บทที่ 18 — เพื่อนร่วมทีมนั้นสำคัญ สายตาที่เฉียบคมของอาจารย์ถังเยว่จับจ้องไปที่ร่างของม่อฟาน ในขณะที่นางกำลังตรวจสอบกลิ่นอายรอบตัวของม่อฟาน ริมฝีปากของนางก็อดไม่ได้ที่จะเผยอขึ้นเล็กน้อย “ม่อฟาน เจ้าช่างกล้าดีนักที่ยืนขึ้นมา ผ่านไปตั้งหนึ่งเทอมแล้ว แต่เจ้ายังไม่สามารถควบคุมดวงดาวธาตุไฟได้เลยแม้แต่ดวงเดียว ดวงดาวของเจ้ายังคงมืดมิดเสียจนมองไม่เห็นด้วยซ้ำ อย่าพยายามทำตัวเด่นหน่อยเลย!” จ้าวคุนซานรีบกล่าวขึ้นมาทันที มีการทดสอบในช่วงปลายเทอมที่ผ่านมา ซึ่งเป็นการตรวจสอบความคืบหน้าในการบำเพ็ญของนักเรียน และแน่นอนว่าไม่มีเรื่องประหลาดใดๆ เกิดขึ้น ละอองดาวของม่อฟานไม่ได้แตกต่างจากตอนที่เขาเพิ่งปลุกพลังขึ้นมาครั้งแรกเลยแม้แต่น้อย ทั้งห้องต่างรู้เรื่องนี้ดี และนั่นก็ทำให้จ้าวคุนซานและมู่ไป๋หัวเราะเยาะเขาอย่างเต็มที่! หากเจ้าเป็นคนโง่ เจ้าก็คือคนโง่ แล้วยังไงถ้าเขาปลุกพลังธาตุไฟได้? เขาไม่มีวันได้เป็นจอมเวทไปตลอดชีวิตนั่นแหละ “พรสวรรค์ธาตุไฟของเจ้านั้นดีมาก แต่ทำไมการบำเพ็ญของเจ้าถึงได้ต่ำเตี้ยเช่นนี้? ม่อฟาน มีผู้คนมากมายที่ปรารถนาอยากจะเป็นจอมเวทธาตุไฟ และเจ้าก็มีข้อได้เปรียบที่หลายคนไม่มี เจ้าต้องพยายามให้มากกว่านี้” อาจารย์ถังเยว่มองไปที่ม่อฟานพร้อมกับกล่าวด้วยความเสียดาย “ผมเข้าใจแล้วครับ อาจารย์ถังเยว่” ม่อฟานพยักหน้า หลังจากผ่านการทำสมาธิ พลังทางจิตวิญญาณของจอมเวทจะแข็งแกร่งขึ้น พลังของมันจะถึงจุดที่สามารถรับรู้รายละเอียดที่คนปกติมองไม่เห็น และยังสามารถรับรู้ถึงกลิ่นอายของจอมเวทคนอื่นๆ ได้อีกด้วย ด้วยความเข้มข้นของกลิ่นอาย เราจะสามารถกำหนดระดับการบำเพ็ญของจอมเวทคนนั้นได้อย่างคร่าวๆ ม่อฟานรู้ตั้งแต่ต้นแล้วว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะปิดบังระดับการบำเพ็ญของเขา อย่างไรก็ตาม มีสิ่งหนึ่ง หากม่อฟานปิดบังพลังของธาตุอัสนีเอาไว้และเปิดเผยเพียงกลิ่นอายของธาตุไฟ คนอื่นๆ ก็จะสัมผัสได้เพียงกลิ่นอายของธาตุไฟเท่านั้น ดังนั้นพวกเขาจึงทำได้เพียงระบุระดับการบำเพ็ญของธาตุไฟ โดยที่ไม่สามารถรับรู้ถึงอีกธาตุหนึ่งได้เลย นั่นคือเหตุผลที่ม่อฟานสามารถใช้ธาตุไฟตบตาคนอื่นได้ตามปกติ! ‘ทันทีที่ข้าอยากจะมุ่งเน้นไปที่ธาตุไฟ อาจารย์ธาตุไฟที่เก่งกาจก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพอดี ดูเหมือนว่าข้าจะมีความหวังที่จะควบคุมดวงดาวให้ครบเพื่อใช้ทักษะพื้นฐานอย่าง เพลิงพิโรธ ก่อนการสอบครั้งใหญ่ได้แล้ว’ ความมั่นใจของม่อฟานเพิ่มขึ้นทันที เอ๊ะ? ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมองข้าด้วยสายตาแปลกๆ? ดูเหมือนนางจะชื่อโจวมิน เป็นนักเรียนอันดับต้นๆ ของห้องและเป็นผู้ใช้ธาตุไฟเช่นกัน ม่อฟานรู้สึกงุนงง ข้าไม่คิดว่าข้าเคยไปล่วงเกินแม่สาวโจวมินคนนี้เลยนะ แล้วทำไมนางถึงมองข้าด้วยสายตาที่แสดงความเป็นศัตรูขนาดนี้? อีกด้านหนึ่ง คิ้วของโจวมินขมวดเข้าหากัน เมื่อเห็นไอ้ขยะการเรียนอย่างม่อฟานมองมาที่นาง นางก็ถลึงตาใส่เขาอย่างดุร้ายในทันที โจวมินไม่พอใจ ไม่พอใจอย่างยิ่ง ม่อฟานมีคุณสมบัติอะไรถึงได้มีพรสวรรค์ธาตุไฟดีกว่าข้า? อาจารย์ประจำชั้นเซวียหมู่เซิงเคยกล่าวว่าพรสวรรค์ธาตุไฟของม่อฟานนั้นดีที่สุดในห้อง ในตอนที่ปลุกพลัง เปลวเพลิงนั้นสว่างไสวชัดเจนมาก และตอนนี้อาจารย์ถังเยว่ที่เก่งกาจคนนี้ยังเอ่ยชมว่าพรสวรรค์ของเขาดีอีกด้วย ช่างเถอะ ไม่จำเป็นต้องไปโมโหกับไอ้ขยะการเรียนแบบนี้ ยังไงซะเมื่อถึงการสอบประจำปีและเขาไม่มีคุณสมบัติครบถ้วน เขาก็จะถูกไล่ออกจากโรงเรียน หมอนี่จะมีเวลาหาความสุขได้อีกเพียงแค่ครึ่งปีสุดท้ายเท่านั้นแหละ ข้าแค่ไม่เข้าใจจริงๆ เห็นได้ชัดว่าฐานะทางบ้านของเขาก็ไม่ดี พวกเขายอมเสียสละทุกอย่างเพื่อให้เขาได้เข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมเวทมนตร์เทียนหลาน แต่หลังจากปลุกพลังธาตุไฟได้ เขากลับเสเพลและขี้เกียจ เขาจะสู้หน้าครอบครัวได้อย่างไร? มโนธรรมของเขามันถูกหมากินไปหมดแล้วหรือไง? ต้องขอบคุณจ้าวคุนซานและมู่ไป๋ ที่ทำให้คนทั้งห้องรู้กันทั่วว่าม่อฟานใช้เส้นสายยัดเงินเข้ามาเรียนในห้องนี้ “อาจารย์ประจำชั้นของพวกเจ้าได้พูดกับครูถึงความสำคัญของการสอบประจำปีแล้ว ประการแรก หากพวกเจ้าไม่ผ่านเกณฑ์ พวกเจ้าจะถูกขอให้ออกจากโรงเรียน ประการที่สอง พวกเขาจะแบ่งพวกเจ้าเข้าห้องเรียนต่างๆ ตามเกรด หากพวกเจ้าได้อยู่ห้องเรียนหัวกะทิ พวกเจ้าจะได้รับสิทธิประโยชน์บางอย่างที่จะช่วยให้ได้เปรียบในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเวทมนตร์ ดังนั้นในเทอมนี้ ทุกคนไม่มีเหตุผลที่จะไม่พยายามอย่างสุดความสามารถ” อาจารย์ถังเยว่กล่าวกับทุกคน “อาจารย์ถังเยว่ครับ แล้วอาจารย์จะสอนที่ห้องเรียนหัวกะทิด้วยไหมครับ?” นักเรียนชายคนหนึ่งถามขึ้น “ใช่ ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามแผน ครูจะได้รับมอบหมายให้เป็นอาจารย์สอนวิชาเวทมนตร์ภาคปฏิบัติสำหรับห้องเรียนหัวกะทิหลังจากที่สอนพวกเจ้าเสร็จแล้ว” ถังเยว่พยักหน้าเล็กน้อย “อาจารย์ครับ ผม หยางกัว... เอ่อ ผม หวงเฟยเฟิง จะพยายามอย่างเต็มที่แน่นอนครับ!” “อาจารย์ถังเยว่ ผมก็อยากจะติดตามอาจารย์ไปในอนาคตเหมือนกันครับ” ถังเยว่ยังคงรักษาเลอยิ้มที่อ่อนโยนเอาไว้ นางบอกได้ว่าการสอนคาบแรกในวันนี้ค่อนข้างประสบความสำเร็จ ความกระตือรือร้นในการเรียนของนักเรียนถูกปลุกขึ้นมาแล้ว “อ้อ จริงด้วย หากใครในพวกเจ้าสามารถควบคุมดวงดาวได้ครบเจ็ดดวงเมื่อไหร่ ก็สามารถมาหาครูเป็นการส่วนตัวได้ ครูจะหาเวลาจากตารางงานมาสอนพวกเจ้าเพิ่มเติมให้” ถังเยว่กล่าวต่อ เฮ! เสียงโหยหวนราวกับหมาป่าดังขึ้นก้องห้องเรียนทันที เจ็ดดวงดาว กลายเป็นเป้าหมายที่ทุกคนต้องไขว่คว้าขึ้นมาในทันใด “ผมอยู่ห่างจากเจ็ดดวงไม่ไกลแล้วครับอาจารย์ถังเยว่ รอผมก่อนนะ...” “จริงเหรอ? เจ้าควบคุมได้กี่ดวงแล้วล่ะ?” “สองดวง” “ไปไกลๆ เลยไป!” “ข้าทำได้ 3 ดวงแล้ว นั่นยังดีกว่าพวกเศษสวะอย่างพวกเจ้า!” หวงเฟยเฟิงกล่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ “แค่สามดวงยังกล้าเสนอหน้ามายืนทำตัวอวดดีที่นี่อีก ข้าเกือบจะถึง 4 ดวงแล้ว เจ้าไม่รู้หรือไงว่ายิ่งลึกเข้าไปมันยิ่งยากขึ้นน่ะ?” สวี่ชิงหลินถามด้วยความดูแคลน “ตลกสิ้นดี ตลกจริงๆ พวกเจ้ากลุ่มคนไร้ประโยชน์ มู่ไป๋น่ะควบคุมดวงดาวได้ห้าดวงแล้ว ในเทอมหน้า ต่อให้เขาจะใช้เวลาสามวันไปตกปลาและอีกสองวันเล่นอินเทอร์เน็ต เขาก็ยังสามารถไปถึงเจ็ดดวงได้อย่างง่ายดาย คนแรกที่จะได้ทำงานร่วมกับอาจารย์ถังเยว่ต้องเป็นมู่ไป๋แน่นอน” จ้าวคุนซานรีบกล่าวเยาะเย้ยทันที “เชี่ย มู่ไป๋เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?” “ห้า... ห้าดวง เขาบำเพ็ญยังไงกันนะ? นั่นมันสุดยอดเกินไปแล้ว!” “ข้าได้ยินมาว่านักเรียนที่เก่งที่สุดในโรงเรียน นักเรียนธาตุอัสนีห้อง 7 ก็ควบคุมได้แค่ห้าดวงเหมือนกัน” เมื่อรู้สึกถึงบทสนทนาที่รายล้อมตัวเขา มู่ไป๋ก็รู้สึกเหมือนตัวเขาเริ่มจะลอยขึ้น อย่างไรก็ตาม เพื่อที่จะแสดงออกถึงนิสัยที่ดูเป็นผู้ใหญ่และสำรวม มู่ไป๋จะไม่แสดงท่าทีพึงพอใจต่อคำชมเหล่านั้นออกมา เพราะนั่นจะทำให้เขาดูเหมือนพวกขี้อวดทั่วไป ไอ้หมอนี่ จ้าวคุนซาน ถึงมันจะดูโง่ไปหน่อยและพึ่งพาไม่ได้เวลาทำเรื่องต่างๆ แต่มีสิ่งหนึ่งที่มันทำได้ดีมาก คือเมื่อไหร่ที่ ‘เจ้านาย’ ต้องการความสนใจแต่ไม่สามารถแสดงออกเองได้ จ้าวคุนซานจะกระโดดเข้ามาได้ถูกจังหวะเสมอ มันไม่ใช่ว่าข้าจะกระโดดออกไปป่าวประกาศเองได้ว่า “ท่านพ่อคนนี้ควบคุมได้ห้าดวงแล้วนะ” ทุกครั้งที่มีคนพูดเรื่องสามดวงหรือสองดวง แล้วทำเป็นตกใจกับสี่ดวง นั่นมันดูราคาถูกเกินไป ไม่สอดคล้องกับมาดนายน้อยของตระกูลข้าเลย หากให้จ้าวคุนซานเป็นคนพูดแทนล่ะก็ มันช่างลงตัวที่สุด วิธีนี้เขาสามารถแสดงให้ทุกคนเห็นว่าเขาเก่งกาจแค่ไหน โดยที่ยังรักษาภาพลักษณ์เอาไว้ได้! ชีวิตก็เหมือนกับการเล่นเกม League of Legends ไม่ใช่แค่เจ้าต้องเล่นเก่งเท่านั้น แต่มันยังสำคัญมากที่เพื่อนร่วมทีมต้องรู้วิธีที่จะส่งเสริมเจ้าด้วย!