บทที่ 1631 - อาณาจักรเทวดาโบราณ เทพยดาโบราณมีแผลเป็นรอยเฉือนใหญ่ลึกไปถึงอก ราวกับว่าในยุคโบราณมีใครบางคนใช้กำลังควักเปิดทรวงอกของเขา ทั้งที่เป็นเทพยดาโบราณระดับดาวแปดดวงและไม่ได้มีเชื้อสายสายเลือดราชวงศ์ แต่ก็ถือว่ามีพละกำลังรุนแรงยิ่งนัก หากทนทานรอยบาดแผลที่น่าสะพรึงกลัวระดับนี้ได้ แสดงให้เห็นว่าบรรดาผู้ที่อยู่เบื้องหน้านี้มีพลังเข้มข้นแค่ไหน คำราม! เทพยดาโบราณอยู่ห่างจากหวังหลินไม่ถึงหนึ่งพันฟุต ระยะทางนี้อาจดูไกลสำหรับคนธรรมดา แต่เมื่อเทียบกับร่างของเทพยดาโบราณที่สูงตระหง่านนับหมื่นฟุตแล้ว ก็อยู่ในระยะที่สามารถแลกหมัดกันได้เลย ขณะที่เทพยดาโบราณระดับดาวแปดดวงเหวี่ยงหมัดเข้าหาหวังหลิน เสียงครืนกัมปนาทก็ดังสะท้านไปทั่ว พายุร้ายแรงระเบิดขึ้นฟาดฟาดเมฆให้พลุ่งพล่าน กระทั่งมีร่างเงาทะมึนผุดขึ้นต่อหน้าเทพยดาโบราณ ร่างเงานี้ก็เป็นเทพยดาโบราณเช่นกัน แต่กลับสวมชุดเกราะแสนโอ่อ่า สัมผัสได้ทันทีว่าร่างเงานั้นแผ่กลิ่นอายการสังหารอันไร้ที่สิ้นสุด และบนหน้าผากของร่างเงาก็มี… ดวงดาวเก้าดวง! หวังหลินแต่เดิมก็เป็นเทพยดาโบราณและยังเป็นระดับราชวงศ์ด้วย เขาจึงเข้าใจดีว่าร่างเงาที่ปรากฏขึ้นเบื้องหลังเทพยดาโบราณเป็นการแสดงถึงผู้ที่พวกเขาเคารพนบนอบ หรือเป็นตำแหน่งที่สืบทอดกันมา เงานั้นคือสัญลักษณ์ของอัตลักษณ์และจุดกำเนิดของเทพยดาโบราณ เทพยดาโบราณระดับดาวแปดดวงจึงแสดงออกชัดเจนว่าภักดีต่อเทพยดาโบราณระดับดาวเก้าดวงที่สวมเกราะ! แม้หวังหลินจะหลับตาอยู่ แต่เขาก็รับรู้ทุกสิ่งทุกอย่างได้อย่างแจ่มแจ้ง พอหมัดของเทพยดาโบราณระดับดาวแปดดวงพุ่งมา ทั้งโลกก็สะเทือนหวั่นไหว ขณะที่หมัดอยู่ห่างจากหวังหลินเพียงหนึ่งร้อยฟุต เขาก็ยังไม่ลืมตา แต่กล้าหยิบย่างก้าวเดินและชูมือขวาขึ้นปะทะหมัดของเทพยดาโบราณ ด้วยฝ่ามือที่ตั้งขวาง หวังหลินยืนหยัดเฉยไม่ขยับเขยื้อนและผลักเทพยดาโบราณให้หลุดออกทางข้าง โค้งตาที่ว่างเปล่าของเทพยดาโบราณเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ ที่หมัดอันทรงพลังหมดแรงถูกผลักหลุดออกไปด้วยฝ่ามือเบา ๆ เพียงครั้งเดียว เมื่อผลักหมัดของเทพยดาโบราณออกไปแล้ว ฝ่ามือของหวังหลินก็ลูบศีรษะของเทพยดาโบราณอย่างอ่อนโยน เสียงระเบิดครืนดังก้องและเทพยดาโบราณก็กระอักเลือดออกมาก่อนจะถอยหลังไปหนึ่งแสนฟุต ในเวลาเดียวกัน เทพยดาโบราณอีกสี่องค์ค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาในทิศทางต่าง ๆ พร้อมด้วยหมัดสามทีที่แตกต่างกัน พละกำลังของหมัดเต็มเป้าของเทพยดาโบราณระดับดาวแปดดวงสามองค์นั้นเต็มไปด้วยความน่าสะพรึงกลัว