บทที่ 1645 - การตกลงกัน หวังหลินไม่ได้อยากจะสู้กับแม่ทัพทั้งสี่นี้ถึงตายจริง ๆ ครั้นที่รับรู้แรงอํานาจของพวกเขาแล้ว เขามาหาเพื่อต่อรอง ไม่ใช่เพื่อสู้รบ แต่พวกเขาคึกคักดุดันและไม่ยอมออกมา จึงกลายเป็นการสู้รบที่ผ่านมา ครั้นเห็นนกจู๋งอนแดงปรากฏขึ้น หวังหลินก็มองเห็นแสงในดวงตาพลันเจิดจ้า ส่วนมือขวาจึงคลายออก ธนูกับลูกธนูก็แตกกระจายเป็นจุดแสงทอง แม้ธนูจะหายไปแล้ว แต่หากหวังหลินต้องการ เขาก็สามารถเรียกมันกลับมาได้ทันที เขาไม่กลัวว่าแม่ทัพทั้งสี่จะลอบโจมตี หวังหลินประคองมือไหว้นกจู๋งแดงตัวนั้น นกจู๋งแดงตัวนี้ก็เป็นเพชรฆาตชราแท้ และมีความคล้ายคลึงกับนกจู๋งแดงรุ่นแรกในแดนสูญสลายอย่างมาก หวังหลินค่อย ๆ อ้าปากและพูดด้วยสีหน้าสงบ “ไม่ต้องเรียกข้าว่า ‘ท่านภิกษุ’ หรอก หวังหลินผู้น้อยไหว้ท่านผู้เป็นนกจู๋งแดงรุ่นแรก” นกจู๋งแดงที่สวมชุดแดงพักตร์เผยอารมณ์ซับซ้อนขณะมองหวังหลิน และครุ่นคิดเงียบ ๆ หวังหลินพูดด้วยน้ำเสี่ยนิ่งเฉย “มีสิ่งหนึ่งที่ข้างรู้สึกสับสน ท่านผู้อาวุโสและผู้ที่อยู่ในแดนสูญสลาย… ท่านทั้งสองมีความเกี่ยวพันเช่นใด?” “ผู้ที่อยู่ในแดนสูญสลายนั้นคือร่างแท้ของข้า ครั้งเมื่อสงครามใหญ่เกิดขึ้น ข้าเป็นเพียงแม่ทัพคนเดียวที่ทิ้งร่างแท้ไว้ภายนอก ที่ท่านเห็นนี้คืออวาตารของข้า แต่ก็เนิ่นนานมาแล้ว ที่แท้แล้วไม่มีอวาตารหรือร่างแท้อีกต่อไป เจ้าจะถือว่าทั้งสองนี้คือข้า หรือเป็นคนละคนก็ได้…” “ข้าควบคุมร่างแท้แทบไม่ได้เลย ข้าสามารถติดต่อกับเขาเพื่อรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นและเขาคิดอะไร แต่ข้าควบคุมความคิดและการกระทำของเขาไม่ได้…” “เขาเหน็ดเหนื่อยมาก เขาอยากจะกลับไปยังบ้านเกิด แต่ข้าอยากจะออกตามหาเจ้าผู้ครอบครองสวรรค์เจ็ดสี…” คนแก่ที่เป็นนกจู๋งแดงส่ายหัวและถอนใจ คนแก่ที่เป็นเสือขาวซึ่งในดวงตามีแต่ความหวาดกลัวทันใดก็พูดขึ้น “เหตุใดธนูของลี่กว่างจึงอยู่ในมือท่าน?” “เรื่องนี้เป็นธุระส่วนตัวของข้า เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้” หวังหลินมองคนแม่ทัพเสือขาวด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะเหลือบสายตากลับไปยังนกจู๋งแดง คนแม่ทัพเสือขาวหน้าตากระตุก แต่ไม่พูดอีก “ข้าสามารถไม่สนใจเรื่องที่เกิดขึ้นในแดนสูญสลาย วันนี้ข้าต้องการมาต่อรองกับท่านผู้อาวุโส” หวังหลินพูดเสียงนิ่ง “แดนสวรรค์โบราณ หรือที่เรียกกันว่าแก่นของถ้ำเจ้าผู้ครอบครองสวรรค์เจ็ดสี บรรจุเหล่าสาวกของสำนักสมาธิเจ็ดทางที่ได้รับบาดเจ็บ พวกเขาคือสิ่งที่เรียกกันว่าผู้เป็นนภานุสรณ์แห่งแดนสวรรค์โบราณ ผู้ฝึกฝนในแดนสวรรค์โบราณ “หากข้าพยายามสุดกำลัง ท่านคิดว่าข้าจะมีโอกาสสักเท่าไรที่จะฆ่าพวกเขาหมดก่อนที่จะฟื้นตัวและทำให้แดนสวรรค์โบราณนี้กลายเป็นแดนที่ไร้ชีวิต?” คำพูดของหวังหลินดูสงบ แต่กลับทำให้แม่ทัพทั้งสี่ขมวดคิ้ว หากไม่มีธนูลี่กว่าง แม่ทัพทั้งสี่คงไม่เชื่อคำพูดของหวังหลิน แต่ครั้นเห็นธนูกับลูกธนูแล้ว ก็เกิดแรงกดดันลึกลับขึ้นในใจ “ธนูลี่กว่างนั้นเป็นอาวุธที่ทรงพลังยิ่งจากทวีปอุกกาบาตอมตะ ธนูนี้ใช้ไม่ง่าย ข้าไม่รู้ว่าท่านได้หยดเลือดอมตะมาจากที่ใด แต่แม้ท่านจะใช้ธนูด้วยเลือดนั้นได้ แต่ทุกครั้งที่ถอนธนู มันก็จะทำให้พลังอมตะในหยดเลือดนั้นสับสน เจ้าไม่ใช่ผู้เป็นนภานุสรณ์ จึงไม่สามารถเติมพลังให้หยดเลือดนั้นได้ ท่านจะยิงได้กี่นัด?” ครั้งนี้ไม่ใช่นกจู๋งแดงที่พูด แต่เป็นมังกรอบุษย์ที่จ้องมองหวังหลินและแววตาพรั่งพรู “ข้าต้องการเพียงสามลูกธนูเพื่อทำลายสถานที่นี้! แม้จะมีรูปปั้นอยู่เบื้องหลังท่านมากมาย และมีวิหารแปลกประหลาดอยู่ในจุดที่ลึกที่สุด! หากข้าตั้งใจไม่ผิด วิหารนั้นคือทางออกของถ้ำนี้ ซึ่ง理应与外界完全隔绝，无人能够开启。那里有许多奇异的生灵，而且极有可能是远古仙域中力量最强之地。” “ข้าทำได้ ท่านทั้งหมดเข้าใจ” สายตาของหวังหลินกวาดผ่านแม่ทัพทั้งสี่แล้วจึงมุ่งไปยังระยะไกล ตั้งแต่เขาเพิ่งก้าวเข้ามาในแดนสวรรค์โบราณครั้งแรก ไม่เพียงแต่สัมผัสเทพสำนึกจะรับรู้ถึงแม่ทัพทั้งสี่ แต่เขายังรู้สึกลาง ๆ ถึงวิหารที่อยู่ในจุดที่ลึกที่สุดของแดนสวรรค์โบราณ พลังของวิหารนั้นรุนแรงมาก! เต่าดำที่ยังไม่เคยเอ่ยปากสักคำครั้งพักคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดด้วยเสียงแหบ ๆ ว่า “การทำข้อตกลงเช่นใด?” “ข้าไม่ได้แคร์ว่าที่แห่งนี้ทั้งหมดจะเป็นถ้ำ หรือแผนการของท่านทั้งหมด ข้ารู้แต่เพียงว่าข้าเกิดมาในแดนใน และแดนในกำลังสู้รบกับแดนนอก แดนในขาดกำลังจะต่อกรกับแดนนอก และแม้ข้าจะมีธนูลี่กว่าง ข้าก็ไม่สามารถฆ่าผู้ฝึกฝนจากแดนนอกได้ทั้งหมด…” “ท่านทั้งหมดคือผู้เป็นนภานุสรณ์โบราณของแดนสวรรค์โบราณ ข้าต้องการให้ท่านทั้งหมดออกจากสถานที่นี้ ฆ่าไปถึงแดนนอก และยุติสงคราม!” หวังหลินพูดและดวงตาเจิดจ้า นกจู๋งแดงคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดเสียงเบา “แดนนอกก็มีแดนสวรรค์โบราณเช่นกัน… มีสาวกของสำนักสมาธิเจ็ดทางที่อยู่ใต้หม่อมฉันพระสนมอมตะอยู่ที่นั่น และพวกเขาไม่ได้รับบาดเจ็บมาก สาเหตุที่พวกเขาไม่ได้ออกมาหลายปีนี้ก็คือแม้ว่าแดนสวรรค์โบราณจะถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน แต่ยังมีความเชื่อมโยงลึกซึ้งกันอยู่ หากเราเปิดประตูออกจากแดนสวรรค์โบราณ พวกเขาจะสามารถออกมาได้ด้วย ครั้นนั้น สงครามระหว่างแดนในและแดนนอกจะรุนแรงขึ้น อาจทำลายถ้ำนี้ได้เลย!” หวังหลินโบกแขนเสื้อและพูดอย่างเย็นชา “พวกเขาจะไม่สามารถออกมาจากแดนสวรรค์โบราณของแดนนอก!” ด้วยคำพูดนี้ แม่ทัพทั้งสี่จึงหันมามองหวังหลินทันที มังกรอบุษย์พูดเร็ว ๆ ว่า “ก่อนหน้านี้ มีคนจากแดนล่างร้องเรียกพวกเราและขอความช่วยเหลือต่อต้านการรุกรานจากแดนนอก ข้าได้ส่งสมบัติอมตะออกไปให้รวมเข้ากับก่อตั้งการผนึกพื้นที่ มันจะทำให้การผนึกสามารถคงสภาพได้หนึ่งร้อยปีและซื้อเวลาให้เราเพื่อทำข้อตกลงให้เสร็จ แม้ว่าผลลัพธ์จะมีจำกัด แต่จะทำให้ผู้ฝึกฝนจากแดนล่างเปิดการผนึกได้ยากหากปราศจากผู้ที่มาจากทวีปอุกกาบาตอมตะ “ข้าไม่ทราบว่าเขาทำสำเร็จหรือไม่ แต่ตอนนี้ผ่านไปมากกว่าเก้าสิบปีแล้ว เหลือเพียงสามปี สามปีนี้คือช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด ครั้นเวลาสามปีผ่านไป บาดแผลของเราจะหายสนิท!” ตามแผนเดิม แม้ว่าหวังหลินจะไม่ได้นำข้อตกลงนี้มาเสนอ พวกเขาก็ยังคงจะออกเดินทางในสามปีเพื่อไปรบกับเพื่อนร่วมสำนักจากแดนนอก จากนั้นจึงจะออกตามหาเจ้าผู้ครอบครองสวรรค์ แต่สำหรับพวกเขาแล้ว ผู้ฝึกฝนจากแดนล่างเป็นเพียงมดตัวเล็กในสายตา ก่อนที่พวกเขาจะจากไป พวกเขาไม่ได้สนใจการสู้รบระหว่างแดนในและแดนนอกเลย ส่วนการเสียชีวิตอันใด พวกเขาก็ไม่ได้เอาใจใส่ ตราบเท่าที่พวกเขาสามารถหาเจ้าผู้ครอบครองสวรรค์พบ ตราบใดที่พลังการฝึกฝนของเจ้าผู้ครอบครองสวรรค์ฟื้นคืน พวกเขาก็สามารถทำลายชีวิตทั้งหมดในถ้ำนี้ แล้วเปิดการหมุนเวียนแห่งสวรรค์ ครั้นเวลาผ่านไปหลายหมื่นปี ทุกสิ่งก็จะกลับคืนสู่สภาพเดิม แต่หวังหลินได้พบพวกเขาและกำลังขู่ว่าจะทำลายแดนสวรรค์โบราณด้วยพลังของเขาเพื่อแลกกับการตกลงกัน ทำให้พวกเขาต้องพิจารณาอย่างรอบคอบ “สามปี ข้าสามารถซื้อเวลาให้ท่านได้สามปี ไม่มีใครจะมาขัดจังหวะการรักษาของพวกท่าน!” หวังหลินพูดด้วยน้ำเสียเรียบ แม่ทัพทั้งสี่ครุ่นคิดเงียบ ๆ หวังหลินสัญญาว่าจะทำลายแดนสวรรค์โบราณของแดนนอกและสัญญาว่าจะปกป้องพวกเขาเป็นเวลาสามปี แต่ยิ่งหวังหลินยอมมากเท่าใด พวกเขาก็ยิ่งรู้สึกว่าข้างในใจของหวังหลินมีแผนการอื่นซ่อนอยู่ พวกเขาสับสนเกี่ยวกับแผนการของหวังหลิน นกจู๋งแดงจ้องมองหวังหลินและถามว่า “ท่านต้องการอะไรจากการตกลงกันนี้?” “ข้าต้องการให้แดนนอกดับสูญ! “ข้าต้องการให้ไม่มีผู้ฝึกฝนของแดนในเสียชีวิตอีกเมื่อท่านจากไป! “ข้าต้องการให้ท่านทั้งหมดสัญญากับข้าว่า ครั้นเมื่อพบเจ้าผู้ครอบครองสวรรค์เจ็ดสีแล้ว ท่านจะอนุญาตให้ข้านำสรรพชีวิตออกจากโลกนี้และให้พวกเขาได้เสรีภาพ เพื่อพวกเขาจะไม่ต้องมีชีวิตอยู่ในถ้ำอีกต่อไปและได้เห็นท้องฟ้าที่แท้จริง! “คำร้องขอสุดท้ายคือ ครั้นเมื่อทุกอย่างจบลง ข้าต้องการไปยังทวีปอุกกาบาตอมตะ! บนทวีปอุกกาบาตอมตะ ท่านจะต้องมอบทรัพยากรที่ข้าต้องการให้ข้า!” หวังหลินตบหน้าผากด้วยมือขวา มีเส้นควันพุ่งออกมาและควบแน่นเป็นใบหลิวในฝ่ามือ “หากท่านเห็นด้วย ก็จงส่งเทพสำนึกออกมาและสร้างคำสาบานแห่งทาง หากผิดสาบานจะต้องตาย! หากไม่เห็นด้วย ข้าจะหยิบธนูลี่กว่างออกมาและทำลายแดนสวรรค์โบราณนี้!” คำพูดของหวังหลินแข็งกร้าว เขาไม่ยอมให้แม่ทัพทั้งสี่มีโอกาสลังเล แม่ทัพทั้งสี่ครุ่นคิดเงียบ ๆ และมองหน้ากัน เขาเริ่มลังเล ไม่สามารถยอมรับการตัดสินใจของหวังหลินได้ทันที เพราะเงื่อนไขข้อที่สามและข้อที่สี่นั้นยากเย็นเหลือเกิน “ข้าจะให้เวลาท่านทั้งหมดหนึ่งวัน!” หวังหลินหันกลับและเดินออกไป เขาหยุดที่ระยะห่างหมื่นฟุต นั่งลงบนพื้นดินที่แตกหักและหลับตา เขาไม่สนการถกเถียงของพวกเขา ความจริงแล้ว หวังหลินยังมีจุดประสงค์อีกอย่างหนึ่ง และนั่นคือเป้าหมายที่แท้จริงของเขา นอกจากการยุติสงครามระหว่างแดนในและแดนนออกไปแล้ว เหตุผลที่เขายินดีซื้อเวลาให้พวกเขาสามปี และเหตุผลที่เขาต้องการให้คนของสำนักสมาธิเจ็ดทางออกไป ก็เพื่อให้พวกเขาออกตามหาเจ้าผู้ครอบครองสวรรค์! หวังหลินมีข้อสันนิษฐานมากมายเกี่ยวกับเจ้าผู้ครอบครองสวรรค์ที่ลึกลับนี้ แต่ไม่มีหลักฐานยืนยัน เขาไม่แน่ใจว่าหลิวสีผู้ครอบครองสวรรค์เจ็ดสีเกี่ยวข้องกับเจ้าผู้ครอบครองสวรรค์อย่างไร ยังมีภูตผีว่านจานผู้แก่ซึ่งมีความลึกลับอยู่ที่นี่ และความลึกลับนี้ก็ชี้ไปที่เจ้าผู้ครอบครองสวรรค์! “จากเบาะแสต่าง ๆ ย่อมได้ประโยชน์มากมายจากสงครามระหว่างแดนในและแดนนอก กลุ่มของผู้ที่อยู่รอบข้างเจ้าผู้ครอบครองและหม่อมฉันพระสนมอมตะอาศัยอยู่ในแดนนอก… ส่วนกลุ่มของเจ้าเมืองผู้ผนึกแดนอยู่ในแดนใน…” “หลิวสีผู้ครอบครองสวรรค์เจ็ดสีเป็นหัวหน้าของแดนนอก ส่วนภูตผีว่านจานผู้แก่เป็นผู้มาจากแดนใน… สงครามหลายครั้งตลอดช่วงเวลานับไม่ถ้วนดูเหมือนพยายามพิสูจน์อะไรบางอย่าง… พวกเขาทั้งหมดกำลังมองหาบางสิ่ง… เพียงแต่การหามันให้พบต้องใช้หนทางที่เหนือธรรมดา และเป็นเพราะสิ่งนี้เอง สงครามจึงยังคงเกิดขึ้นอยู่…” “หากการเดาของข้าถูกต้อง งั้นสิ่งที่พวกเขากำลังหา คือ การหมุนเวียนแห่งสวรรค์?” หวังหลินครุ่นคิด “บางทีครั้นเมื่อคนเหล่านี้จากไป เกราะพรางตัวก็จะถูกเปิดเผย… ทุกสิ่งทุกอย่างในปัจจุบันยุ่งเหยิงอยู่แล้ว งั้นก็ให้มันยุ่งเหยิงยิ่งขึ้นไปอีก บางทีข้าอาจบรรลุเป้าหมายของข้าได้ในความยุ่งเหยิงนี้!”