บทที่ 102 - มาเต้นรำกันเถอะ [ยักษ์หิน] (บอสระดับอีลิท) เลเวล 25 พลังชีวิต: 999800/ 1,000,000 "กูร้าาาาาาาาาาาาา!!!" เจ้ายักษ์อ้าปากกว้างพลางหาวหวอดเสียงดังสนั่น "ใครบังอาจมารบกวนการหลับใหลของข้า?" เหล่าปีศาจทั้งหมดเริ่มวิ่งเข้าหาอสุรกายร่างมหึมาทันที พร้อมกับแผดเสียงตะโกนก้องไม่แพ้กัน พวกมันรู้จักเพียงแค่การต่อสู้เท่านั้น แต่ละตนจึงกระชับหอกและขวานในมือแน่นแล้วออกตัววิ่งเข้าใส่มันอย่างบ้าคลั่ง เลียมที่เห็นเหตุการณ์รีบสั่งให้พวกมันหยุดในทันที "ไม่! อย่าวิ่งเข้าไปหามัน!" การเข้าไปประจันหน้ากับมอนสเตอร์ระดับอีลิทที่มีเลเวลสูงกว่าพวกมันถึง 10 เลเวล โดยที่ยังไม่รู้รูปแบบการโจมตีหรือความแข็งแกร่งของมันเลยนั้น ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตัวตาย เขาไม่ได้แยแสว่าปีศาจเหล่านี้จะตายหรือไม่ แต่เขาไม่อยากสูญเสียคะแนนโบนัสไป นอกจากนี้เขายังเพิ่งจะเริ่ม 'ขุน' พวกมันให้เก่งขึ้น จะยอมเสียพวกมันไปตอนนี้ได้อย่างไร? "หนีออกไป! แล้วรอคำสั่งจากฉัน!" เลียมรักษาระยะห่างจากยักษ์หินเช่นกัน จากนั้นเขาก็ปลดปล่อยลูกไฟควบแน่น ซึ่งเป็นการโจมตีที่ดีที่สุดเท่าที่เขาจะรังสรรค์ออกมาได้หลังจากการฝึกฝนอย่างหนัก ตูม! ฝุ่นฟุ้งกระจายจากจุดที่ลูกไฟปะทะเข้ากับร่างของยักษ์ ก่อนที่ตัวเลขความเสียหายจะเด้งขึ้นมา -10 อะไรกันวะเนี่ย? ดวงตาของเลียมเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง บอสระดับอีลิทบางตัวอาจมีพลังป้องกันที่สูงจนลดประสิทธิภาพของการโจมตีลงได้ แต่นี่มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ? นี่พวกเขาต้องมานั่งตอดพลังชีวิตมันทีละ 10 ไปเรื่อยๆ อย่างนั้นเหรอ? กว่ามันจะตาย พวกเขาคงได้ไปเฝ้ายมบาลกันหมดก่อนพอดี เขาไม่รู้ว่าพลังโจมตีของเจ้ายักษ์นี่อยู่ที่เท่าไหร่ แต่เมื่อตัดสินจากขนาดตัวของมันแล้ว เขาบอกได้เลยว่ามันต้องสูงกว่า 500 หรือมากกว่านั้นแน่นอน การโจมตีเพียงครั้งเดียวอาจจะพรากพลังชีวิตของพวกเขาส่วนใหญ่ไปได้เลย ในขณะที่เลียมกำลังครุ่นคิดอย่างเงียบๆ ว่าควรทำอย่างไรต่อไป เหล่าปีศาจก็วิ่งกลับมาหาเขาเพื่อรวมกลุ่มและรอรับคำสั่งอย่างกระวนกระวาย ทว่าเขาใช้เวลาสังเกตบอสตัวนี้ก่อนเป็นอันดับแรก มันเป็นบอสที่เขาไม่คุ้นเคย ดังนั้นเขาจึงไม่รู้รูปแบบการโจมตีของมันล่วงหน้า