บทที่ 548: แวมไพร์ก็นับเป็นอันเดดเหมือนกัน ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย XephiZ เรียบเรียงโดย Aelryinth ทั้งสถาบันไข่มุกต่างตกอยู่ในความโกลาหล ข่าวเรื่องการประลองที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงเช้าแพร่กระจายไปทั่วโรงเรียนในหลายรูปแบบ โม่ฟานซึ่งเดิมทีก็เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงของโรงเรียนอยู่แล้ว จู่ๆ ก็กลายเป็นบุคคลในตำนานไปในทันที ผู้คนมากมายต่างเฝ้ารอที่จะได้เห็นผลการแข่งขันรอบคัดเลือกตัวแทนที่กำลังจะมาถึง อย่างไรก็ตาม คนที่สนิทกับโม่ฟาน รวมถึงเพื่อนร่วมทีมของเขาต่างรู้ดีว่าเขาจะไม่ปรากฏตัวในการประลองครั้งต่อๆ ไป เพราะเขากำลังจะออกจากเมืองมนตราเพื่อมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวงโบราณที่น่าสะพรึงกลัว มีผู้คนจำนวนมากอพยพออกมาจากเมืองหลวงโบราณ เนื่องจากมีชีวิตนับไม่ถ้วนต้องสังเวยให้กับพวกอันเดดในความวุ่นวายที่เกิดขึ้นเมื่อเร็วๆ นี้ บางคนอธิบายว่ามันเป็นภัยพิบัติที่เลวร้ายที่สุดในรอบพันปี ในขณะที่บางคนคิดว่าผู้คนแค่พูดเกินความจริงไปเอง... อย่างไรก็ตาม แม้แต่นักล่าฝีมือฉกาจที่กลับมาจากการสืบสวนก็ยังไม่เต็มใจที่จะเอ่ยถึงเรื่องนี้ แม้แต่จู้เหมิง ผู้เสนอแผนยุทธศาสตร์กำจัดภัยคุกคาม ก็ยังเดินทางมาบัญชาการสถานการณ์ด้วยตัวเอง ซึ่งเป็นเครื่องบ่งชี้ชัดเจนว่าการรุกรานของพวกอันเดดไม่ใช่เพียงแค่ข่าวลือ ไม่มีใครสามารถอธิบายได้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่เมืองหลวงโบราณกันแน่ โม่ฟานไม่ได้ไปที่นั่นเพื่อไขปริศนาที่น่ากลัว แต่เพื่อไปตามหาคนคนหนึ่ง... เพื่อนที่เขาเติบโตมาด้วยกัน เพื่อนซี้ที่ดั้นด้นไปยังทะเลสาบตงถิงเพียงเพื่อตามหาเขาในยามที่เขากลายร่างเป็นปีศาจ จิตวิญญาณระดับกลั่นสองดวงที่หมอนั่นใช้เงินเก็บทั้งหมดซื้อมา... โม่ฟานยังคงเก็บมันไว้กับตัว เป็นความจริงที่ข้อความในโทรศัพท์ของเขาคือประกาศแจ้งการเสียชีวิต ทว่าเมื่อเป็นเรื่องของเพื่อนคนนี้ หลักการของโม่ฟานคือ: เขาจะไม่ยอมแพ้จนกว่าจะได้เห็นเพื่อนด้วยตาตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นหรือตายก็ตาม! เพียงประโยคเดียวยังไม่เพียงพอที่จะประกาศว่าเพื่อนรักของเขาเสียชีวิตแล้ว และไม่เพียงพอที่จะบอกว่าเพื่อนของเขาได้หายไปจากโลกนี้ตลอดกาล ทั้งคู่ต่างเป็นผู้รอดชีวิตจากภัยพิบัติเมืองป๋อ ดังนั้นพวกเขาจึงรู้ดีว่าชีวิตนั้นล้ำค่าเพียงใดหลังจากผ่านการนองเลือดและการเสียสละมามากมาย ต่อให้เพื่อนของเขาจะตายไปแล้ว ต่อให้ร่างกายจะไม่หลงเหลืออยู่แล้ว เขาก็ต้องไปยืนยันความจริงด้วยตัวเอง! หากเขายังมีชีวิตอยู่ในมุมมืดสักแห่งบนโลกนี้ ต่อให้จะอยู่ท่ามกลางมหาสมุทรแห่งอันเดด เขาก็จะเปิดทางและพาเพื่อนกลับมาให้ได้! มันเป็นคำสัญญาที่พวกเขามีให้กัน และจางเสี่ยวโหวก็ได้ทำตามสัญญานั้นไปแล้วครั้งหนึ่ง! คราวนี้ถึงตาของเขาบ้าง... — หมอกแห่งความมืดกำลังปกคลุมเมืองที่ทันสมัย โม่ฟานนึกถึงคำพูดของอ้ายเจียงถูขึ้นมาทันทีในขณะที่เขากำลังเดินไปตามถนน จอมเวททหารมักจะเผชิญกับความเสี่ยงถึงชีวิตเสมอเมื่อต้องต่อสู้กับสัตว์อสูร จางเสี่ยวโหวเองก็มีความเสี่ยงเช่นเดียวกัน แต่โม่ฟานไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้นเลย เขาพยายามเกลี้ยกล่อมให้จางเสี่ยวโหวถอนตัวตั้งแต่ตอนที่หมอนั่นตัดสินใจเข้ากองทัพ แต่เมื่อเขานึกถึงภาพที่จางเสี่ยวโหรร้องไห้ออกมาขณะที่กอดเหออวี่ไว้ในอ้อมแขน... ในฐานะพี่ชาย เขารู้ดีว่าเขาจะไม่มีวันเปลี่ยนใจจางเสี่ยวโหวได้ จางเสี่ยวโหวเติบโตขึ้นมากในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เขาเยือกเย็นในการจัดการเรื่องต่างๆ และสามารถรักษาความสงบได้เมื่อต้องต่อสู้กับสัตว์อสูร เขาเป็นจอมเวททหารที่ยอดเยี่ยม แต่เขามักจะทำตัวเหมือนเด็กเสมอเมื่ออยู่กับโม่ฟาน เขาอยากจะอวดความสำเร็จของตัวเองและเชื่อฟังคำพูดของโม่ฟานอย่างที่สุด ในความเป็นจริง โม่ฟานรู้ดีว่าหมอนั่นแค่ต้องการได้รับการยอมรับจากเขาเท่านั้นเอง แสงไฟถนนสาดส่องลงมาที่โม่ฟาน ลากเงาของเขาให้ยาวไปตามพื้นถนน... มันเป็นเวลาดึกมากแล้ว และมีไฟเพียงไม่กี่ดวงที่ยังเปิดอยู่ ถนนเงียบสงบจนได้ยินเสียงฝีเท้าของคนเดินถนนที่เดินผ่านไป แสงไฟถนนสีเหลืองสาดส่องลงบนสิ่งต่างๆ รถยนต์ที่จอดผิดกฎหมายริมถนน ถนนที่สะอาดสะอ้าน ร่างที่โดดเดี่ยวบนท้องถนน... และในความมืดที่แสงไฟเข้าไม่ถึง หญิงสาวผู้งดงามในชุดหุ่นเพรียวบางกำลังยืนอยู่บนยอดเสาไฟถนน เธอกำลังจ้องมองชายหนุ่มที่เดินอย่างโดดเดี่ยวภายใต้แสงไฟนั้น ทันใดนั้น ร่างที่โดดเดี่ยวก็หยุดกะทันหัน เขาค่อยๆ หันกลับมาและเหลือบมองไปยังความมืดเหนือเสาไฟถนน “อย่าลืมสิ ฉันเองก็มีธาตุมืดเหมือนกัน” โม่ฟานตะโกนเรียกหญิงสาวแปลกหน้าด้วยรอยยิ้ม หญิงสาวเริ่มลนลาน รีบหันหลังกลับเพื่อหนีเข้าไปในความมืด “อย่าไปเลย” โม่ฟานรั้งเธอไว้ หญิงสาวที่ยืนอยู่บนเสาสั่นสะท้าน แต่เธอก็ยังไม่ยอมเผยตัว เธอเพียงแค่จ้องมองโม่ฟานด้วยดวงตาที่เป็นประกาย “ฉันต้องการให้เธอช่วย” โม่ฟานกล่าว “ฉันเหรอคะ?” เสียงใสที่เต็มไปด้วยความระมัดระวังตอบกลับมา โม่ฟานพยักหน้า หญิงสาวในความมืดดูเหมือนจะดีใจมากจนเกือบจะตกจากเสาไฟ “คุณต้องการให้ฉันช่วยเรื่องอะไรคะ?” เสียงของเธอชัดเจนท่ามกลางค่ำคืนที่เงียบสงัด “ฉันกำลังจะไปเมืองหลวงโบราณ ที่นั่นเป็นอาณาเขตของพวกอันเดด เท่าที่ฉันรู้มา...” โม่ฟานไม่ได้พูดต่อจนจบประโยค “แวมไพร์ก็นับเป็นอันเดดประเภทหนึ่งค่ะ” หญิงสาวพูดต่อให้จบ “อืม ฉันเลยหวังว่าเธอจะไปกับฉัน” โม่ฟานพูดอย่างจริงจัง “คุณเป็นรุ่นพี่ของฉัน คุณสั่งให้ฉันทำอะไรก็ได้เลยค่ะ” หญิงสาวดูเหมือนจะมีความสุขมาก ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น “อะ...