริงๆ เหรอ!?" วิลเลียมพยายามเจรจาต่อรอง "จำไว้สิว่าข้าคือพ่อของนาง เมียแกจะคิดยังไงกับแก!? ปล่อยข้าไปเถอะนะ ข้าสัญญาว่าพวกเราจะไม่ทำอะไรแกอีกแล้ว!" วิคเตอร์ไม่พูดอะไร และเพียงแค่บีบหัวของวิลเลียมให้แน่นขึ้น เมื่อเห็นว่าวิคเตอร์ไม่ได้พูดเล่น เสียงของนาตาชาก็เริ่มเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "ไดยโปรดเถอะ ได้โปรดอย่าทำแบบนี้เลย... ขอร้องละ..." รอยยิ้มซาดิสม์ของวิคเตอร์เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มชั่วร้าย "ไม่มีความปรานี" และราวกับว่าเขากำลังบีบแตงโม วิคเตอร์บีบหัวของวิลเลียมจนแน่นสุดแรง โพล๊ะ! เปรี้ยง! เลือดกระเซ็นเต็มใบหน้าของวิคเตอร์ "ไม่!!!" "ฮ่าๆๆๆๆ~" และในไม่ช้า หัวของวิลเลียมก็ลุกเป็นไฟและมลายหายไปจากการมีอยู่ เขาฆ่าเขาแล้ว... "ว... วิลเลียม..." 'ไปแล้วหนึ่ง... ต่อไปก็' วิคเตอร์ใช้ความเร็วของเขาพุ่งไปปรากฏตัวข้างหลังนาตาชา เขาอาศัยจังหวะที่นาตาชากำลังเสียสมดุลทางอารมณ์ พยายามจะฆ่าหญิงสาวด้วยการทำลายหัวของเธอเช่นกัน แต่เธอก็ป้องกันตัวเองไว้ได้ด้วยมือของเธอ "ไอ้สารเลว!" นาตาชาโจมตีวิคเตอร์ แต่เขาป้องกันตัวเองได้อย่างรวดเร็วด้วยบาเรียเลือดและถอยห่างออกมา แกรก... "..." ใบหน้าของวิคเตอร์แสดงความรำคาญใจอยู่ครู่หนึ่งเมื่อรู้ว่าบาเรียของเขาเกือบจะแตก แต่สีหน้านั้นก็หายไปอย่างรวดเร็ว และราวกับมีเวทมนตร์ รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นมาแทนที่: "อา~ เขาตายง่ายจังเลยนะ เหมือนมดที่ถูกเหยียบเลย น่าเสียดายจริงๆ น่าเสียดายเหลือเกิน" วิคเตอร์มองไปที่เถ้าถ่านจากร่างของวิลเลียมแล้วเหยียบมันลงไป "เขาเป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง น่าเสียดายที่เขาไม่ใช่นักรบ เขาเป็นแค่ปรสิต และปรสิตก็ต้องถูกกำจัดจริงไหม?" เขาหันไปมองนาตาชา "แกเข้าใจไหมว่าแกทำอะไรลงไป!? แกฆ่าพ่อของเมียแก! นางไม่มีวันยกโทษให้แกแน่!" นาตาชาตะโกนพร้อมน้ำตานองหน้า วิคเตอร์ยกนิ้วขึ้น ทันใดนั้นเลือดรอบตัวเขาก็เปลี่ยนเป็นดาบเลือด และเขาก็ขว้างดาบเหล่านั้นเข้าใส่นาตาชา! "ของเด็กเล่น" ร่างกายของนาตาชาถูกปกคลุมไปด้วยสายฟ้า เธอหลบการโจมตีทั้งหมดของวิคเตอร์ และในไม่ช้าเธอก็ปรากฏตัวขึ้นข้างหลังวิคเตอร์และพยายามจะปลิดชีพเขา! 