หรือแม้แต่จะมีแนวคิดกว้างๆ เกี่ยวกับมันเลย ส่วนพลังชีวิตที่หายไปก่อนหน้านี้ ก็น่าจะเป็นผลมาจาก 'การซ้อม' ขว้างลูกไฟใส่หินที่ยังไม่ตื่นพวกนั้น ขณะที่เลียมยังคงคิดหาแนวทางที่ดีที่สุดในการจัดการกับเรื่องนี้ ทันใดนั้นเสียงครืนครั่นก็เริ่มดังขึ้นมาอีกครั้ง หืม? ลางสังหรณ์ที่ไม่ดีแวบเข้ามาในใจ และในวินาทีถัดมามันก็ได้รับการยืนยัน หินไม่กี่ก้อนที่กระจัดกระจายอยู่ตรงนั้นตรงนี้... พวกมันทั้งหมดเริ่มขยับ! เลียมหัวเราะขืนๆ เมื่อได้เห็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวนี้ ตอนนี้ไม่ได้มีแค่ตัวเดียวแล้ว แต่มียักษ์หินประมาณหนึ่งโหลลุกขึ้นยืนตระหง่านราวกับภูเขาที่เคลื่อนที่ได้อยู่ตรงหน้าเขา "กูร้าาาาาาาาาาาาา!!!? กูร้าาาาาาาาาาาาา!!!" "กูร้าาาาาาาาาาาาา!!!" "ใครมันมาส่งเสียงหนวกหูแถวนี้?" "ใครบังอาจย่างกรายเข้ามาในเขตแดนของพวกเรา?" "เสียงเอะอะโวยวายอะไรกัน?" เพียงชั่วพริบตา หินก็ผุดขึ้นมาจากพื้นหญ้าที่เคยสงบนิ่งทีละก้อนๆ จนตอนนี้มียักษ์หินรวมทั้งหมด 13 ตนยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเขา! บอสระดับอีลิท 13 ตัว! ทุกตัวล้วนมีพลังป้องกันที่สูงลิ่วและพละกำลังที่น่าสะพรึงกลัว! แม้แต่พื้นดินยังยุบตัวลงเพราะไม่อาจทนรับน้ำหนักจากการก้าวเดินของพวกมันได้ เหล่าทหารปีศาจหน้าใหม่ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน พวกมันสั่นสะท้านต่อหน้ามอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งเช่นนี้ และมองไปที่ผู้นำของตนอย่างกระวนกระวาย โดยหวังว่าอย่างน้อยเขาจะมีทางออกสำหรับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ อย่างไรก็ตาม ทันทีที่พวกมันเห็นเลียม ใบหน้าของพวกมันก็ยิ่งซีดเผือดลงไปอีก "หายนะชัดๆ เลยว่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า!" เลียมกำลังหัวเราะเสียงดังราวกับหลุดเข้าไปอยู่ในโลกของตัวเอง เขามองไม่เห็นสัตว์ประหลาดหินยักษ์ที่อยู่ตรงหน้าหรือไง? ผู้นำของพวกมันเป็นบ้าเพราะความกลัวไปแล้วเหรอ? ปีศาจหน้าใหม่ทั้งห้าตนกลืนน้ำลายอึกใหญ่ พวกปีศาจไม่รู้เลยว่าควรจะทำอย่างไรดี และดูเหมือนว่าผู้นำของพวกมันก็พึ่งพาไม่ได้เสียแล้ว พวกมันจะรอดพ้นจากภัยพิบัติครั้งนี้ไปได้อย่างไร? ไม่ว่าจะมองมุมไหน