บทที่ 2639: การต่อสู้ทางปัญญา “เหล่าจ้าว ฉันจะพาทุกคนไปที่ปลอดภัยก่อน นายหาทางหนีเอาเองนะ!” ม่อฟานโยนภาระอันหนักอึ้งให้จ้าวหม่านเหยียนทันที “อย่า...” จ้าวหม่านเหยียนกำลังจะปฏิเสธ แต่เจียงเส้าซวี่, มู่ไป๋, ซินเซี่ย และกวนซ่งตี้ต่างรีบว่ายน้ำตามม่อฟานไป ทิ้งจ้าวหม่านเหยียน สิ่งมีชีวิตสีน้ำเงินเงิน และเหล่ามนุษย์ฉลามที่กำลังพุ่งเข้าหาเขาไว้เบื้องหลัง! จ้าวหม่านเหยียนพูดไม่ออก เขาเหลือบมองสัตว์พันธสัญญาของตัวเองที่ทำหน้าตาสบายใจเฉิบ “เป็นเพราะแกแท้ๆ ฉันไม่สนแกแล้ว!” จ้าวหม่านเหยียนคำราม เขาพุ่งตัวออกไปเหมือนลูกศร มุ่งหน้าไปยังรูด้านล่าง เขารู้สึกถึงกระแสน้ำจางๆ ในรูนั้นที่นำไปสู่ท่อบางอย่าง มันอาจจะพาเขาไปยังทางออกอื่นก็ได้ เพื่อนร่วมทีมทิ้งเขาไปหมดแล้ว เขาต้องหาทางหนีด้วยตัวเอง! จ้าวหม่านเหยียนอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปหลังจากว่ายมาได้ห้าร้อยเมตร ไม่ว่ายังไงสิ่งมีชีวิตตัวนี้ก็คือสัตว์พันธสัญญาตัวแรกของเขา มันอาจจะตะกละไปหน่อย แต่เขาก็ไม่สามารถทิ้งมันไว้ให้พวกมนุษย์ฉลามรุมสังหารได้! จ้าวหม่านเหยียนสัมผัสที่แหวน เขาไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งมันจริงๆ เขาแค่ใช้มันดึงความสนใจพวกมนุษย์ฉลามเท่านั้น เขาตั้งใจจะเรียกสัตว์พันธสัญญากลับเข้าแหวนเมื่อถึงระยะไกลที่สุด ทว่า ทันทีที่จ้าวหม่านเหยียนหันกลับไป เขาก็รู้สึกถึงกระแสน้ำอันรุนแรงที่พุ่งเข้าหาเขา มันรู้สึกเหมือนเขากำลังขับแลมโบกินีไปตามถนน แล้วจู่ๆ เฟอร์รารี่ก็แซงเขาไปพร้อมกับเสียงคำรามอย่างโอหัง และทิ้งให้เขากินฝุ่น! “บ้าเอ๊ย มันหนีเร็วกว่าฉันอีก!” จ้าวหม่านเหยียนอุทาน สิ่งมีชีวิตสีน้ำเงินเงินพุ่งไปเหมือนตอร์ปิโด จ้าวหม่านเหยียนมองเห็นแสงลึกลับของมันในน้ำที่มืดมิด ศักดิ์ศรีของจ้าวหม่านเหยียนถูกทำลาย ในฐานะจอมเวทธาตุน้ำระดับซุปเปอร์ สัตว์ประหลาดทะเลทั่วไปไม่น่าจะตามความเร็วของเขาในน้ำทัน ในวันแรกที่เขาเป็นจอมเวท พ่อของเขาบอกทันทีว่า แพ้การต่อสู้ไม่เป็นไร แต่ต้องวิ่งให้เร็วกว่าคนอื่นถ้าจำเป็น! ด้วยเหตุผลบางอย่าง สัตว์พันธสัญญาของเขาได้รับรู้ความจริงนี้ด้วยตัวเองก่อนที่เขาจะมีโอกาสถ่ายทอดคำสอนของบรรพบุรุษเสียอีก! สิ่งมีชีวิตสีน้ำเงินเงินว่ายมาตรงหน้าจ้าวหม่านเหยียนและยื่นหางมาในระยะที่เขาคว้าถึง จ้าวหม่านเหยียนซาบซึ้งใจมาก มันยังรู้จักยื่นมือเข้าช่วย เขาไม่ได้เลี้ยงมันมาเสียเปล่า! จู่ๆ ก๊าซประหลาดก็พุ่งออกมาจากใต้หางของสิ่งมีชีวิตสีน้ำเงินเงินและส่งตัวมันพุ่งออกไปไกลกว่าพันเมตร ในทางกลับกัน จ้าวหม่านเหยียนถูกแรงกระแทกกระเด็นไปทิศตรงข้ามสองร้อยเมตร จ้าวหม่านเหยียนไม่แน่ใจว่าก๊าซนั้นทำมาจากอะไร แต่มันได้กลิ่นเหมือนศพเน่าของหมีหนามและมนุษย์ฉลาม เขาแทบจะอาเจียน! “ไอ้ลูกหมา ฉันจะเอาแกมาทำแกงเผ็ด!” ใบหน้าของจ้าวหม่านเหยียนแดงก่ำด้วยความโกรธ “แกกล้าวิ่งแซงฉันเหรอ? กลับมานี่!” จ้าวหม่านเหยียนบีบแหวนพันธสัญญา แหวนเริ่มเปล่งแสง สิ่งมีชีวิตสีน้ำเงินเงินถูกพันธนาการด้วยแสงสีฟ้าทันที