บทที่ 93 - ภารกิจแรก "เขาเคยเป็นเพื่อนที่ดีของข้า เขาเสียมือทั้งสองข้างไปในสงคราม เพราะฉะนั้นระวังตัวด้วยล่ะ พ่อหนุ่ม จะรวยเละหรือจะซวยซ้ำซ้อน ทั้งหมดมันขึ้นอยู่กับดวงของเจ้าแล้ว" ปีศาจผิวสีน้ำเงินพึมพำด้วยน้ำเสียงหม่นหมอง เลียมยืนฟังอย่างอดทน และเมื่ออีกฝ่ายพูดจบ เขาก็พยักหน้า "ขอบคุณสำหรับคำเตือนครับท่าน ผมจะจำใส่ใจไว้" สิ่งต่างๆ เริ่มชัดเจนขึ้นสำหรับเขาเรื่อยๆ แม้เขาจะไม่เคยได้ยินเรื่องเควสแบบนี้มาก่อนในชีวิตที่แล้ว แต่หลังจากฟังคำอธิบาย เขาก็พอจะมองภาพออกเลาๆ ว่ามันคืออะไร ตอนนี้เขารู้แล้วว่าต้องทำอย่างไรเพื่อสำรวจอาณาจักรนี้ให้มากขึ้น และข้อดีที่เพิ่มเข้ามาก็คือ เขาอาจจะสามารถสำรวจอาณาจักรอื่นๆ ได้ผ่านประตูมิติรุกรานเหล่านี้ "นี่มันคุ้มค่าที่จะลองจริงๆ" เลียมกำหมัดด้วยความตื่นเต้นและเร่งฝีเท้า มีอาคารรูปทรงหอคอยตั้งอยู่ใจกลางเมือง ซึ่งเป็นจุดที่พลุไฟถูกยิงขึ้นมาและมีเสียงไซเรนดังระงม เลียมจึงเดินตรงไปยังบริเวณนั้น เขาเห็นฝูงชนหนาตาขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเข้าใกล้ และเริ่มมีการรวมกลุ่มกัน มีปีศาจทุกรูปแบบหลากขนาดและรูปร่าง ส่วนใหญ่ดูน่าเกลียดน่ากลัว พวกมันรวมตัวกันกลุ่มละหลายสิบตน เลียมสังเกตการณ์ทุกอย่างอย่างระมัดระวังก่อนจะเดินเข้าไปหาปีศาจร่างสูงเพรียวตนหนึ่งที่สวมชุดหนังและอุปกรณ์โลหะตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาเห็นปีศาจตนนี้กำลังสั่งการปีศาจตนอื่นๆ อยู่ และเห็นได้ชัดว่ามันคือหนึ่งในผู้บัญชาการที่มีอยู่มากมาย "ท่านครับ ผมขอรายงานตัวเข้าปฏิบัติหน้าที่!" เลียมประกาศอย่างกระฉับกระเฉง ปีศาจมีเขาตัวสูงหันมาสนใจเขาทันที มันจ้องมองมาที่เขา โดยเฉพาะพวกอันเดดไม่กี่ตนที่เดินตามหลังเขามาติดๆ "แกใช้เวทมนตร์ได้งั้นเหรอ?" ปีศาจถามด้วยความสงสัย "ครับท่าน" เลียมพยักหน้า เขาตอบเพียงเท่าที่ถูกถามและไม่ได้ให้ข้อมูลอื่นใดเพิ่มเติม ปีศาจตนนั้นกวาดสายตามองเขาอยู่ครู่หนึ่งราวกับกำลังใช้ความคิด เลียมเริ่มรู้สึกประหม่ามากขึ้นทุกวินาทีที่ผ่านไป ทว่าในวินาทีต่อมา ปีศาจตนนั้นกลับระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่นออกมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย "ดี ดีมาก! แกมาหาข้าได้ถูกจังหวะจริงๆ มีแกอยู่ด้วย ข้าก็เบาใจได้เลยว่าภารกิจของเราในครั้งนี้จะประสบความสำเร็จ!" [ติ๊ง เควสจำกัดเวลาใหม่พร้อมใช้งาน] [ติ๊ง เอาชีวิตรอดจากภารกิจและนำทรัพยากรที่เพียงพอกลับมา] [ติ๊ง รางวัล: +50 คะแนนผลงาน; +50,000 ค่าประสบการณ์] [ติ๊ง คุณต้องการยอมรับเควสหรือไม่? ใช่ / ไม่] เลียมรู้สึกได้ว่าเลือดในกายกำลังเดือดพล่านขณะมองดูเควส นี่มันเหลือเชื่อมาก! เพื่อให้ได้ค่าประสบการณ์ในจำนวนเท่ากัน เขาต้องจัดการดันเจี้ยนทั้งแห่งให้เสร็จสิ้นซึ่งต้องใช้เวลาหลายชั่วโมง แต่ดูจากสถานการณ์แล้ว ภารกิจรุกรานนี้ควรจะกินเวลาอย่างมากที่สุดเพียงไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น ไม่เพียงแค่นั้น เลียมยังสังเกตเห็นบางสิ่งที่สำคัญมาก เควสระบุว่า 'ทรัพยากรที่เพียงพอ' ดังนั้นจึงมีความเป็นไปได้สูงว่ารางวัลจะมีระดับที่แตกต่างกันออกไป หากเขาโชคดีรวบรวมได้มากกว่าที่จำเป็น