บทที่ 1627 - การแก้แค้นของข้า หวังหลินไม่รู้ว่า เคยมีผู้ใดต้องเผชิญกับเคราะห์กรรมจากสวรรค์ด้วยหาญกล้าและใจสงบเยี่ยงเขา และส่งคืนเคราะห์กรรมนั้นกลับไปสู่ฟ้าดินหรือไม่ เขาไม่รู้ว่าหลังจากเขาล่วงลับไปแล้ว ในยามที่ไม่รู้จักสิ้นสุด จะมีผู้ใดกล้ากระทำเช่นนี้อีกหรือไม่ เขารู้เพียงอย่างเดียวว่า ครั้งนี้เขาต้องสุดกำลังเพื่อกดขี่เคราะห์กรรมจากสวรรค์นี้ เขาจะหลอมตนเองกลายเป็นกฎแห่งสวรรค์ มิใช่เพื่อลงโทษสรรพชีวิต แต่เพื่อลงโทษเคราะห์กรรมจากสวรรค์! นี่คือการสู้รบระหว่างสองเคราะห์กรรมจากสวรรค์ สิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ขณะที่หวังหลินเอ่ยถ้อยคํา เครื่องหมายสายฟ้าระหว่างขนคิ้วขวาของเขาพลันสาดประกาย และฟ้าร้องที่ไร้ที่สิ้นสุดก็พลุ่งพล่านออกมาจากใต้เกลียวกระแสยักษ์ ในพริบตา ฟ้าร้องหลายสายพุ่งออกมาจากตาขวาของเขา แผ่ขยายข้ามใบหน้าและกายธาตุ กระทั่งไหลเวียนเข้าไปในเส้นผมสีขาวพร้อมกับเสียงระเบิดดังแฉ่ๆ จากไกล หวังหลินดูราวกับห่อหุ้มด้วยสายฟ้า เขาคือราชันผู้พิทักษ์ฟ้าร้อง เสียงคำรามแห่งฟ้าร้องก้องสะท้าน และเกลียวกระแสยักษ์กลางอากาศหมุนเร็วขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่มันหมุน ฟ้าร้องที่ไร้ที่สิ้นสุดก็หลั่งไหลมารวมกันที่ศูนย์กลาง แสงสีเขียวแผ่รัศมีจากใจกลาง หวังหลินเผชิญหน้ากับเคราะห์กรรมจากสวรรค์ครั้งแรก นั่นคือ เคราะห์กรรมฟ้าร้อง แสงสีเขียวแทรกทะลุเมฆที่กั้นระยะทางแสนลี้ จากภายนอก เมฆทั้งหลายถูกย้อมให้เป็นสีเขียว ทิวทัศน์งดงามเหลือเกิน แต่ก็น่าหวาดหวั่นไม่แพ้กัน กระนั้น ในสายตาของหวังหลิน แสงสีเขียวนั้นกลายเป็นดาบฟ้าร้องขนาดยักษ์ในก้นบึ้งเกลียวกระแส มันแผ่รัศมีแปลกประหลาดที่ไม่อาจจักจำได้ว่ามาจากโลกนี้ มันมาจากแดนถิ่นที่ไร้ร่องรอย และพุ่งออกมาจากเกลียวกระแสด้วยเสียงคำรามดังกึกก้องตรงมาหาหวังหลิน ดุจมังกรเขียวร้ายกาจที่หมายจะกลืนกินหวังหลินให้สิ้นซาก มันปรารถนาจะกินเขาให้แหลกสลาย เพื่อไม่ให้ยังมีผู้ฝึกศิลป์ผู้หนึ่งที่ก้าวข้ามสู่ขั้นที่สามซึ่งอาจกลับลำสวรรค์ได้เกิดขึ้น! หวังหลินยังคงสงบนิ่ง เขามองขึ้นไปยังเกลียวกระแสเหนือศีรษะด้วยสายตาเยือกเย็น สายตาจับจ้องที่ฟ้าร้องสีเขียว และนัยน์ตาของเขาพลันสว่างขึ้น “วันนี้ ข้า หวังหลิน จะนำเคราะห์กรรมมาสู่เคราะห์กรรมจากสวรรค์ คลื่นฟ้าร้องแห่งความเป็นเจ้า จะเป็นคลื่นต้น!” เมื่อหวังหลินเอ่ยปาก ฟ้าร้องก็ระเบิดพุ่งออกจากร่างเขาและแผ่กระจายอย่างบ้าคลั่ง ในทันใด เครื่องหมายฟ้าร้องขนาดยักษ์ก็ด materialize ขึ้นเหนือหวังหลิน เครื่องหมายฟ้าร้องนี้ต่างจากฟ้าร้องสีเขียวอย่างสิ้นเชิง มันมีสีแดง แดงก่ำ! แสงสีแดงเผยความแดงฉานอย่างไม่รู้จบ และกลายเป็นเคราะห์กรรมฟ้าร้องที่เป็นของหวังหลิน ฟ้าร้องสีแดงทำให้โลกเปลี่ยนสี เมฆทั้งหลายถูกผลักถอย และที่ว่างเปล่าอันเจิดจ้าก็พลันหวั่นไหว หวังหลินยกมือขวาขึ้นชี้ไปยังฟ้าร้องสวรรค์สีเขียวที่พุ่งลงมา เครื่องหมายฟ้าร้องสีแดงสั่นสะเทือนและกลายเป็นฟ้าร้องสวรรค์หนึ่งดาบที่ยิงพุ่งขึ้นไป ฉากนี้ช่างเหลือเชื่อ! หากมองจากไกล จะเห็นฟ้าร้องสีเขียวและฟ้าร้องสีแดงพุ่งเข้าหากันด้วยความเร็วที่เกินจะจินตนาการ จากเบื้องล่างและเบื้องบน ทำให้ไม่อาจสืบได้ว่าซึ่งหนึ่งเป็นเคราะห์กรรมจากสวรรค์ บางคนอาจถึงกับรู้สึกว่าทั้งสองเป็นเคราะห์กรรมจากสวรรค์ และยิ่งทำให้สับสนว่าฟ้าดินกำลังลงโทษหวังหลิน หรือ… หวังหลินกำลังลงโทษฟ้าดิน! ในพริบตา ฟ้าร้องทั้งสองดาบปะทะกันด้วยเสียงระเบิดก้องโลก เกิดแรงกระแทกอันรุนแรง ดั่งดาวตกสองดวงที่ตะกละกินและทำลายซึ่งกันและกัน ขณะที่เสียงคำรามก้องสะท้าน ฟ้าร้องสีเขียวจางหายไปอย่างรวดเร็ว ไม่กี่ครั้งที่หายใจ แค่ดาบเดียวก็หดตัวลงมากและไม่อาจก้าวหน้าต่อไปได้ จนกระทั่งถูกฟ้าร้องสีแดงของหวังหลินกลืนกินไป แต่就在那一刻，漩涡突然开始逆向旋转。轰鸣声再次响起，又一道绿色闪电出现。它与第一道闪电融合，向王林的红色闪电压去。 不止一道；第三道、第四道、第五道……直到九道闪电同时落下，与第一道融合。无尽的雷霆如同灭世洪流！ 王林的红色闪电在突然扩张的绿色闪电下迅速消散。 一道充满雷霆的冲击波向四面八方扩散，将云层推退。远处的司徒南等人感到一阵战栗。 然而，这并未让老鬼詹有丝毫动摇。他平静地望着前方，仿佛一切尽收眼底，只是微微摇了摇头。 “他不该是第三人。如果是，他不会如此弱小……罢了，我寻找第三人无数岁月，岂会如此轻易得手……”老鬼詹叹息一声，收回目光，神色黯然，似乎失去所有兴趣，正欲转身离去。 但就在他即将离开的瞬间，他失声惊呼，猛然回头。那双失望的眼中骤然亮起光芒。 浓雾深处，王林的白色长发无风自动。红色闪电消失，那道无比庞大、蕴含毁灭之力的绿色闪电轰然降临。王林踏出一步，身影瞬间消失。再出现时，他已直接立于绿色闪电之下。 他抬起右手，轻轻按向那无尽的绿色闪电。 “我不知此雷从何而来。我王林已参透雷霆真意，为万雷之主。你若不从，便……碎！” 时间仿佛在此刻凝固，定格成永恒的画面。画中人，王林白发飘舞，抬手触及那由九道闪电凝成的绿色天雷，硬生生将其阻于九天之外。 在这道绿色闪电之前，他的身躯显得如此渺小，但当他的掌心触及闪电时，宛如握住了闪电的灵魂！ 他神色依旧平静，缓缓闭上双眼。他感受着绿色闪电那不屈的意志与咆哮，感受着闪电挣扎中的思绪与恐惧。 “我懂了。那你便碎吧。”王林轻声说道。随即睁眼，手臂一挥。 随着这一挥，绿色闪电剧烈震颤，无声无息地在他眼前崩解。 化作无数翠绿光点，如漫天流萤般散开。继而缓缓消散，四野飘零。 王林立于消散的绿芒之中，身影略显朦胧。他抬头望向漩涡，右手一指。 “以我之意，化作雷霆天罚，降于九天之上！” 刹那间，一道赤红雷罚凭空出现于他身侧，呼啸着射向漩涡。接着一道、两道……无数道雷霆以王林为中心，轰然轰击漩涡。 须臾之间，方圆之内化作雷海。雷霆由数十道化作数百道，直至数万道，铺天盖地。 万雷赤红，以罚天道！ 数万道赤红闪电冲天而起，席卷漩涡。须臾之间，万雷齐轰，令漩涡变得稀薄，仿佛即将消散。最终，天穹之漩涡寸寸崩裂，彻底消失。 然而，就在那漩涡消散之处，一道巨大裂隙赫然显现。这道裂隙长达数十万丈，轰鸣不止。一座宛若祭坛的四角巨殿，缓缓从中升起。 随着它的出现，雷鸣愈发清晰。须臾之间，祭坛半现，四角显露。王林望见一尊模糊身影端坐中央，四周四柄巨剑深深没入祭坛。 “以我之意，引燃业火，焚尽天地！”王林左眼火纹一闪，凶戾烈焰自他身边席卷而出，化作滔天火海。 他抬左手向上一指，周身火海骤然爆发。一千丈、一万丈、一千里、一万里…… 火海随他一念而生。顷刻之间，方圆数万里的火海随他指尖一点，直冲云霄。 须臾之间，连周遭云海也似被火光照亮。那道天裂被火海完全吞没。没有雷霆的轰鸣，唯有爆燃的噼啪声交织。热浪向四面八方席卷。 王林眸中寒光一闪。他袖袍一拂，踏入火海，径直站在祭坛一角之侧。随后右手高举，五指并拢，径直按向那模糊身影。 掌心合拢，化作一掌握印，虚空凝实。 “业印！”