บทที่ 74: ไขปริศนาด้วยความรู้และค้นพบจิตสังหาร ผู้แปล: Skyfarrow / เรียบเรียง: Skyfarrow พื้นที่ภายในบ้านต้นไม้แห่งนี้ไม่ได้กว้างขวางนัก ทว่ากลับเต็มไปด้วยข้าวของมากมาย เมื่อมองปราดเดียวจึงให้ความรู้สึกที่รกรุงรังอย่างยิ่ง ใจกลางห้องมีพรมหนาสีเหลืองเข้มปูลาดอยู่บนพื้น ภายในบ้านมีเตาเหล็กตั้งอยู่ชิดผนัง บนเตามีกาต้มน้ำทองแดงวางอยู่ ภายในเตาเต็มไปด้วยเขม่าสีดำ และข้างๆ กันนั้นมีกองฟืนแห้งที่ยังไม่ได้เผาไหม้วางกองอยู่เล็กน้อย แม้ว่าจะเป็นฤดูร้อน แต่ยามค่ำคืนบนภูเขาแห่งนี้ยังคงหนาวเหน็บราวกับน้ำแข็ง เตาเหล็กขนาดเล็กนี้สามารถรักษาความอบอุ่นให้แก่บ้านต้นไม้ทั้งหลังได้เมื่อถูกจุดไฟ บ้านต้นไม้มีหน้าต่างสองบาน มีเชือกสองสามเส้นพันรอบกรอบหน้าต่างและเชื่อมต่อกันตรงกลางห้อง บนเชือกมีเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งหลายชิ้นแขวนอยู่ รอยปะชุนถูกเย็บต่อกันอย่างเห็นได้ชัด มันเป็นเสื้อผ้าของผู้ใหญ่และยังคงชื้นอยู่เล็กน้อย ยังไม่แห้งสนิทจากแสงแดดดีนัก แสงจากดวงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้าสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาภายในบ้านต้นไม้ ภายในบ้านต้นไม้ค่อนข้างมืดมิด ตรงมุมห้องมีขวานและมีดล่าสัตว์ที่ด้ามจับพันด้วยหนังอสูร บนใบมีดยังคงมีคราบเลือดสีแดงเข้มติดอยู่ บนผนังอีกฝั่งหนึ่ง มีกระดาษไม้ไผ่แผ่นหนึ่งถูกกริชปักตรึงเอาไว้ตรงกลาง บนกระดาษไม้ไผ่แผ่นนั้นปรากฏรูปวาดใบหน้าของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง—นั่นคือรูปลักษณ์ของฟางหยวน! ทั้งหมดนี้หมายความว่าในช่วงเวลาสั้นๆ ที่ผ่านมา มีใครบางคนเข้ามาที่บ้านต้นไม้ลับแห่งนี้และอาศัยอยู่ที่นี่ เจตนาของผู้นั้นชัดเจนยิ่งนัก เป้าหมายของเขาก็คือฟางหยวน กระดาษที่ถูกกริชปักเอาไว้แสดงให้เห็นถึงเจตนาร้ายอย่างถึงที่สุด! สถานการณ์เช่นนี้ แม้แต่ฟางหยวนก็ยังต้องประหลาดใจ "คนผู้นี้ต้องการอะไร และเหตุใดเขาถึงเป็นปฏิปักษ์กับข้า? ไม่สิ บางทีเขาอาจไม่ได้พุ่งเป้ามาที่ข้า แต่เป็นฟางเจิ้ง" ความคิดของฟางหยวนแล่นผ่านเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว ฟางเจิ้งเป็นผู้มีพรสวรรค์ระดับ A เพียงคนเดียวในรอบสามปีของตระกูลกู่เยว่ และเป็นความหวังเพียงหนึ่งเดียวของพวกเขา หากเขาสามารถได้รับการบ่มเพาะอย่างแท้จริง เขาจะกลายเป็นบุคคลสำคัญคนต่อไปของตระกูล