ร่างมหึมาของมันหดตัวลงเป็นลำแสง ซึ่งถูกแหวนของจ้าวหม่านเหยียนดูดซับเข้าไปอย่างรวดเร็ว เดิมทีแหวนพันธสัญญานั้นโปร่งใส แต่ตอนนี้มีลูกอ๊อดตัวน้อยว่ายไปมาอยู่ในนั้น มันมีพื้นที่เหลือเฟือในแหวนให้ว่ายเล่น “ออกมาเดี๋ยวนี้!” จ้าวหม่านเหยียนเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น เขาเรียกสิ่งมีชีวิตนั้นออกมาจากแหวนทันที จ้าวหม่านเหยียนคว้ากลุ่มแสงที่ห่อหุ้มสัตว์พันธสัญญาไว้ แล้วโยนมันใส่พวกมนุษย์ฉลามที่ไล่ตามมาข้างหลังราวกับว่ามันคือโปเกบอล! สิ่งมีชีวิตสีน้ำเงินเงินร้องออกมาอย่างน่าสงสาร ราวกับรู้ซึ้งถึงความผิดของตนเอง ความเร็วของมันบ้าคลั่งมาก แม้ว่าจ้าวหม่านเหยียนจะโยนมันกลับไปข้างหลังหลายร้อยเมตร แต่มันใช้เวลาเพียงครึ่งวินาทีก็ว่ายกลับมาตามจ้าวหม่านเหยียนทัน “รีบมาให้ฉันขี่ซะถ้าสำนึกผิดแล้ว!” จ้าวหม่านเหยียนคำราม มันว่ายมาหาจ้าวหม่านเหยียนทันที คราวนี้มันไม่ได้ยื่นหางเหม็นๆ ให้เขา แต่เอียงหลังให้แทน จ้าวหม่านเหยียนกระโดดขึ้นไปบนหลังของมัน มีครีบนุ่มๆ สองอันยื่นออกมาจากหลังใกล้กับมือของเขา เขารู้สึกเหมือนกำลังควบคุมมันอยู่เมื่อวางมือลงบนครีบนั้น “ฟังนะ ถ้าฉันดึงครีบนี้ไปทางขวา แกต้องไปทางขวา ถ้าฉันดึงไปข้างหน้า แกต้องเพิ่มความเร็ว ถ้าฉันดึงกลับ แกต้องลดความเร็ว ถ้าฉันดึงขึ้น...” จ้าวหม่านเหยียนอธิบายต่อ สิ่งมีชีวิตสีน้ำเงินเงินอาจจะเร็ว แต่มันรู้จักแค่พุ่งไปข้างหน้า พวกมนุษย์ฉลามค่อยๆ ล้อมรอบมันจากมุมต่างๆ ถ้าทั้งคู่ต้องการฝ่าวงล้อมมนุษย์ฉลาม พวกเขาต้องหลอกล่อพวกมันก่อน เพื่อไม่ให้พวกมันรู้ว่าทั้งสองจะไปทางไหน คราวนี้มันเชื่อฟังมาก แม้จะเพิ่งเกิดได้ไม่กี่วัน แต่มันค่อนข้างฉลาดและเข้าใจคำพูดของจ้าวหม่านเหยียนคร่าวๆ จ้าวหม่านเหยียนใช้ครีบของมันเหมือนจอยสติ๊กและใช้มันหลบหลีกพวกมนุษย์ฉลาม เขาแสร้งทำเป็นว่ายเข้าไปในวงล้อมของมนุษย์ฉลาม แต่จู่ๆ ก็พุ่งออกไปทางช่องว่าง ประสบการณ์ในการแข่งรถข้างถนนและเล่นเกมทำให้เขาควบคุมสิ่งมีชีวิตสีน้ำเงินเงินได้อย่างชำนาญ “แกมีท่าโจมตีไหม? ฉันต้องศึกษาเส้นทางรอบๆ และหาทางที่ถูกต้อง การใช้เวทมนตร์จะทำให้ฉันเสียสมาธิ” จ้าวหม่านเหยียนถามมัน จิ๊บ! “เปิดทางให้เราที” จ้าวหม่านเหยียนบอก มันโบกหางเป็นการตอบรับ มันเร่งความเร็วและอ้าปากกว้าง จ้าวหม่านเหยียนคิดว่ามันจะพ่นไฟ พายุ น้ำแข็ง หรือลำแสงทำลายล้างเหมือนสัตว์อสูรส่วนใหญ่ แต่มันกลับแค่อ้าปากค้างไว้ เงาประหลาดพุ่งออกมาจากปากของมันและขยายตัวอย่างรวดเร็ว เงานั้นกลืนกินสัตว์อสูรมนุษย์ฉลามที่ขวางทางอยู่ทันที! มันกลืนสัตว์อสูรมนุษย์ฉลามที่ตัวใหญ่กว่าปากของมันด้วยการกัดเพียงคำเดียว! สิ่งที่แปลกก็คือ... ร่างกายของสิ่งมีชีวิตสีน้ำเงินเงินไม่ขยายใหญ่ขึ้นเลยแม้จะกลืนสัตว์อสูรมนุษย์ฉลามเข้าไปหลายตัวพร้อมกัน ราวกับว่าสัตว์อสูรมนุษย์ฉลามที่มันเพิ่งกลืนเข้าไปเป็นเพียงกุ้งตัวเล็กๆ ไม่กี่ตัว... จ้าวหม่านเหยียนตกตะลึง ไอ้ตัวนี้มันรู้จักแค่กินกับกลืนศัตรูอย่างเดียวเหรอ? เขาขอให้มันเปิดทางให้ แต่มันดันกินสิ่งกีดขวางเข้าไปแทน!