บทที่ 2688: แปดอัคคีลัญจกร “บัดซบ! นั่นมันตัวอะไรกัน?!” จ้าวจิงกรีดร้องออกมา ดาราจักรโลหิตคือไพ่ตายของจ้าวจิง หากพวกเขาต้องการยึดภูเขาฟานเสวี่ยให้สำเร็จ ต้องพึ่งพาการตกลงมาของดาราจักรโลหิตนี้ แต่ใครจะไปคาดคิดว่ามันจะก่อให้เกิดเพียงแผ่นดินไหวเล็กน้อยโดยที่ไม่ได้สร้างความเสียหายให้กับภูเขาฟานเสวี่ยมากนัก? จ้าวจิงจ้องมองจ้าวม่านเหยียนด้วยความเคียดแค้น เขาอยากจะพุ่งเข้าไปบีบคออีกฝ่ายให้ตายคามือ ยามที่ตกอยู่ในอันตราย ผู้คนมักจะทุ่มเทตบะทั้งหมดเพื่อรักษาชีวิตตนเอง จ้าวจิงมองดูเวทมนตร์ป้องกันที่ซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ ของจ้าวม่านเหยียนแล้วก็หมดความปรารถนาที่จะโจมตีไปชั่วขณะ “จ้าวจิง มุ่งเป้าไปที่ม่อฟาน การล้มเขาให้ได้คือสิ่งสำคัญที่สุด” ปรมาจารย์ไป๋ซงกล่าว จ้าวจิงเริ่มหมดความอดทน หากเขาโจมตีม่อฟานด้วยดาราจักรโลหิต เขาอาจทำให้หมอนั่นบาดเจ็บสาหัส หรือบางทีอาจจะฆ่าม่อฟานได้เลย “ข้าไม่สามารถบังคับให้ดาราจักรโลหิตตกลงมาเฉพาะจุดได้” จ้าวจิงกล่าวอย่างท้อแท้ ปรมาจารย์ไป๋ซงมองไปยังดาราจักรโลหิตที่กำลังจางหายไปบนท้องฟ้า และชำเลืองมองต้นไม้ปีศาจที่กำลังเหี่ยวเฉาอย่างรวดเร็ว มันก็สมเหตุสมผล หากสามารถกำหนดเป้าหมายให้ดาราจักรโลหิตตกลงเฉพาะจุดได้ นั่นก็แทบจะถือว่าเป็นกึ่งคำสาปต้องห้ามแล้ว “คนที่มีเกราะเหมือนกระดองเต่าสีทองนั่นแข็งแกร่งมาก เราต้องระวังเขาไว้” ปรมาจารย์ไป๋ซงขมวดคิ้ว มีผู้เชี่ยวชาญซ่อนอยู่ในภูเขาฟานเสวี่ยไม่น้อยเลย พวกเขาคำนวณพลาดและบุ่มบ่ามเกินไป แม้จะยากลำบากเพียงใด พวกเขาก็ต้องยึดภูเขาฟานเสวี่ยมาให้ได้! “เหอะ! ข้ารู้ว่าเขาเป็นใคร ข้าไม่คิดเลยว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ข้านึกว่าเป็นแค่ข่าวลือที่ปล่อยออกมาเพื่อให้จ้าวยิ่วเฉียนสับสน ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเรื่องจริง” จ้าวจิงจ้องมองจ้าวม่านเหยียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งร้าย “เขาคือใคร?” ปรมาจารย์ไป๋ซงถาม “จ้าวม่านเหยียน” ปรมาจารย์ไป๋ซง ปรมาจารย์หลานจู๋ และปรมาจารย์ชิงหลาน ต่างมีสีหน้าตกตะลึง ตอนนี้พวกเขาทั้งหมดต่างจ้องเขม็งไปที่จ้าวม่านเหยียน เมื่อพิจารณาจากพลังเทวะของจ้าวม่านเหยียนในตอนนี้ บรรดาปรมาจารย์ต่างคิดว่าเขาเป็นใครบางคนที่มีระดับทัดเทียมกับพวกตน