'ความเร็วที่น่ารำคาญ' เขาหันกลับมาอย่างรวดเร็ว ควบคุมเลือดที่ขว้างออกไปให้ดาบเหล่านั้นพุ่งกลับมาหาตัวเขา เปลี่ยนร่างเป็นบาเรียเลือดอย่างรวดเร็วเพื่อป้องกันการโจมตีของนาตาชา แกรก! แกรก! ครั้งนี้บาเรียเลือดแตกกระจาย! "ชิ" วิคเตอร์ถอยกรูดออกมา 'ความเร็วของฉันเพิ่มขึ้นก็จริง แต่ฉันก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธออยู่ดี... แต่ความแข็งแกร่งของฉันกำลังสร้างความเสียหายให้กับร่างกายของเธอ' 'ฉันอยู่ในร่างแปลงนี้ได้ไม่นาน ไม่อย่างนั้นวิญญาณของฉันจะเริ่มได้รับความเสียหาย... ฉันต้องเพิ่มเวลาในการใช้ร่างนี้อีกหน่อย ฉันต้องการเลือด...' วิคเตอร์แสยะยิ้มหยัน "ความรู้สึกจอมปลอมราคาถูก อย่าแสร้งทำเป็นนักบุญหน่อยเลยยัยผู้หญิง แกไม่ได้สนลูกสาวแกหรอก แกไม่เคยสนด้วยซ้ำ" "..." นาตาชามองวิคเตอร์ด้วยสายตาเย็นชา "แต่ว่านะ... เอาเถอะ แกอาจจะพูดถูกก็ได้ บางทีภรรยาสุดที่รักของฉันอาจจะไม่มีวันยกโทษให้ฉัน" "แน่นอนว่านางจะไม่มีวันยกโทษให้แก เขาเป็นพ่อของนางนะ!" เธอราม แต่วิคเตอร์ไม่ใส่ใจและพูดต่อ: "ฉันรักภรรยาของฉันมาก และฉันก็ไม่อยากให้เธอต้องเสียใจเพราะการกระทำของฉัน" เขาเริ่มลอยตัวขึ้นช้าๆ จากนั้นก็ชี้นิ้วไปทางนาตาชา "แต่ถึงแม้ฉันจะรักเธอมากแค่ไหน ฉันก็ไม่มีวันยกโทษให้ใครก็ตามที่ทำร้ายเธอ... แม้ว่าคนๆ นั้นจะเป็นครอบครัวของเธอเองก็ตาม!" "ไอ้คนลวงโลก!" นาตาชาพูดด้วยน้ำเสียงเกลียดชัง "ฉันรู้" วิคเตอร์หัวเราะ "เอาละ ส่งเลือดของแกมาให้ฉันซะ" "หือ...?" ทันใดนั้น น้ำตาเลือดก็เริ่มไหลออกมาจากใบหน้าของนาตาชา แคก แคก! นาตาชากระอักเลือดออกมาจำนวนมากกองบนพื้น "นี่มัน..." ราวกับว่าเลือดนั้นมีความคิดเป็นของตัวเอง เลือดของนาตาชาเริ่มลอยพุ่งไปหาิวิคเตอร์ ปากของวิคเตอร์ฉีกกว้างอย่างผิดธรรมชาติและกลืนกินเลือดทั้งหมดเข้าไป "เลือดของแกนี่รสชาติดีจริงๆ~" วิคเตอร์เผยรอยยิ้มกว้าง "ฉันต้องการมากกว่านี้อีก~" "แกต้องชดใช้! ไม่มีใครเอาเลือดของฉันไปได้โดยไม่ได้รับอนุญาต" ใบหน้าของนาตาชาดูน่ากลัวขึ้นมาทันที ครืน ครืน ร่างกายของนาตาชาถูกปกคลุมด้วยสายฟ้าอีกครั้ง และเธอก็พุ่งไปปรากฏตัวตรงหน้าวิคเตอร์อย่างรวดเร็ว "ตายซะ!" "คางุยะ" วิคเตอร์กระโดดถอยหลังและหลบการโจมตีของนาตาชาไปได้หวุดหวิด [...