ตอนที่ 1630 ผู้ที่ถูกมนต์สะกดโดยอาปาส “คุณแน่ใจแล้วเหรอว่าเหตุการณ์เป็นแบบนั้น?” มู่หนู่ซินดูประหลาดใจ โรซี่จมอยู่ในความคิดครู่หนึ่งก่อนจะถามว่า “คุณมีหลักฐานมายืนยันคำกล่าวอ้างของคุณไหม?” “หลักฐานของเรา...” เลิ่งชิงมองไปยังอาปาสที่นั่งเงียบอยู่ตรงนั้น ทันใดนั้นเธอก็พูดไม่ออก หลักฐานของพวกเธอตั้งอยู่บนความเชื่อใจ แต่ถ้าเธอบอกพวกเขาไปว่ามันมาจากสัญชาตญาณของเด็กสาวคนหนึ่ง ไม่เพียงแต่วิหารพาร์เธนอนจะไม่เชื่อพวกเธอเท่านั้น แต่คนที่มีวิจารณญาณทั่วไปก็คงลำบากใจที่จะเชื่อเช่นกัน! นั่นคือปัญหาใหญ่ที่สุดของพวกเธอ พวกเธอไม่มีหลักฐานที่ชัดเจนมาพิสูจน์ว่าไททันผู้โหดเหี้ยมจันทร์สีเงิน (Silver Moon Tyrant Titan) กำลังจะโจมตีเอเธนส์ “พวกคุณไม่มีหลักฐานอะไรเลย แต่กลับตื่นตูมกลัวว่าฟ้าจะถล่ม! พวกคุณนี่มันคนชอบสอดเรื่องชาวบ้านจริงๆ!” จู่กวงลี่เยาะเย้ย “คุณสามารถไปถามได้นะว่าพวกเขาไปเอาหัวใจของไททันผู้โหดเหี้ยมมาจากไหน ถ้าพวกเขายอมพูดความจริงน่ะนะ...” มู่ฟานกล่าว “ต่อให้เป็นอย่างนั้น เราก็ไม่ได้มีส่วนรับผิดชอบอะไรอยู่ดี พูดกันตามตรง การได้มาเจอคุณที่นี่ทำให้เย็นนี้ของฉันกร่อยไปหมดเลย” จู่กวงลี่กล่าวอย่างหงุดหงิด “เป็นความจริงที่ต่อให้ไททันผู้โหดเหี้ยมจันทร์สีเงินเกิดคลุ้มคลั่งและฆ่าผู้บริสุทธิ์ในเมืองไปมากมาย พวกคุณก็ไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบต่อความตายของพวกเขา มันเป็นหน้าที่ของสภาอัศวินที่ละเลยการปฏิบัติงาน แต่ฉันหวังเพียงว่าพวกคุณจะมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีต่อสิ่งที่พวกคุณทำ” เลิ่งชิงกล่าวในฐานะผู้เฒ่าแห่งสหภาพผู้บังคับใช้กฎหมาย “นั่นคือเหตุผลที่เรามาที่นี่ในวันนี้ พักความบาดหมางส่วนตัวไว้ก่อนเถอะ นี่คือภัยคุกคามที่อาจเกิดขึ้นกับเมือง ในเมื่อเรามีความกังวลไม่เหมือนกัน เราคงต้องขอตัว” เลิ่งชิงลุกขึ้นยืน เธอไม่มีความตั้งใจจะอยู่ต่ออีกแม้แต่นาทีเดียว มู่ฟานลุกขึ้นยืนและตบไหล่อาปาสที่อยู่ข้างๆ เขา อาปาสเฝ้าสังเกตทุกคนอยู่ตลอดระหว่างการเผชิญหน้า เธอเหมือนจะค่อนข้างสนใจปฏิกิริยาของแต่ละคน “หวังว่าคุณจะไม่ถือสาที่ฉันไม่ไปส่งนะ” โรซี่กล่าว เธอยังคงนั่งอยู่ที่เดิม มู่หนู่ซินกลับลุกขึ้นยืนอย่างน่าประหลาดใจและพูดว่า “ฉันจะไปกับพวกคุณเอง” — จู่กวงลี่จ้องมองอาปาสขณะที่เธอเดินจากไป เขาพูดหลังจากผ่านไปครู่หนึ่งว่า “พวกเราจะปล่อยให้พวกเขาจากไปง่ายๆ แบบนี้จริงๆ เหรอ?” “เราไม่ใช่พวกป่าเถื่อนนะ” จู่เซียงเทียนมองดูมู่ฟานและคนอื่นๆ เดินจากไป เขากล่าวด้วยรอยยิ้ม “เรามีวิธีแบบอารยชนอีกมากที่จะจัดการกับคนคนหนึ่ง” “ฉันขอโทษด้วย