ไม่มีใครคาดคิดว่าคนผู้นี้จะเป็นจ้าวม่านเหยียนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบุตรชายไร้ค่าของมหาเศรษฐี ปรมาจารย์ไป๋ซงเคยดูถูกเขาและปฏิเสธที่จะสอนสั่งจ้าวม่านเหยียนต่อ จ้าวม่านเหยียนใช้เวลาเพียงไม่กี่ปีในการพัฒนาความแข็งแกร่งจนทัดเทียมกับเหล่าปรมาจารย์ จ้าวจิงนั่นเองที่เป็นคนเสนอให้จ้าวยิ่วเฉียนฆ่าจ้าวม่านเหยียน ในบรรดาผู้สืบทอดของตระกูลจ้าว จ้าวม่านเหยียนเป็นคนที่แปลกประหลาดที่สุด จ้าวม่านเหยียนสามารถคว้าอันดับหนึ่งในการแข่งขันระดับโลกและมีแนวโน้มว่าจะได้ควบคุมงบประมาณของสายเลือดตระกูลจ้าว จ้าวหจิงและจ้าวยิ่วเฉียนคลุกคลีอยู่ด้วยกันตลอดทั้งปี เขาโน้มน้าวให้จ้าวยิ่วเฉียนกำจัดพี่ชายของตนเอง ทางตระกูลโปรดปรานคนน้องมากกว่าอยู่แล้วแต่ก็ยังลังเล ในที่สุดจ้าวจิงก็เกลี้ยกล่อมจ้าวยิ่วเฉียนได้สำเร็จและแนะนำเขาให้รู้จักกับหอนักฆ่า จ้าวจิงไม่คิดเลยว่าจ้าวยิ่วเฉียนจะเป็นไอ้งั่ง เขาไม่สามารถกำจัดจ้าวม่านเหยียนได้ และไอ้คนไร้ค่าคนนี้ก็มาปรากฏตัวในวันนี้และทำลายแผนการทั้งหมดของเขา! “เรื่องนั้นช่างมันก่อนเถอะ ตอนนี้เราต้องรีบจบการต่อสู้ครั้งนี้ให้เร็วที่สุด” จ้าวจิงตัดสินใจ “ตกลง” เหล่าปรมาจารย์พยักหน้า พวกเขาจะเลือกอะไรได้ล่ะ? ในตอนนั้นราชามารเพลิงพุ่งเข้าใส่พวกเขาอย่างโหดเหี้ยม ผู้อาวุโสผังผู้ครอบครองพลังเวทธาตุน้ำได้รับบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้ว ม่อฟานฉวยโอกาสนั้นพุ่งเข้าใส่เขา ทรวงอกของผู้อาวุโสผังมีแผลไหม้ เขาเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส กระทั่งจะร่ายเวทมนตร์ง่ายๆ ก็ยังทำไม่ได้เพราะความเจ็บปวด เมื่อเขาเห็นราชามารเพลิงพุ่งเข้าใส่ เขาก็กรีดร้องและหลบหนีไป “เพลิงพิภพฉีกนภา!” ม่อฟานฉีกอากาศตรงหน้าออกไปหลายพันลี้ แมกมาที่ร้อนระอุทะลักออกมาตามรอยแยก ก่อเกิดเป็นรอยแยกยาวเหยียดในหุบเขาพร้อมด้วยแมกมาที่เดือดพล่าน หุบเขารอยแยกนั้นลอยอยู่กลางอากาศและขวางทางของผู้อาวุโสผังไว้ ม่อฟานฉีกมันให้กว้างขึ้นไปอีก แมกมาพุ่งตรงเข้าหาผู้อาวุโสผังจากหุบเขารอยแยกนั้น เปลวไฟที่แผดจ้าเข้มข้นเสียจนผู้อาวุโสผังไม่รู้จะหลบหนีไปทางไหน “อย่าเอาแต่หนีสิ!” ปรมาจารย์หลานจู๋ตะโกนใส่เขา ผู้อาวุโสผังมีสีหน้าลำบากใจและตื่นตระหนก