เอาล่ะ” โม่ฟานรู้สึกแปลกๆ เมื่อเธอเรียกเขาว่ารุ่นพี่ หลิวหรูค่อยๆ ลอยลงมาที่พื้น เธอเป็นหญิงงามอยู่แล้วตั้งแต่ก่อนจะกลายเป็นแวมไพร์ เป็นไปได้ว่าหนุ่มๆ ที่อยู่ในถนนเส้นเดียวกันคงจะแอบหลงรักเธอ อย่างไรก็ตาม หลังจากกลายเป็นแวมไพร์ กลิ่นอายของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายของเธอไม่ได้ผอมบางเหมือนแต่ก่อน ตอนนี้เธออยู่ในช่วงระหว่างความเป็นวัยรุ่นและความเป็นผู้ใหญ่ ดูไร้เดียงสาแต่ก็น่าหลงใหล กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเธอจะล่อลวงวิญญาณของผู้ชายให้หลงใหลโดยไม่รู้ตัว กลิ่นนั้นพวยพุ่งออกมาจากผิวพรรณที่ดูอ่อนเยาว์ ความไร้ชีวิตชีวาที่ควรจะมีในแวมไพร์นั้นขาดหายไป แต่มันกลับเพิ่มความสูงส่งให้กับหลิวหรู ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงเด็กสาวธรรมดา เธอมีเสน่ห์มาก โม่ฟานต้องยอมรับว่าเธอดูมีเสน่ห์ดึงดูดใจมากกว่าแต่ก่อนมาก เมื่อความคิดที่ว่าหญิงสาวคนนี้แอบเข้ามาในห้องของเขาเป็นครั้งคราว นอนข้างๆ เขา และกดริมฝีปากสีแดงของเธอลงบนลำคอของเขาผุดขึ้นมาในหัว เขาก็สัมผัสได้ถึงเส้นเลือดที่เต้นเป็นจังหวะ “เกิดอะไรขึ้นกับคุณเหรอคะ?” หลิวหรูถามเบาๆ พลางก้าวเข้ามาใกล้ “อ๋อ เปล่า... ว่าแต่ มีแวมไพร์ตัวไหนแถวนี้รังแกเธอหรือเปล่า? ถ้ามีก็บอกฉันได้นะ” โม่ฟานรีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อซ่อนความเขินอาย “เคยมีอยู่บ้างค่ะ แต่ช่วงหลังๆ พวกเขาไม่กล้าเข้ามาในแถวนี้แล้ว” “เพราะอะไรล่ะ? มีแวมไพร์ที่แข็งแกร่งคุมพื้นที่นี้อยู่เหรอ?” โม่ฟานถามพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้น หลิวหรูมองไปที่โม่ฟานแล้วกะพริบตาอย่างไร้เดียงสา “เอ่อ... หรือว่าจะเป็นเธอ?” โม่ฟานถามอย่างประหลาดใจเมื่อเขารวบรวมความคิดได้ หลิวหรูแย้มยิ้มอย่างเขินอาย โดยปกติแล้ว แวมไพร์มือใหม่มักจะถูกรุ่นพี่รังแก โดยเฉพาะคนอย่างหลิวหรูที่ดูเหมือนเด็กสาวข้างบ้านที่แสนดี หลิวหรูเคยถูกคุกคามบ่อยครั้งในช่วงแรก และเด็กสาวที่อ่อนโยนคนนี้ก็พยายามอดทนอย่างถึงที่สุด ทว่าเธอกลับตระหนักได้ว่านั่นยิ่งทำให้พวกมันได้ใจและทำรุนแรงมากขึ้น เมื่อไม่มีทางเลือก เธอจึงถูกบังคับให้ต้องใช้ความรุนแรง ตั้งแต่นั้นมา เธอก็ได้ค้นพบว่าความแข็งแกร่งของเธอนั้นโดดเด่นมากในหมู่แวมไพร์!