พวกมันก็จบสิ้นแล้วจริงๆ! พวกมันยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินไม่ต่างจากเหล่ายักษ์หิน ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ราวกับว่ากำลังรอคอยความตายอยู่เพียงอย่างเดียว ในขณะนั้นเอง เสียงตะโกนของเลียมก็ดังขึ้นอย่างไม่คาดคิด "เคลื่อนที่!" คำเพียงคำเดียวของเขาราวกับเป็นคำสั่งจากขุมนรก จากจอมปีศาจเองก็ไม่ปาน ปีศาจหน้าใหม่ทั้งห้าตนรีบวิ่งแยกย้ายไปคนละทิศละทางเพื่อหนีให้ห่างจากเหล่ายักษ์ เลียมเองก็ทำเช่นเดียวกัน เขาเริ่มวิ่งหนีพร้อมกับระดมยิงลูกไฟใส่ยักษ์หินหลายตนอย่างต่อเนื่อง เขาตรวจสอบให้แน่ใจว่าได้ดึงดูดความสนใจของพวกมันทกตัวแล้ว ยักษ์หินทั้ง 13 ตนเริ่มไล่ตามเขามา ความเร็วของพวกมันถือว่าน้อยมากเมื่อเทียบกับพลังป้องกันและพลังโจมตี แต่ก็ไม่ได้ช้าจนเกินไปนัก เพื่อรักษาระยะห่างระหว่างเหล่ายักษ์กับตัวเขา เลียมต้องใช้เทคนิคเร่งความเร็วด้วยมานาและเผาผลาญมานาของเขาไปบางส่วน เขาวิ่งหนีไปเรื่อยๆ จนกระทั่งทิ้งระยะห่างได้มากพอ จากนั้นจึงเริ่มส่งลูกไฟออกไปเพื่อตรึงความสนใจของพวกมันเอาไว้ และเมื่อพวกมันเข้ามาใกล้พอ เขาก็จะเริ่มวิ่งอีกครั้ง ล่อหลอกกลุ่มยักษ์หินทั้ง 13 ตนให้เดินตามไปตามเกมของเขา มันราวกับว่าเขากำลังเล่นสนุกกับเด็กยักษ์ตัวโตขี้โมโห หลอกล่อให้พวกมันวิ่งตามด้วยการโชว์ขนมหวานในมือ ส่วนเรื่องความเสียหายอันน้อยนิดนั้น เขาไม่ได้สนใจมันเลยแม้แต่น้อย เลียมเคยพิจารณากลยุทธ์ต่างๆ ในการต่อสู้กับยักษ์หินเหล่านี้ตอนที่มันมีเพียงตัวเดียวอยู่ตรงหน้า แต่เมื่อมียักษ์ปรากฏตัวขึ้นมามากขึ้น... ทุกอย่างก็กลายเป็นเรื่องง่ายขึ้นมาทันที ความเป็นไปได้อื่นๆ ทั้งหมดมลายหายไป เหลือเพียงทางเลือกเดียวเท่านั้น! สิ่งที่พวกเขาต้องทำก็คือ... วิ่ง!!! เมื่อถูกล้อมรอบด้วยบอสระดับอีลิทถึงหนึ่งโหล นั่นเป็นทางเลือกเดียวที่ใครๆ ก็ต้องทำ! และด้วยเหตุนี้... เกมการวิ่งไล่จับอันยาวนานจึงเริ่มต้นขึ้น ร่างของเลียมพร่าเลือนขณะที่เขาเคลื่อนที่อย่างต่อเนื่อง ยั่วยุเหล่ายักษ์ด้วยการยิงลูกไฟใส่พวกมัน แล้วจึงเคลื่อนที่หนีอีกครั้ง เขาเดินเครื่องวิ่งเป็นวงกลม วนไปวนมา จนพื้นดินบริเวณที่พวกเขาเล่นสนุกกันอยู่นั้นยุบตัวลงไปอย่างเห็นได้ชัด จนสภาพภูมิประเทศเปลี่ยนไปเลยทีเดียว พวกเขาสร้างหุบเขาอันแห้งแล้งขึ้นมาในจุดที่เคยเป็นทุ่งหญ้าสีเขียวขจีอันอุดมสมบูรณ์!