เขารวบรวมพลังทั้งหมดเพื่อตีลังกาหลบอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า และหลบเลี่ยงลาวาที่พุ่งเข้ามาได้อย่างหวุดหวิด “เรียกหนานหรงนีมา ข้าต้องการให้นางรักษาแผลของข้าก่อนที่มันจะฉีกขาดไปมากกว่านี้!” ผู้อาวุโสผังตะโกน “นางกับหนานหรงสวี่กำลังรับมือมู่หนิงเสวี่ยอยู่” ผู้อาวุโสโซ่วตอบกลับ “ระวัง!” ผู้อาวุโสผังรีบหันขวับตามคำเตือนของผู้อาวุโสโซ่ว ม่อฟานปรากฏตัวออกมาจากรอยแยกแมกมาโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ร่างของเขาลุกโชนไปด้วยเพลิงสวรรค์ ผู้อาวุโสผังสงสัยว่าม่อฟานข้ามระยะทางหลายพันลี้มาในชั่วพริบตาได้อย่างไร “แปดอัคคีลัญจกร!” ม่อฟานเหยียดฝ่ามือขวาออก เขาใช้มืออีกข้างกดทับลงไป และเส้นผมเปลวเพลิงก็ตั้งชันขึ้นจากราก ตูม! ตูม! ตูม! แมกมาจากรูปแบบเพลิงสวรรค์ทั้งแปดพุ่งเป้าไปที่ผู้อาวุโสผังพร้อมกัน ผู้อาวุโสผังเรียกเกราะเวทมนตร์ โล่ และอาวุธพิทักษ์ออกมา ทันใดนั้น แสงป้องกันสามสายก็โอบล้อมรอบกายเขา: สีฟ้าน้ำทะเล สีเขียวอ่อน และสีขาวน้ำแข็ง ทว่า พลังป้องกันทั้งสามกลับมลายหายไป ผู้อาวุโสผังถูกบีบให้ต้องเผชิญหน้ากับแปดอัคคีลัญจกรด้วยตัวเอง เขากรีดร้องด้วยความทรมาน ก่อนที่เขาจะได้ทันส่งเสียงร้อง ใบหน้าของเขาก็ถูกเผาไหม้ไปเสียแล้ว เปลวไฟพวยพุ่งออกมาจากดวงตา จมูก และปาก เพลิงลามไปทั่วทั้งร่างและแผดเผาเขา เมื่อเปลวไฟจากแปดอัคคีลัญจกรดับลง ผู้อาวุโสผังก็ทรุดตัวลงกับพื้น ร่างกายถูกเผาจนดำเป็นตอตะโก เขาแทบจะไม่รอดชีวิต เขาคลานไปตามพื้นด้วยความเจ็บปวด ดวงตาเต็มไปด้วยความทรมานและความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอด เขาคลานไปหาหนานหรงนี ตอนนี้มีเพียงนางเท่านั้นที่ช่วยชีวิตเขาได้ “ไอ้ระยำ ข้าจะฆ่าเจ้า!” ผู้อาวุโสโซ่วคำรามด้วยความโกรธแค้น ผู้อาวุโสโซ่วมีความสนิทสนมกับผู้อาวุโสผังมาก เมื่อเห็นผู้อาวุโสผังต้องทนทุกข์เช่นนี้ ผู้อาวุโสโซ่วก็ไม่สามารถควบคุมโทสะของตนได้ แขกผู้มาเยือนทั้งสามจากตระกูลจ้าวต่างพากันขวัญผวา พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าผู้อาวุโสผัง ผู้เชี่ยวชาญระดับจอมเวทมนตร์ที่ฝึกปรือสองธาตุจนเชี่ยวชาญถึงขีดสุด จะเกือบต้องมาจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของแปดอัคคีลัญจกรของม่อฟาน