ฉันไม่รู้ว่าพวกคุณมีความขัดแย้งกัน ถ้าฉันรู้ว่า...” โรซี่กล่าวอย่างรู้สึกผิด “ไม่เป็นไรหรอก ฉันอยากรู้มานานแล้วว่าไอ้คนชื่อมู่ฟานนั่นเป็นคนยังไง ฉันมัวแต่สงสัยว่าเขามีสามหัวหกแขนหรือเปล่า แต่ดูแล้วเขาก็ธรรมดามาก!” จู่เซียงเทียนประกาศ “คนพรรค์นั้นก็แค่พวกที่รู้แต่วิธีเอาใจฝูงชน ไม่เห็นจะมีอะไรนอกจากโชคช่วย!” — มู่หนู่ซินตามทั้งสามคนออกไป หลังจากสังเกตเห็นบรรยากาศแปลกๆ เธอก็พูดขึ้นว่า “แค่ฉันพยายามห้ามก็ยังทำไม่ได้ แล้วทำไมพวกคุณถึงต้องทำตัวเหมือนวัวเหมือนควายตลอดเวลาเลยนะ?” “ไม่มีประโยชน์ที่จะปิดบังหรอก” มู่ฟานตอบกลับ “คุณแสดงจุดยืนชัดเจนตั้งแต่ออกมากับเราแล้ว ฉันเกรงว่าสองคนนั้นคงไม่ทำดีกับคุณแน่” เลิ่งชิงเป็นคนช่างสังเกต เธอค่อนข้างประหลาดใจที่มู่หนู่ซิน ซึ่งตอนแรกมากับจู่เซียงเทียนและจู่กวงลี่ กลับเลือกที่จะมาส่งพวกเธอแทน “มันเป็นแค่เรื่องธุรกิจน่ะ ถ้าเราตกลงกันได้ เราก็เป็นพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจกันได้ แต่ถ้าไม่ได้ มันก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะต้องแตกหักกันทันทีเสียหน่อย อีกอย่าง ฉันกังวลมากกว่าว่าใครบางคนอาจจะยกเลิกความร่วมมือกับตระกูลมู่ของเราในแนวเทือกเขาคุนหลุน ถ้าฉันไม่มาส่งเขา... ในความคิดของฉัน เขาคือคนสุดท้ายที่ฉันอยากจะไปแหย่รังแตนใส่” มู่หนู่ซินกล่าวพลางมองมู่ฟานด้วยรอยยิ้ม “ฉันเป็นคนใจแคบขนาดนั้นเชียวเหรอ? ถ้าฉันทำแบบนั้น น้องสาวของคุณคงแทงฉันตายกลางดึกแน่!” มู่ฟานร้อง “คุณไม่ต้องมาส่งเราหรอก คุณควรกลับไปหาพวกนั้นนะ” เลิ่งชิงกล่าว มู่หนู่ซินส่ายหัวแล้วพูดว่า “ช่างเถอะ ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะบรรลุข้อตกลงอะไรกับพวกเขาได้หลังจากเกิดเรื่องแบบนี้ ไม่มีประโยชน์ที่ฉันจะกลับไป อีกอย่าง ฉันยังไม่มีโอกาสได้เที่ยวเล่นเลยแม้จะอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว ฉันไม่รังเกียจที่จะตามพวกคุณไปไหนมาไหนหรอก” “คุณมู่หนู่ซิน เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อพักร้อนนะครับ เราเป็นห่วงความปลอดภัยของประชาชน” มู่ฟานกล่าว “งั้นขอให้ฉันได้ร่วมเป็นพยานในความกล้าหาญของพวกคุณหน่อยเถอะ ในฐานะคนที่มีหัวใจไททัน ฉันอาจจะพึ่งพาให้ใครบางคนช่วยได้ ให้เวลาฉันหน่อยนะ” มู่หนู่ซินกล่าว “นั่นจะเป็นการช่วยเหลือพวกเราอย่างมหาศาลเลยล่ะ!” มู่หนู่ซินกดหมายเลขและคุยโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง หลังจากวางสาย เธอมองไปที่อาปาสแล้วถามด้วยดวงตาเป็นประกายว่า “มู่ฟาน