ค่ะ นายท่าน] แม้จะตกใจกับการแปลงร่างของวิคเตอร์ แต่เธอก็ยังคงเป็นเมดที่ทำงานอย่างขยันขันแข็ง และเธอก็ทำหน้าที่ของตนเอง เงาของวิคเตอร์แผ่กระจายไปตามพื้น และในไม่ช้าอาณาเขตสีดำก็ถูกสร้างขึ้น ทันใดนั้น ภาพของวิคเตอร์ก็ค่อยๆ เลือนหายไปในความมืด "เจ้าโง่! มุกนี้ใช้ไม่ได้ผลอีกแล้ว!" นาตาชากระทืบพื้น ทันใดนั้นก็เกิดระเบิดสายฟ้าขนาดย่อมขึ้น สายฟ้าวิ่งไปตามพื้นและดูเหมือนจะกลืนกินเงาของคางุยะไปจนหมด [อะ... อะไรกัน?] อาณาเขตแห่งความมืดของคางุยะถูกทำลายจนหมดสิ้น และวิคเตอร์ก็ถูกขัดขวางไม่ให้เข้าไปในเงาของคางุยะได้ "หือ...?" วิคเตอร์ไม่ได้คาดคิดถึงเรื่องนี้ นาตาชาคว้าคอของวิคเตอร์ไว้ และใช้มือโจมตีเข้าที่หัวของวิคเตอร์ หัวของวิคเตอร์ระเบิดออกเหมือนวุ้นที่เปราะบาง "เอ๊ะ...?" แต่บางสิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ร่างของวิคเตอร์ล้มลงกับพื้นและละลายกลายเป็นเลือด จู่ๆ เลือดนั้นก็รวมตัวกันที่ข้างหลังนาตาชา และด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ เลือดนั้นก็เปลี่ยนรูปร่างกลับมาเป็นวิคเตอร์ และเขาก็รีบเข้าสวมกอดเธอจากทางด้านหลัง "ตอนนี้แกเป็นของฉันแล้ว~" "หือ? ปล่อยฉันนะ!" เธอพยายามดิ้นรน วิคเตอร์ได้รับความเสียหายอย่างหนักในร่างกายของเขา แต่เขาไม่สนใจ: "แกอยากได้ฉันไม่ใช่เหรอ? ฉันอยู่นี่แล้วไง" ปากของเขาฉีกกว้างอย่างผิดรูปและกัดลงที่เธอ! "อ๊าาาาา~!" "..." คิ้วของสคาธากระตุกเล็กน้อยขณะมองดูภาพนี้ ดวงตาของวิคเตอร์เริ่มเปล่งประกายสว่างขึ้น และร่างกายของเขาก็เริ่มถูกปกคลุมไปด้วยสายฟ้าอย่างช้าๆ "ฉัน... ฉันกำลังถูกสูบพลังไป~" "แค่ผ่อนคลายซะ~ อีกเดี๋ยวทุกอย่างก็จะจบลงแล้ว~" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบและนุ่มนวล "อ๊าา~ หะ... หยุดนะ... มะ... ไม่..." นาตาชากำลังรู้สึกถึงความสุขอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนในชีวิต แต่เธอรู้ดีว่าหากปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ทุกอย่างจะต้องแย่แน่ "ปล่อยฉัน!" ดวงตาของเธอเปล่งประกายสีทอง ครืน ครืน! บึ้มมมมมมมม! สายฟ้าฟาดลงมาที่ตัวเธอ ร่างของวิคเตอร์ได้รับความเสียหายอย่างหนักจากการโจมตีของนาตาชา แต่เขาไม่สนใจ ในร่างแปลงนี้ หากมีสิ่งใดที่พัฒนาขึ้นมากที่สุด มันก็คือพลังการฟื้นฟูของเขานั่นเอง ในเวลาไม่กี่วินาที ความเสียหายทั้งหมดที่เขาได้รับก็ถูกฟื้นฟูจนหมดสิ้น "ปล่อยฉัน! ไอ้เศษสอย!" ครืน ครืน! ห่าฝนสายฟ้าเริ่มตกลงมาใส่เธอ และเช่นเดียวกับก่อนหน้านี้ ร่างกายของวิคเตอร์ได้รับความเสียหาย และเพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ร่างกายของเขาก็ฟื้นฟูขึ้นใหม่ วิคเตอร์ไม่ปล่อยมือจากเธอ เขาเพียงแค่บีบเธอให้แน่นขึ้นและสูบเลือดของเธอต่อไป "อ๊าา~" นาตาชาครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัดเมื่อรู้สึกว่าชีวิตกำลังค่อยๆ เลือนหายไป "กรอด..." นาตาชารู้สึกหงุดหงิดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ฉันบอกว่า..." ดวงตาของนาตาชาเริ่มเปล่งประกายสีทองสว่างขึ้น จากนั้นด้วยร่างกายที่ถูกปกคลุมไปด้วยสายฟ้า เธอก็เอ่ยขึ้น "ปล่อยฉันได้แล้ว!" ครืน ครืน! "!!!" เมื่อสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี วิคเตอร์จึงรีบปล่อยนาตาชาและถอยห่างออกมาทันที ทันทีหลังจากนั้น สายฟ้าฟาดขนาดมหึมาและทรงพลังกว่าเดิมมากก็ตกลงมาใส่ตัวนาตาชา บึ้มมมมมมมม! เกิดการระเบิดครั้งยิ่งใหญ่ขึ้นในที่แห่งนั้น และเสียงกัมปนาทของสายฟ้าที่ฟาดลงสู่พื้นดินก็ดังสนั่นหวั่นไหว "บ้าชะมัด" วิคเตอร์มองไปที่หลุมอุกกาบาตขนาดมหึมาที่ถูกสร้างขึ้น ทุกสิ่งทุกอย่างมลายหายไปจากการมีอยู่ สิ่งเดียวที่เหลืออยู่คือนาตาชาที่กำลังลอยตัวอยู่พร้อมกับชุดเดรสที่ถูกทำลายจนหมดสิ้น "...พลังนี้มัน..." วิคเตอร์มองขึ้นไปด้วยสีหน้าที่ตกตะลึง [นั่นคือพลังที่แท้จริงของเธอ... ถ้าคุณไม่ถอยออกมา ทั้งคุณและฉันคงสลายหายไปจากการมีอยู่แล้ว...] คางุยะอธิบาย นาตาชามองมาที่วิคเตอร์ด้วยดวงตาที่เป็นประกายสีทอง "!!!" วิคเตอร์รู้สึกเสียวสันหลังวาบ ซึ่งมันทำให้รอยยิ้มของเขากว้างขึ้น [เธอมาแล้ว เตรียมตัวให้พร้อม!] วิคเตอร์เตรียมตั้งรับ ด้วยเลือดที่เขาดูดซับมาก่อนหน้านี้ เขาจะสามารถสู้ต่อไปได้อีกสักพัก [นายท่าน จำไว้นะคะ เธอยังไม่ได้ใช้ร่างแวมไพร์เคานต์ของเธอเลย] คางุยะเตือนเขา "...ยัยสัตว์ประหลาดเอ๊ย" รอยยิ้มของวิคเตอร์กว้างขึ้น และเขาดูไม่เสียใจเลยแม้แต่น้อยกับข่าวที่ได้รับ นาตาชาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นเธอก็เปิดปากพูด: "เจ้าหนู... ไม่สิ วิคเตอร์ แกคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าลูกสาวของฉันรู้เรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่?"