ตอนนี้ดวงดาวเจ็ดดวงระหว่างคิ้วของหวังหลินเริ่มหมุนวนอย่างรวดเร็ว พลังเทพยดาโบราณระดับราชวงศ์ดวงเจ็ดก็พลุ่งพล่านขึ้น เวลาในตอนนี้ดูเหมือนจะเคลื่อนไปอย่างเชื่องช้า หวังหลินยังหลับตาอยู่และก้าวไปข้างหน้าอย่างสงบด้วยครึ่งก้าว ฝ่ามือขวาของเขาลูบกําปั้นของเทพยดาโบราณองค์หนึ่งจนหลุดออกทางข้าง จากนั้นฝ่ามือก็จับเข้าที่หน้าอกของเทพยดาโบราณ เทพยดาโบราณสั่นสะท้าน เลือดไหลซึมออกมุมปากก่อนจะถูกตีกลับไปหนึ่งแสนฟุต หวังหลินหันกลับและเหยียดแขนทั้งสองออก คว้าปลายหมัดของเทพยดาโบราณอีกสององค์ แม้ว่าจะคว้าติดเพียงส่วนเล็กน้อย แต่ก็เหมือนกับคว้าจิตวิญญาณของฝ่ายตรงข้าม แล้วผลักกลับอย่างกะทันหัน เสียงครืนดังก้องสะเทือนหวั่นไหวและเทพยดาโบราณทั้งสองก็กระอักเลือดกระเด็นกระจายไปไกล ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพียงแค่พริบตา หวังหลินบีบให้เทพยดาโบราณสี่องค์ถอยหลังไป พลังแสงทองคําจากแหวนทองคําบางส่วนจางหายไปและยังคงร่วงหล่นอย่างรวดเร็ว เมื่อแสงหมดสิ้นลง หวังหลินก็จะได้ควบคุมแหวนนี้อย่างเต็มที่ แม้เทพยดาโบราณจะถูกผลักกลับไปหนึ่งแสนฟุต แต่ปิศาจยักษ์โบราณสี่ตัวก็กําลังบุกเข้าหาหวังหลิน สีหน้าของพวกมันดุร้ายและกระหายเลือด มนต์ดําบาปโบราณนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าหาหวังหลิน freewebnovel.com คาถาเหล่านี้อยู่เหนือการหยั่งรู้ เข้มข้นและกลายเป็นคาถาโบราณหรือวิญญาณที่ร่ำไห้ พันพันเข้าโอบล้อมปิศาจยักษ์โบราณสี่ตัวก่อนจะพุ่งเข้าหาหวังหลิน ขวานสงครามสีดำขนาดยักษ์ผุดขึ้น มันเป็นสมบัติล้ำค่าของปิศาจยักษ์โบราณ หนึ่งในปิศาจคว้าขวานแล้วฟาดลงมาที่หวังหลิน ทำให้สีหน้าของหวังหลินเย็นชา เทพยดาโบราณมาจากเผ่าเดียวกัน เขาจึงยังอดกลั้นไว้บ้าง แต่ปิศาจยักษ์โบราณเป็นเผ่าเดียวกันแต่ต่างสายเลือด เมื่อขวานฟาดลงมา หวังหลินก็พรางตัวหายไปและฝ่ามือขวากดลงบนคมขวาน ปิศาจยักษ์โบราณสั่นสะท้านและขวานแตกกระจายเป็นพลังปิศาจที่ไร้ที่สิ้นสุด พลังปิศาจนั้นย้อนกลับพุ่งเข้าหาตาของหวังหลินที่ยังหลับปิดตา เพียงชั่วพริบตา มันถูกตาดวงนั้นดูดซับหมดสิ้น ในขณะที่เขาดูดซับพลังปิศาจ หวังหลินก็ย่างเท้าก้าวเข้าหาปิศาจยักษ์โบราณ ฝ่ามือขวากดบนหน้าอกของมัน กําแน่นก่อนจะดึงกลับอย่างฉับพลัน เสียงร้องครวญครางดังก้องและปิศาจยักษ์โบราณระดับดาวแปดดวงระเบิดเป็นจุล ไอแกสน่าสะพรึงกลัวสีดรกถูกหวังหลินดูดออกมาและกดเข้าไปในตาขวาของเขา สิ่งนี้มิได้ทำให้ปิศาจยักษ์โบราณสามตัวที่เหลือถอยหลัง พวกมันดูเหมือนจะสูญเสียสติไปแล้ว เต็มไปด้วยความดุร้ายและกระหายเลือด พุ่งเข้าใส่หวังหลินด้วยความบ้าคลั่ง หนึ่งในปิศาจยักษ์โบราณได้เข้าไปอยู่ข้างหลังหวังหลินพร้อมจะกัดกินเขาแล้ว ในเวลาเดียวกัน ปิศาจยักษ์โบราณอีกสองตัวก็ปรากฏตัวขึ้นทางขวาและซ้ายของหวังหลิน มนต์ดําบาปโบราณผุดขึ้นและพุ่งเข้ามาหาเขา แม้แต่ปิศาจอสูรโบราณสี่ตัวก็เข้าโอบล้อมเข้ามา สีหน้าหวังหลินยังคงเยือกเย็นและตาทั้งสองข้างยังหลับปิดสนิท แหวนทองคําบนหน้าผากของเขามืดมนลงเกือบหมด เหลือเพียงแสงระยิบระยับเพียงเสี้ยวเล็ก ๆ ที่ยังดิ้นรนจะส่องแสง เมื่อปิศาจยักษ์โบราณพยายามจะกัดกินเขา หวังหลินไม่ได้หลบหลีก แต่กลับเหวี่ยงหลังกระแทกใส่ปิศาจยักษ์โบราณ เสียงครืนดังก้องสะท้านและปิศาจยักษ์โบราณร้องครวญครางอย่างระทม ก่อนที่พายุพลังปิศาจจะผุดขึ้นและทําให้ร่างของมันแตกกระจาย หวังหลินไม่ได้หยุดพัก ก้าวเดินออกมาจากพายุและยกมือซ้ายไปที่ปิศาจยักษ์โบราณตัวอื่น รอยพิมพ์แห่งกรรมปรากฏขึ้นอีกครั้ง ในขณะที่เขาดูดซับพลังปิศาจยักษ์โบราณ หวังหลินก็ก้าวเดินสู่ปิศาจยักษ์โบราณตัวสุดท้ายด้วยความสงบ มนต์ดําบาปโบราณนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าหาหวังหลิน แต่ทุกอย่างล้วนแล้วสอดทะลุผ่านตัวเขาไป ปิศาจยักษ์โบราณตกใจและไม่เชื่อสายตา เมื่อฝ่ามือของหวังหลินกดลงบนหน้าอกของมัน เสียงระเบิดครืนดังก้องและปิศาจยักษ์โบราณกลายเป็นไอ ก่อนจะจางหายไป มันก็ถูกฝ่ามือของหวังหลินดูดซับหมดสิ้น ทั้งหมดนี้ไม่ได้ทําให้ปิศาจอสูรโบราณสี่ตัวหยุดพักแม้แต่นาทีเดียว พวกมันโอบล้อมและเข้าใกล้ด้วยเสียงกรีดร้องเป็นเอกเทศ หวังหลินไม่ได้ขยับตัว แต่ฝ่ามือขวากดลงบนตาที่หลับปิดของเขา แสงทองคําที่เหลือเพียงเสี้ยวสุดท้ายจากแหวนทองคําก็หายไปหมด ตอนนี้แหวนทองคําบนศีรษะไม่มีแสงเหลือเลยแม้แต่นิดเดียว หวังหลินลืมตาขึ้น ภายนอกเมฆที่แผ่คลุมระยะล้านกิโลเมตร อาจารย์ผีจ้านตื่นเต้น เขาจ้องเขม็งไปที่หวังหลินในหมอกและสายตาสว่างขึ้น “ในช่วงเวลาอันสั้นเช่นนี้ เขา… เขารับสิ่งนั้นมาได้จริง! โอกาสที่เขาจะเป็นคนที่สามไม่ได้มีแค่ 30% แต่ถึง 50%! “ข้าค้นหาถ้ําชั้นในมานับไม่ถ้วนปี และฉู่สีได้ค้นหาถ้ําชั้นนอกมานับไม่ถ้วนปี เราไม่เคยพบคนที่สามและไม่รู้เลยว่าคนที่สามหายไปที่ไหน… “หากข้าสามารถพบได้เป็นคนแรก…” สายตาของอาจารย์ผีจ้านส่องประกายและเขากุมกำปั้นแน่น ส่วนหวังหลิน เมื่อเขาลืมตา หยดเลือดที่เป็นร่างอมตะเทวดาลอยู่ก็ปรากฏขึ้นและเคลื่อนผ่านแหวนหนึ่งรอบ เมื่อหมุนเวียนครบหนึ่งรอบ แหวนทองคําก็ยิ่งส่องสว่างขึ้น