ก็มีโอกาสที่เขาจะได้รับรางวัลมากขึ้นไปอีก! "อืม... คะแนนผลงานพวกนี้คืออะไรกัน?" เลียมเปิดหน้าจอสถานะของเขาขึ้นมาเพื่อดูรายละเอียดเพิ่มเติม และเขาก็เห็นคำใหม่ว่า 'ทหาร (Soldier)' ถูกเพิ่มเข้ามาใต้ชื่อของเขา [ยศ: ทหาร] (0/250) "อา นี่น่าจะเป็นคะแนนผลงาน ถ้าภารกิจรุกรานครั้งหนึ่งให้ 50 คะแนน ผมก็น่าจะเลื่อนยศได้เมื่อทำภารกิจสำเร็จ 5 ครั้ง" เลียมหยุดคิดเรื่องนี้เมื่อได้ยินเสียงอันดังสนั่นของหัวหน้าหน่วย "เราจะเริ่มกันเดี๋ยวนี้!" ปีศาจตนนั้นทุบอกตัวเองแล้วกระโดดไปยืนอยู่ข้างหน้า "สู้กันให้เต็มที่! เราต้องแสดงให้พวกมันเห็นถึงพลังของเรา! พวกเราปีศาจไม่เคยอยู่ต่ำกว่าใคร! ฆ่า! ปล้น! และทำลายล้างให้สิ้นซาก!" หลังจากสปีชปลุกใจจบลง ทุกคนก็จัดแถวอย่างรวดเร็ว หัวหน้าหน่วยร่างสูงกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะหยิบแผ่นหนังออกมาแผ่นหนึ่ง จากนั้นเขาก็หยดเลือดลงบนแผ่นหนัง วินาทีต่อมา วงกลมสีแดงเรืองแสงก็เริ่มแผ่ขยายออกไปทันที "นี่มันอักขระนี่!" เลียมสังเกตทุกอย่างอย่างละเอียด อักขระคือแผ่นเวทมนตร์ที่มักจะสร้างขึ้นโดยใช้มานา แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นอักขระที่เปิดใช้งานด้วยเลือด "มนตรานี้น่าจะไม่แข็งแกร่งจนเกินไป" เขาตั้งสมมติฐาน ไม่อย่างนั้นมันคงเป็นไปไม่ได้ที่จะเปิดใช้งานมนตราประตูมิติได้ง่ายดายแบบนี้ และนั่นอาจจะเป็นสาเหตุที่มันเป็นการสุ่ม! เลียมสงสัยว่าตัวหัวหน้าหน่วยเองจะรู้หรือเปล่าว่าประตูมิติกำลังจะเปิดออกที่ไหน ในขณะที่เขากำลังไตร่ตรองถึงอันตรายที่อาจเกิดขึ้น ทัศนวิสัยของเขาก็ดับวูบลง และเลียมก็พบว่าตัวเองยืนอยู่ท่ามกลางเหล่าปีศาจในทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ ด้านหลังของพวกเขามีกลุ่มพลังงานหมุนวนสีดำแกมแดง "นี่น่าจะเป็นประตูมิติสำหรับขากลับ" ความคิดของเลียมถูกขัดจังหวะด้วยเสียงตะโกนลั่นของหัวหน้าหน่วย "รุกไปข้างหน้าและสร้างความหายนะซะ! ใครก็ตามที่นำของเชลยกลับมาได้มากที่สุด จะได้รับรางวัลพิเศษจากข้า!" "เฮ้! เฮ้! เฮ้!" ปีศาจทุกตนเริ่มโห่ร้องทันที กลุ่มที่มีกัน 30 ตนสลายตัวออกเป็นหน่วยย่อยๆ ขณะที่เหล่าปีศาจแยกย้ายกันวิ่งไปในทิศทางต่างๆ อย่างเร่งรีบ "พวกมันจะไม่สร้างความเสียหายได้มากกว่านี้เหรอถ้าเกาะกลุ่มกันไว้?" เลียมยักไหล่ เขาสังเกตสภาพแวดล้อมใหม่และเปิดหน้าจอระบบเพื่อตรวจสอบว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน อย่างไรก็ตาม เขาต้องตกตะลึงทันทีเมื่อเห็นว่าแผนที่แทบไม่มีรายละเอียดใดๆ เลย โลก ??? อาณาจักร ??? เขต ??? "นี่เราอยู่ที่ไหนกันแน่? ทวีปอะไรเนี่ย?" เลียมไม่รั้งรออยู่อีกต่อไปและมุ่งหน้าออกไปสำรวจ ไม่ว่ายังไงนี่ก็เป็นเควสที่ให้ค่าประสบการณ์งามมาก อย่างน้อยที่สุดเขาก็จะได้รับสิ่งนั้น เขาเดินเครื่องวิ่งข้ามทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ โดยมีอันเดดทั้งห้าและสัตว์เลี้ยงทั้งสองตัวตามหลังมา ที่นี่ไม่มีฝนสีดำและระดับความเข้มข้นของมานาก็ดูเหมือนจะปกติ "ที่นี่มีอะไรให้ปล้นให้ทำลายกันแน่?" เลียมวางแผนจะไปอีกทิศทางหนึ่งเพราะข้างหน้าไม่มีอะไรเลย และเขาไม่อยากออกห่างจากประตูมิติมากเกินไป แต่ทันทีที่เขาหันหลังกลับ เสียงขู่ฟ่อดังสนั่นก็ก้องกังวานขึ้น