คุณยังไม่ได้แนะนำเด็กน้อยคนนี้ให้ฉันรู้จักเลยนะเนี่ย ฉันกำลังสงสัยว่าคุณไปเจอสาวน้อยหน้าตาสวยขนาดนี้มาจากไหนกัน? แม้แต่ฉันยังรู้สึกอายตัวเองเลย” “อ๋อ คนนี้เหรอ? ฉันเจอเธอระหว่างทางไปไคโรน่ะ เธอบอกว่าเธอรู้สึกดึงดูดใจอย่างแรงกับเสน่ห์อันลึกลับในแบบหนุ่มเอเชียของฉัน หลังจากเหลือบเห็นความสง่างามของฉันแค่แวบเดียว เธอก็เลยตามติดฉันแจและยืนกรานให้ฉันดูแลเธอเหมือนน้องสาว คุณก็รู้ว่าสุภาพบุรุษอย่างฉันไม่มีทางปฏิเสธคำขอของสาวสวยได้ลงหรอก...” มู่ฟานร่ายยาว อาปาสกลอกตา สีหน้าเหยียดหยามของเธอสื่อให้มู่หนู่ซินเห็นชัดเจนว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่เขาพูดเลยแม้แต่นิดเดียว... มู่หนู่ซินหัวเราะคิกคัก เธอถือโอกาสผลักมู่ฟานเบาๆ เมื่อเห็นว่าปากเขายังจะพล่ามไม่หยุด “งั้นนั่นคือวิธีที่น้องสาวฉันหลงรักคุณงั้นเหรอ?” “ไม่ออกชัดเจนขนาดนั้นเชียวเหรอ? หลังจากเราสู้กันตอนช่วงรับน้อง เธอก็รีบสืบจนรู้ว่าฉันพักอยู่ที่ไหนแล้วยืนกรานจะเป็นรูมเมทกับฉัน!” มู่ฟานถอนหายใจ “มู่ฟาน ฉันจะบอกซินเซี่ยทุกอย่างที่คุณเพิ่งพูดไป!” เลิ่งชิงทนไม่ไหวอีกต่อไป ถ้าเธอไม่เตือนเขาตอนนี้ เขาอาจจะลืมไปว่าพวกเขามีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการ! “(กระแอม) ฉันแค่ล้อเล่นน่า! ไหนๆ เราก็ต้องรอข่าวจากเธออยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมฉันจะหาเรื่องเล่นสนุกฆ่าเวลาไม่ได้ล่ะ?” มู่ฟานประท้วง “พี่ชายคะ มีบางอย่างดึงดูดความสนใจของหนูค่ะ” อาปาสกล่าวอย่างราบเรียบ น้ำเสียงของอาปาสนุ่มนวลจนแล่นผ่านร่างกายของมู่ฟานราวกับกระแสไฟฟ้า เขามีแรงกระตุ้นอยากจะกอดเธอให้แน่นๆ แล้วปล่อยให้เธอกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงนั้น อย่างไรก็ตาม ทุกครั้งที่อาปาสคุยกับเขาแบบนั้น มันหมายความว่าเธอกำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่! “เรื่องอะไรเหรอ?” มู่ฟานรีบถาม “หนึ่งในพวกผู้ชายคนนั้นกำลังมีความคิดที่รุนแรงกับหนู... ถ้าหนูไม่พลาดไป เขาอาจจะเริ่มถามเกี่ยวกับตัวหนูและกำลังพยายามสืบให้รู้ว่าหนูมีความสัมพันธ์ยังไงกับคุณทันทีที่เราเดินออกมา เขาจะต้องหาโอกาสเข้ามาใกล้ชิดกับหนูให้ได้ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม” อาปาสกล่าว “ทำไมฉันจะสังเกตไม่เห็นล่ะ ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง สายตาของไอ้จู่กวงลี่นั่นแทบจะกระโจนเข้าใส่เธออยู่แล้ว!” มู่ฟานกล่าว “หนูไม่ได้หมายถึงคนนั้นต่างหาก!” อาปาสยิ้ม ซึ่งรอยยิ้มนั้นเปลี่ยนเป็นความเจ้าเล่ห์และยั่วยวนในไม่ช้า