แต่ครั้งนี้แสงสีทองนั้นเป็นของหวังหลิน! “พวกเจ้ากำลังแสวงหาความตาย!” ผมขาวของหวังหลินพลิ้วไหวโดยไร้ลม และแหวนทองคําส่องประกายบนผมขาวบริสุทธิ์ ทันใดที่เขาพูด อานุภาพสังหารอันป่าเถื่อนแผ่กระจายออกมาจากร่างของเขา ใต้อานุภาพสังหารนี้ หวังหลินยกมือขวาขึ้นชี้ไปเบื้องบน รอยพิมพ์เทพสงครามปรากฏขึ้น นี่เป็นครั้งแรกที่หวัง琳ใช้รอยพิมพ์นี้ตั้งแต่ฟื้นจากฝันลัทธิเต๋า และทรงพลังกว่าเดิมหลายเท่า อวกาศเองก็สั่นสะเทือนเมื่อรอยพิมพ์ปรากฏ รอยพิมพ์ที่ดูเหมือนจะครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดถาโถมลงมาด้วยแรงกดดันอันไร้ที่สิ้นสุด ปิศาจอสูรสี่ตัวสั่นสะท้านและร้องครวญครางขณะที่รอยพิมพ์ทะลุทะลวงร่างของพวกมัน จนพังทลายลง หยาดหย่อมพลังปิศาจรวมตัวและถูกดูดซับเข้าไปในตาซ้ายของหวังหลิน “พวกเจ้ามีสี่คนด้วยกัน ในฐานะสมาชิกของเผ่าเทพยดาของเรา พวกเจ้าควรจะตายบนสมรภูมิ แต่สติถูกพรากไปและกลายเป็นหุ่นเชิด... ข้าคือกษัตริย์ของพวกเจ้า และข้าอาจรู้สึกถึงความทุกข์ระทมของพวกเจ้า...” หวังหลินมีน้ําตาคลอเต็มเบ้าตาขณะที่เทพยดาโบราณรีบพุ่งเข้ามาหา เขาชี้นิ้วไปที่พวกมัน รอยพิมพ์เทพสงครามที่ทำลายปิศาจอสูรสี่ตัวหันกลับและพุ่งเข้าหาเทพยดาโบราณสี่องค์ หวังหลินหลับตาขณะเผชิญหน้าเสมือนไม่อยากมอง ทันใดที่เขาหลับตา เสียงครืนดังก้องสะท้านและเทพยดาโบราณทั้งสี่ก็หายไป ในวาระสุดท้ายก่อนสิ้นลม พวกเขาดูเหมือนจะยิ้มด้วยความโล่งใจ “การฟื้นคืนความยุติธรรมทางด้านเทวะควรจะจบลงแล้ว!” หวังหลินเงยหน้าและลืมตา เขาจ้องมองไปที่รอยร้าวและก้าวเข้าไปทีละก้าว เมื่อเขาเหยียบเข้าไปในรอยร้าวและเห็นสิ่งที่อยู่ภายในดวงตาของเขาหดตัวเล็กลง เขาเห็นโลกที่เคยเห็นในอดีต นั่นคือโลกที่ไร้ขอบเขต มีท้องฟ้าสีหม่นหมองอยู่เหนือรูปปั้นยักษ์นับไม่ถ้วน รูปปั้นเหล่านี้คือเทพยดาโบราณ ปิศาจยักษ์โบราณ และปิศาจอสูรโบราณ กลิ่นอายพลังเทวดาจริง ๆ อบอุ่นไปทั่วบริเวณนี้ แม้จะไม่เข้มข้น แต่ก็แตกต่างจากพลังเทวดาภายนอกรอยร้าว นี่คือกลิ่นอายของดินแดนดวงดาวอมตะอัสตรัล ใต้เท้าของหวังหลิน มีชายหนุ่มยืนอยู่บนรูปปั้นปิศาจยักษ์โบราณ ชายหนุ่มมีผมขาว สวมชุดขาว และมีสายตาที่เย็นชา มือทั้งสองข้างเก็บไว้ข้างหลังขณะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า เมื่อหวังหลินเห็นชายหนุ่ม ดวงตาของเขาหดตัวเล็กลง ทั้งรูปลักษณ์ สีหน้า กลิ่นอาย และทุกอย่าง เขาเหมือนกับตัวเองอย่างไม่มีทางแยกแยะได้! หวังหลินกลับสู่สภาพปกติและพูดอย่างช้า ๆ ว่า “ท่านเป็นใคร?”