บทที่ 0177 - เปิดโปงความจริง! “ทำไมถึงมาสายนักล่ะ?” หลิงหลิง โลลิรุ่นจิ๋วพูดพร้อมกอดอกด้วยความหงุดหงิด ม่อฟานมองดูเด็กหญิงตัวน้อยคนนี้แล้วเริ่มสงสัยว่าทำไมตาเฒ่าเปาถึงอยากให้เขามาเป็นพี่เลี้ยงเด็กแทนที่จะไปล่าสัตว์ประหลาด “นี่ยังเช้าอยู่เลย ว่าแต่เธอค้นพบอะไรบ้างหรือยัง?” ม่อฟานถาม “นี่ เอาไปดูสิ” หลิงหลิงตอบพลางยื่นแล็ปท็อปขนาดจิ๋วให้ม่อฟาน ม่อฟานชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เมื่อมองไปที่หน้าจอแล็ปท็อป เขาก็พบว่ามีหน้าจอแยกย่อยหลายส่วน แต่ละจอแสดงสถานการณ์ภายในห้องนั่งเล่นสุดหรู ห้องนอน ห้องน้ำ และห้องอื่นๆ และที่มุมขวาบนของหน้าจอก็มีนาฬิกาที่กำลังเดินอยู่ มันคือกล้องวงจรปิด! ม่อฟานตกตะลึงและตะโกนออกมาว่า “นี่เธอเป็นแฮกเกอร์เหรอ? เธอไปแอบติดตั้งกล้องวงจรปิดในบ้านคนอื่นได้ยังไงกัน?” “ขึ้นไปบนดาดฟ้ากันเถอะ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น เราจะได้ลงมือได้ทันที” หลิงหลิงตอบอย่างฉะฉาน บอกตามตรง ม่อฟานยังค่อนข้างมืดแปดด้านกับภารกิจนี้ พวกเขาคงไปยืนเฝ้าหน้าประตูบ้านของหญิงคนนั้นแล้วพุ่งเข้าไปทันทีที่ได้ยินเสียงแปลกๆ ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคงทำให้ศัตรูไก่ตื่นเปล่าๆ นอกจากนี้ พวกเขายังไม่สามารถระบุได้ว่าสัตว์ประหลาดคือใคร และมันคงเป็นปัญหาใหญ่หากจะปกป้องเด็กโดยไม่ให้ถูกสังเกตเห็น แต่ใครจะไปคิดว่าเด็กหญิงตัวน้อยผู้น่ารักอย่างหลิงหลิงจะติดตั้งกล้องไว้รอบบ้านแล้ว! มุมที่เธอเลือกนั้นสมบูรณ์แบบมาก ไม่มีจุดบอดเลย ดังนั้นถ้าคืนนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น สิ่งที่พวกเขาต้องทำก็แค่สังเกตการณ์ผ่านกล้อง และเงินหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวนก็จะตกเป็นของพวกเขา!! ------ “ยัยหนู อย่าไปนั่งบนราวกั้นแบบนั้นสิ มันอันตรายนะ” ม่อฟานเพิ่งสัปหงกไปแวบเดียว ก็เห็นหลิงหลิงไปนั่งอยู่ที่ขอบดาดฟ้าชั้นบนสุดแล้ว ร่างเล็กๆ นั่งอยู่บนขอบตึกพลางแกว่งขาไปมากลางอากาศที่สูงจากพื้นดินกว่าหกสิบเมตร ทำเอาเงามรณะวูบผ่านหน้าม่อฟานไปเลย ยัยหนู ตึกนี้สูงอย่างน้อยยี่สิบชั้นนะ! เด็กผู้หญิงทั่วไปแค่พอมองลงไปก็คงหน้ามืดแล้ว ใจคอเธอจะกล้าเกินไปหน่อยไหม? อย่างไรก็ตาม หลิงหลิงไม่ได้สนใจม่อฟาน เธอยังคงเคี้ยวอะไรบางอย่างอยู่ในปากพร้อมกับวางแล็ปท็อปไว้บนตัก สายตาเหลือบมองเส้นขอบฟ้าของเมืองที่วุ่นวายซึ่งกำลังจะสว่างไสวภายใต้สภาพอากาศที่มีเมฆมาก