ทว่าการบ่มเพาะนั้นเป็นกระบวนการที่ต้องใช้เวลา ในระหว่างกระบวนการนี้ ย่อมมีทั้งภัยพิบัติทางธรรมชาติและภัยจากมนุษย์ หากละทิ้งภัยพิบัติทางธรรมชาติไป สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือภัยจากมนุษย์ อย่างที่ทุกคนรู้กันว่าบนภูเขาชิงเหมาไม่ได้มีเพียงตระกูลกู่เยว่เท่านั้น แต่ยังมีตระกูลไป๋และตระกูลซย่งอีกด้วย ขุมกำลังทั้งสองนี้ย่อมไม่ยินดีที่จะเห็นตระกูลกู่เยว่ที่ครองความยิ่งใหญ่อยู่แล้ว สามารถบ่มเพาะพรสวรรค์ระดับ A ได้สำเร็จ ดังนั้น การส่งนักฆ่ามากำจัดทิ้งจึงเป็นเรื่องปกติ ในโลกใบนี้ อัจฉริยะนั้นมีอยู่ไม่มากนัก และผู้ที่สามารถเติบโตขึ้นมาได้อย่างประสบความสำเร็จนั้นยิ่งมีน้อยกว่า อาจารย์กู่ที่มีพรสวรรค์ระดับ A ใช่ว่าจะไม่มีอยู่เลย เมื่อสามปีก่อนก็เคยปรากฏขึ้นหนึ่งคนในตระกูลกู่เยว่ และในรุ่นก่อนหน้านั้นก็เคยมีปรากฏขึ้นเป็นครั้งคราว ทว่าบนภูเขาชิงเหมา ในบรรดาสามตระกูลในช่วงปีที่ผ่านมานี้ มีเพียงพรสวรรค์ระดับ A เพียงคนเดียวเท่านั้นที่ได้รับการบ่มเพาะจนประสบความสำเร็จ—นั่นก็คือ ไป๋หนิงปิง แห่งตระกูลไป๋ ซึ่งมีการบ่มเพาะถึงระดับสาม สถานการณ์เช่นนี้เพียงพอที่จะบอกเล่าเรื่องราวได้หลายอย่าง "คนผู้นี้มาจากตระกูลไป๋หรือตระกูลซย่งกันแน่? พวกเขาต้องการกำจัดกู่เยว่ฟางเจิ้งเร็วขนาดนี้เชียวหรือ?" ฟางหยวนขมวดคิ้ว จ้องมองไปยังรูปวาดนั้น "แต่เหตุใดแผนที่หนังอสูรของเฒ่าหวังถึงระบุตำแหน่งบ้านต้นไม้หลังนี้? เขาเป็นสายลับจากขุมกำลังอื่นหรือเปล่า? ไม่สิ คนผู้นี้ตั้งใจมาหาข้าอย่างชัดเจน!" ดวงตาของฟางหยวนทอประกายเจิดจ้า ในขณะนี้ เขาหวนนึกถึงภาพเหตุการณ์หลายอย่าง ครั้งแรก คือตอนที่อยู่ข้างๆ กับดัก และการสนทนาของนายพรานทั้งสี่คน— นายพรานคนหนึ่งพูดว่า "หวังเอ้อร์ เจ้าเกือบจะอายุสิบเก้าแล้ว ถึงเวลาที่เจ้าควรจะแต่งงานและมีลูกได้แล้วนะ" หวังเอ้อร์ตอบว่า "เหอะ ในฐานะลูกผู้ชายตัวจริง ข้าจะไปมัวลุ่มหลงกับความงามเล็กๆ น้อยๆ เช่นนั้นได้อย่างไร! สักวันหนึ่ง ข้าจะเดินออกไปจากภูเขาชิงเหมาแห่งนี้และท่องไปทั่วโลก เรียนรู้ทุกสิ่งในใต้หล้าและใช้ชีวิตให้สมกับความเป็นชาย!" ครั้งที่สองคือหลังจากที่เขาลงมือ ความสงบนิ่งที่ผิดปกติของหวังเอ้อร์ เขาน้อมคันธนูและเล็งลูกศรมาที่ฟางหยวน ในขณะที่คนอื่นๆ ต่างคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิตไปแล้ว ครั้งที่สามคือเมื่อตอนที่ฟางหยวนกำลังซักถาม "ข้าขอถามเจ้า ในครอบครัวของเฒ่าหวัง ยังมีใครอยู่อีกบ้าง?" นายพรานคนหนึ่งตอบว่า "พรานหวังเดิมทีมีภรรยา แต่นั่นมันเมื่อหลายสิบปีก่อนแล้ว และนางก็ถูกหมาป่าป่าที่บุกเข้ามาในหมู่บ้านฆ่าตาย ก่อนที่ภรรยาของเขาจะเสียชีวิต นางได้ให้กำเนิดบุตรชายสองคนและบุตรสาวหนึ่งคน แต่บุตรชายคนโต หวังต้า เสียชีวิตบนภูเขาขณะออกล่าสัตว์เมื่อสามปีก่อน ตอนนี้ในตระกูลหวังไม่มีคนอื่นอีกแล้ว" "ขะ...ข้าจำได้แล้ว! จริงๆ แล้วเฒ่าหวังยังมีลูกสะใภ้อีกคน เป็นภรรยาเก่าของหวังต้า แต่หลังจากที่หวังต้าหายสาบสูญไป ภรรยาของเขาก็ตรอมใจตาย ปีนั้นหมู่บ้านถึงกับส่งซุ้มประตูสดุดีพรหมจรรย์ลงมาให้เป็นพิเศษ! แต่มีข่าวลือว่าภรรยาของหวังต้าต้องการแต่งงานใหม่ และนางถูกเฒ่าหวังบีบคั้นจนถึงแก่ความตาย เมื่อท่านฆ่าเฒ่าหวังไป ท่านลอร์ด ท่านกำลังช่วยพวกเราชาวบ้าน รากเหง้าแห่งความชั่วร้ายถูกถอนออกไปและนำความสงบสุขมาสู่ผู้คน!" นายพรานอีกคนรีบเสริมขึ้นว่า "ใช่แล้ว ใช่แล้ว ความจริงท่านลอร์ด พวกเราเห็นตาแก่หวังนี่ไม่น่าไว้วางใจมานานแล้ว เหอะ เขาไม่ได้มีอะไรพิเศษนักหรอก แค่ล่าสัตว์ได้เก่งกว่าพวกเราเท่านั้น พวกเราทุกคนล้วนเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา ทว่าเขากลับคิดว่าตัวเองพิเศษกว่าพวกเราและจงใจย้ายออกไปจากหมู่บ้านเพื่อมาอยู่ที่นี่ ในฐานะรุ่นเยาว์ บางครั้งพวกเราจะขอให้เขาช่วยสอนและถ่ายทอดประสบการณ์ให้ แต่เขากลับไล่พวกเราออกมาอย่างไม่ไยดี และไม่เคยยอมให้พวกเราเข้าไปใกล้บ้านไม้หลังนั้นเลย!" ครอบครัวของเฒ่าหวัง ย้ายออกจากหมู่บ้าน ห่างไกลผู้คน... บุตรชายคนโต หวังต้า เสียชีวิตบนภูเขาเมื่อสามปีก่อนขณะล่าสัตว์... ภรรยาของหวังต้าต้องการแต่งงานใหม่ และถูกเฒ่าหวังบังคับให้ฆ่าตัวตาย จนได้รับซุ้มประตูสดุดีพรหมจรรย์... เฒ่าหวังไล่เหล่านายพรานหนุ่มที่พยายามจะขอคำแนะนำออกไปทั้งหมด... เฒ่าหวังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อซ่อนแผนที่หนังอสูร และบนกระดาษไม้ไผ่นั้นไม่มีวงกลมสีแดงเหล่านั้นระบุไว้... หวังเอ้อร์อายุยังน้อย ทว่ากลับมีความสงบนิ่งเมื่อเผชิญหน้ากับอาจารย์กู่ ในขณะเดียวกันเขาก็ไม่แต่งงาน และมีความทะเยอทะยานที่จะก้าวข้ามขอบเขตของมนุษย์เดินดินอยู่ในใจ... ที่สำคัญที่สุด วงกลมบนแผนที่หนังอสูรระบุถึงดินแดนลับ และมีร่องรอยกิจกรรมของมนุษย์อย่างชัดเจนในพื้นที่แห่งนี้ ในขณะเดียวกันคนผู้นี้ยังมีความแค้นที่รุนแรงต่อฟางหยวน... เบาะแสทั้งหมดถูกนำมาต่อเข้าด้วยกัน หากแยกส่วนกันพวกมันอาจจะเชื่อมโยงกันได้ยาก แต่เมื่อนำมารวมกันแล้วมันกลับประหลาดอย่างยิ่ง! ยิ่งฟางหยวนคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าม่านหมอกที่ปกคลุมปริศนานี้เริ่มจางลง แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะตกดินลอดผ่านหน้าต่างและสะท้อนลงบนใบหน้าของเขา แสงสีแดงเข้มนั้นดูคล้ายกับสีของเลือด สภาพแวดล้อมโดยรอบตกอยู่ในความเงียบงันราวกับความตาย มีใครบางคนแอบจ้องมองเขาอยู่อย่างลับๆ ตลอดเวลาหรือไม่? ทันใดนั้น ดวงตาของฟางหยวนก็สว่างวาบขึ้น วิสัยทัศน์ของเขาข้ามผ่านกาลเวลาและสถานที่ เขาได้เห็นความจริงแล้ว! "หวังต้า ยังไม่ตาย" ในขณะนี้ แสงในดวงตาของเขาราวกับสาดส่องไปทั่วบริเวณ "ไม่เพียงแต่เขาจะยังไม่ตาย แต่เขายังกลายเป็นอาจารย์กู่ฝ่ายมารโดยบังเอิญอีกด้วย!" ไม่ใช่ว่ามนุษย์ธรรมดาจะไม่มีพรสวรรค์ในการบ่มเพาะ ทว่าตระกูลต่างหากที่จำกัดวิธีการบ่มเพาะไม่ให้รั่วไหลออกไป และควบคุมมันเอาไว้อย่างแน่นหนาในมือของตนเอง ทว่าในโลกใบนี้ไม่มีสิ่งใดที่แน่นอนตายตัว มนุษย์ธรรมดาสามารถกลายเป็นอาจารย์กู่ได้เช่นกัน จากอุบัติเหตุในป่าและการได้พบกับกู่แห่งความหวังจนสามารถเปิดจุดกำเนิดได้ หรือการได้รับสืบทอดมรดกพลังบางอย่าง หรือการได้รับการชี้นำส่วนตัวจากสมาชิกของตระกูลบางแห่ง ทว่าอาจารย์กู่เหล่านี้จะไม่ได้รับการยอมรับเข้าสู่ตระกูลอย่างเต็มตัว และทำได้เพียงเป็นลูกสมุนเท่านั้น ดังนั้นพวกเขาจึงไม่พอใจและกลายเป็นอาจารย์กู่อันธพาล การบ่มเพาะของพวกเขานั้นยากลำบากอย่างยิ่ง เมื่อเวลาผ่านไป เมื่อพวกเขาต้องแก่งแย่งชิงดีเพื่อทรัพยากร พวกเขาจำต้องฆ่าฟันและปล้นชิง จนหันเข้าสู่เส้นทางสายมาร "เพราะโชคช่วยบางอย่าง ความเป็นไปได้สูงสุดคือเขาได้รับทรัพย์สมบัติจำนวนมหาศาลจากศพของอาจารย์กู่บางคน และกลายเป็นอาจารย์กู่เมื่อสามปีก่อน เพื่อซ่อนตัวจากผู้อื่น เขาจึงส่งข่าวปลอมออกไปว่าตนเองเสียชีวิตแล้ว ทว่ากลับไม่มีใครเคยเห็นศพของเขา ครอบครัวเฒ่าหวังล่วงรู้เรื่องนี้จึงย้ายออกจากหมู่บ้าน ยอมเสี่ยงกับโอกาสที่สัตว์ป่าอาจบุกรุกเข้ามาและมีชีวิตอยู่อย่างโดดเดี่ยว เพียงเพื่อจะปกปิดความจริงข้อนี้" "แต่แล้วก็เกิดปัญหาบางอย่างขึ้น ภรรยาของหวังต้าไม่เห็นด้วยและอาจต้องการไปรายงานต่อตระกูลกู่เยว่ ครอบครัวหวังไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องฆ่านา และปล่อยข้อมูลที่ดูเหมือนจริงบ้างเท็จบ้างเพื่อปกปิดความจริง ทั้งเรื่องที่นางต้องการแต่งงานใหม่ หรือการบีบบังคับให้นางฆ่าตัวตายเพื่อซ่อนความจริงไว้ภายใต้ข่าวลือเหล่านั้น" "ในบางครั้ง หวังต้าจะกลับมาพักที่บ้าน ดังนั้นเฒ่าหวังจึงต้องคอยไล่พวกคนหนุ่มที่มาขอคำแนะนำออกไป ส่วนหวังเอ้อร์หลังจากที่ได้คลุกคลีกับพี่ชายของเขา เขาก็สลัดความกลัวที่มีต่ออาจารย์กู่ออกไปได้ และพัฒนาเป้าหมายที่อยากจะเป็นอาจารย์กู่เพื่อออกไปสำรวจความยิ่งใหญ่ของโลกภายนอกโดยธรรมชาติ!" "เพราะความกลัวว่าหวังต้าอาจจะถูกเปิดเผย แม้หวังเอ้อร์จะอายุมากแล้วเขาก็ยังไม่แต่งงาน ส่วนหวังต้านั้นไม่สามารถอาศัยอยู่ในบ้านได้ตลอดเวลา ดังนั้นเฒ่าหวังจึงวาดวงกลมสีแดงสามวงไว้บนแผนที่หนังอสูร สถานที่ทั้งสามแห่งนี้ควรจะเป็นที่อยู่อาศัยลับเช่นนี้ การมีที่ซ่อนสามแห่งทำให้หวังต้าสามารถสลับสับเปลี่ยนที่พักไปมาระหว่างบ้านเหล่านี้ และอาศัยอยู่ตรงชายขอบของอำนาจทั้งสามตระกูล" ความหมายของวงกลมสีแดงทั้งสามวงได้รับการเปิดเผยในที่สุด! สีแดงบ่งบอกถึงความระมัดระวัง แต่ที่สำคัญที่สุดสำหรับเฒ่าหวัง นี่คือที่อยู่อาศัยของบุตรชายคนโตของเขา ดังนั้นเมื่อฟางหยวนต้องการให้ตาแก่วาดแผนที่ เขาจึงไม่ได้ระบุตำแหน่งเหล่านั้นไว้บนกระดาษไม้ไผ่ ทั้งหมดก็เพื่อปกป้องบุตรชายของเขา ในทำนองเดียวกัน เขาจงใจวาดกากบาทสีแดงให้น้อยลง เพื่อแก้แค้นให้กับการตายของบุตรชาย "บางทีในช่วงเวลาหนึ่งของทุกปี หวังต้าจะกลับมาพักที่บ้าน เมื่อเขากลับมา เขาก็พบว่าคนในครอบครัวของเขาตายกันหมดแล้ว หลังจากสืบหาข้อมูล เขาก็พบว่าเป็นฝีมือของข้า ดังนั้นเขาจึงใช้กริชปักรูปวาดของข้าไว้บนผนัง เพื่อที่เขาจะได้ล้างแค้นให้แก่ตนเอง!" ด้วยประสบการณ์จากชีวิตที่แล้ว ฟางหยวนเกือบจะมั่นใจว่านี่คือความจริง หากเป็นขุมกำลังอื่นที่ต้องการลอบสังหารฟางเจิ้ง พวกเขาควรจะทำอย่างแนบเนียนกว่านี้ พวกเขาไม่จำเป็นต้องสร้างสายลับอย่างเฒ่าหวัง เพราะอย่างไรเสียเฒ่าหวังก็อาศัยอยู่ที่เชิงเขา ไม่ได้อยู่ภายในหมู่บ้านกู่เยว่ "คิดไม่ถึงเลยว่าเพียงเพราะแผนที่หนังอสูรแผ่นเดียว ข้ากลับไปยั่วยุฆาตกรจากฝ่ายมารเข้า โลกใบนี้ช่างดำเนินไปในทิศทางที่น่าอัศจรรย์ใจจริงๆ" ฟางหยวนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะออกมา เริ่มแรกเขาฆ่าหวังเอ้อร์ เฒ่าหวัง และบุตรสาวตระกูลหวัง ทั้งหมดก็เพื่อแผนที่หนังอสูรแผ่นนี้ เฒ่าหวังเป็นพรานมือหนึ่งในหมู่บ้าน ดังนั้นแผนที่หนังอสูรของเขาจึงมีค่ามากที่สุด ในตอนนั้นเขาคิดเพียงว่า: มันก็แค่สามชีวิตของมนุษย์ธรรมดา จะเป็นเรื่องใหญ่อะไรนัก ข้าก็แค่ฆ่าพวกมันทิ้งไปพร้อมๆ กันก็สิ้นเรื่อง ในโลกใบนี้ ทุกคนล้วนมีสิทธิ์ที่จะมีชีวิตอยู่ และทุกคนก็สามารถตายได้ง่ายๆ เช่นเดียวกัน ใครจะไปคิดว่าจู่ๆ จะมีอาจารย์กู่ฝ่ายมารโผล่ออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้! สำหรับเรื่องนี้ ฟางหยวนไม่ได้มีความเสียใจแม้แต่น้อย แต่กลับรู้สึกสบายใจเสียด้วยซ้ำ หากในตอนนั้นเขาเกิดความเมตตาเกินไป ในความพยายามที่จะได้มาซึ่งแผนที่หนังอสูรของตระกูลหวัง หวังเอ้อร์ เฒ่าหวัง และน้องสาวตระกูลหวังคงจะเป็นอุปสรรคที่ยิ่งใหญ่ เพื่อปกป้องความลับของหวังต้า พวกเขาไม่มีวันมอบของจริงให้แก่เขาแน่ พละกำลังในการต่อสู้ของหวังเอ้อร์นั้นสามารถกำจัดอาจารย์กู่ระดับหนึ่งขั้นสูงธรรมดาได้ ส่วนเฒ่าหวังนั้นยิ่งมีประสบการณ์โชกโชนตามวัย และในแง่ของความสามารถในการฆ่าฟัน เขาเป็นภัยคุกคามยิ่งกว่าหวังเอ้อร์เสียอีก แม้ว่าเขาจะได้ของจริงมา เฒ่าหวังก็คงจะแจ้งข่าวให้หวังต้าทราบ และหวังต้าก็จะได้รับข้อมูลของฟางหยวนในทันที ไม่ว่าเขาจะรับมืออย่างไร เขาจะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบเพราะอยู่ในที่มืดในขณะที่ฟางหยวนอยู่ในที่แจ้ง หวังต้าจะเป็นฝ่ายกุมความได้เปรียบในการควบคุมสถานการณ์ "ดีแล้วที่ข้าฆ่าพวกมันทิ้งตั้งแต่แรก! ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าต้องควบคุมสถานการณ์ไว้ในกำมือของตนเอง ด้วยวิธีนี้ ต่อให้ข้าไม่ได้ของจริงมา ข้าก็ไม่มีอะไรจะเสีย และข้ายังสามารถไปแย่งชิงมาจากนายพรานคนอื่นๆ ได้ การฆ่าเฒ่าหวังและเด็กสาวคนนั้นทำให้หวังต้าต้องเสียเวลาอย่างมากเพียงเพื่อจะหาข้อมูลของข้า ไม่ต้องสงสัยเลย นายพรานหนุ่มสองคนนั้นคงจะถูกกำจัดทิ้งไปแล้วเช่นกัน" ฟางหยวนยืนยันความคิดในใจ มีเพียงไม่กี่คนที่รู้สถานการณ์นี้ และหวังต้าคงไม่กล้าลงมือกับเจียงเหอ เพราะเมื่อเจียงเหอเสียชีวิต ตระกูลจะส่งคนมาตรวจสอบทันที ทว่าหากนายพรานสองคนนั้นหายสาบสูญไปบนภูเขา มันเป็นเรื่องง่ายที่จะจัดการ เจียงเหอจะไม่ยอมเปิดเผยเหตุการณ์เช่นนี้ออกมาเพราะมันจะส่งผลต่อการประเมินผลงานของเขา และเขาจะช่วยปกปิดเรื่องนี้ให้อีกด้วย