จากนั้นจึงสังเกตสถานการณ์ของครอบครัวนั้นผ่านกล้อง ม่อฟานนั่งลงข้างเธออย่างพูดไม่ออก เขารู้สึกแสบหน้าเล็กน้อยจากกระแสลมแรงที่พัดผ่าน เมื่อมองลงไป เขาเห็นสวนส่วนตัวที่ถูกสร้างอย่างวิจิตรบรรจง ตรงกลางเป็นสนามเด็กเล่น ทิศตะวันตกเป็นลานกว้างขนาดเล็ก ทิศใต้เป็นสระว่ายน้ำ และมีป่าละเมาะเล็กๆ กินพื้นที่ค่อนข้างกว้าง ช่วงเวลานี้เป็นเวลาหลังอาหารพอดี ผู้คนพากันออกมาเดินเล่นในสวน เด็กๆ วิ่งเล่นในสนามเด็กเล่น และได้ยินเสียงหัวเราะอันไพเราะของเด็กสาวแว่วมาจากตัวตึกบางชั้น ความสงบและความเงียบสงบปกคลุมไปทั่วบริเวณ ด้วยฉากที่กลมกลืนกันเช่นนี้ ใครจะไปคิดว่ามันจะเกี่ยวข้องกับสัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัวได้? “ฉันจะไปอาบน้ำนะคะ” เสียงของหญิงคนนั้นดังมาจากแล็ปท็อปของหลิงหลิง เมื่อได้ยินเช่นนี้ ม่อฟานก็ประหลาดใจเล็กน้อย เพราะหลิงหลิงถึงขั้นติดตั้งเครื่องดักฟังไว้ด้วย เขากะพริบตาปริบๆ แล้วรีบพูดว่า “หลิงหลิง ฉันว่าเธอคงเหนื่อยที่ต้องเฝ้าดูมานานแล้วล่ะ ให้ฉันดูต่อเองเถอะ” “นายมันบ้า หรือเห็นฉันเป็นคนโง่กันแน่? เจ้าคนลามก!” หลิงหลิงตอบพลางแค่นเสียงฮึดฮัด พูดจบเธอก็รัวนิ้วลงบนปุ่มไม่กี่ครั้ง ทันใดนั้นหน้าจอที่เฝ้าดูห้องน้ำก็มืดลงทันที ม่อฟานหัวเราะแห้งๆ แล้วถามว่า “แล้วสามีกับเด็กคนนั้นล่ะ?” “เด็กกำลังดูการ์ตูนอยู่ แต่ตัวสามีน่ะ เขาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจแล้ว” หลิงหลิงตอบ พวกเขาทั้งคู่ยังคงให้ความสนใจกับหน้าจอต่อไป แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติหรือองค์ประกอบที่น่าสะพรึงกลัวตามที่ผู้หญิงคนนั้นบรรยายไว้ ครอบครัวนี้ดูเหมือนครอบครัวปกติที่ใช้ชีวิตกันตามปกติทั่วไป “ผู้หญิงคนนั้นอาบน้ำเสร็จหรือยัง?” ม่อฟานถามขึ้นมาลอยๆ เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ยังคงมีเสียงน้ำไหลดังมาจากห้องน้ำ “ผู้หญิงก็อาบน้ำนานแบบนี้แหละ... หืม?” หลิงหลิงขมวดคิ้วเมื่อจู่ๆ เธอก็ฉุกคิดบางอย่างได้ “มีอะไรเหรอ?” ม่อฟานถามอย่างสงสัย “นายยังจำตอนที่เธอบอกว่าพบผิวหนังเปื้อนเลือดบนเสื้อเชิ้ตของสามีเมื่อเช้า ก่อนที่เธอจะรีบมาหาพวกเราได้ไหม?” หลิงหลิงพูด “จำได้สิ แล้วมันผิดปกติตรงไหน?” ม่อฟานตอบ “เธอแต่งหน้ามานะ เธอร้องไห้อย่างหนักจนเครื่องสำอางเลอะไปหมด! ทีนี้... ถ้าเธอพบว่าสามีตัวเองมีบางอย่างผิดปกติ เธอคิดว่าเธอจะมีเวลามานั่งแต่งหน้าไหม? ยังไม่รวมถึงว่าเธอจะยังมีอารมณ์มานั่งอาบน้ำนานถึงครึ่งชั่วโมงในตอนนี้อีกเหรอ!” หลิงหลิงตอบพลางเปิดหน้าจอที่เฝ้าดูห้องน้ำขึ้นมาอีกครั้ง ไอหมอกปกคลุมไปทั่วห้องน้ำ เมื่อม่อฟานจ้องมองที่หน้าจอ เขาสังเกตเห็นร่างที่มีผิวพรรณเรียบเนียนรำไร ในขณะที่เขาคิดว่าจะได้เห็นฉากสยิวเป็นของแถม เขากลับต้องอ้าปากค้างและตัวสั่นเทิ้ม! นั่นไม่ใช่ผู้หญิงที่กำลังอาบน้ำ แต่เป็นผิวหนังของมนุษย์ผู้หญิงที่แขวนอยู่ตรงนั้น!! ผิวหนังมนุษย์ที่ไร้เลือดและเนื้อดูเหมือนกับตุ๊กตายางที่ลมรั่ว แต่เส้นผมที่เปียกปอนและยุ่งเหยิงนั่นแหละคือส่วนที่น่ากลัวที่สุด “นี่มัน... เหมือนงูที่ลอกคราบเลยไม่ใช่เหรอ?” ม่อฟานอุทานออกมาด้วยความตกใจ “เหอะ มันเป็นเจ้าสิ่งนั้นจริงๆ ด้วย!” หลิงหลิงจ้องเขม็งไปที่หน้าจอ ราวกับว่าเธอสามารถมองทะลุทุกสิ่งได้ “ไอ้ตัวนั้นมันคืออะไรกันแน่??” ม่อฟานรีบถาม “มันไม่ใช่สัตว์ประหลาด แต่เป็นมนุษย์ ไว้ฉันจะอธิบายให้ฟังทีหลัง ถ้าฉันเดาไม่ผิด หญิงคนนี้ต้องกำลังออกไปก่อเรื่องข้างนอกแน่ๆ” หลิงหลิงพูด “เรียนรู้ได้ไม่จบสิ้นจริงๆ โลกนี้มีแต่เรื่องแปลกประหลาดเต็มไปหมด” ม่อฟานพูดก่อนจะถามอีกครั้ง “เธอไม่กลัวสามีจะมาเห็นเหรอ? เธอมีเวลาแค่ช่วงสั้นๆ เองนะ” “ดังนั้นเธอต้องซุ่มอยู่แถวๆ นี้แหละ” หลิงหลิงตอบ “เธอหาตัวเจอไหม??” ม่อฟานรีบถาม “ฉันจะลองดู แต่มันไม่ง่ายเลย เท่าที่ฉันรู้ เจ้าสิ่งนี้ชอบสูบเลือดของหญิงสาว มันจะยิ่งสนใจมากขึ้นถ้าเป้าหมายเป็นจอมเวท เอาล่ะ ไปซะ ไปจับตัวเธอไว้ เดี๋ยวฉันจะดูแลเด็กที่นี่เอง ไปกระชากตัวตนที่แท้จริงของเธอออกมา!” หลิงหลิงสั่งอย่างรวดเร็ว “ตกลง” ม่อฟานตอบโดยไม่ลังเลเพราะเขารู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้คับขันเพียงใด เขาตัดสินใจกระโดดลงมาจากขอบตึกทันที ซึ่งดึงดูดความสนใจของหลิงหลิงได้ในทันที เธอรีบมองตามเขาด้วยความประหลาดใจ สายตาเฝ้ามองม่อฟานที่กำลังร่วงลงมาจากตึกยี่สิบชั้น... ทันทีที่เขากำลังจะกระแทกพื้น ร่างของม่อฟานก็หายวับไปในเงามืด ฉากนี้ดูลึกลับและน่าขนลุกอย่างยิ่งภายใต้สภาพอากาศเช่นนี้ “ธาตุมืด...” หลิงหลิงพึมพำ ท่านี้อาจารย์ถังเยว่เป็นคนสอนม่อฟาน มันทำให้เขาสามารถลงจากที่สูงได้อย่างรวดเร็วโดยอาศัยเงาขนาดต่างๆ ที่เกิดจากตัวตึก แน่นอนว่าเขาเคยฝึกท่านี้กับตึกที่ต่ำกว่านี้มาก่อน ไม่อย่างนั้นเขาคงฆ่าตัวตายไปแล้วถ้าเกิดทำพลาดขึ้นมา!